หลินหรานเอนตัวพิงขอบหน้าต่างเครื่องบิน สายตากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน
ความตื่นเต้นแปลกใหม่ในตอนแรกจางหายไปแล้ว เวลาภายในห้องโดยสารราวกับถูกยืดให้ยาวนานขึ้น
ตลอดการบินสามชั่วโมง เธอมองดูกลุ่มเมฆที่เคยเป็นก้อนปุยคล้ายสำลี ค่อย ๆ แผ่ขยายเป็นพรมสีขาวไร้ขอบเขต
ชื่อสถานที่ต่าง ๆ ในโลกใบนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพียงรหัสแปลกหน้าสำหรับเธอ
เธอลองแยกแยะภูมิประเทศเบื้องล่าง ทว่ากลับพบว่าเงาของเมืองเล็กเมืองน้อยมีน้อยลงเรื่อย ๆ
ท้ายที่สุด ใต้ปีกเครื่องบินก็เหลือเพียงผืนดินสีเหลืองหม่นเรียบง่ายทอดยาวสุดสายตา
ไม่ใช่ที่ราบสูงก็ทะเลทราย เธอเดาอย่างไม่ใส่ใจ ยังไงก็คงไม่ใช่ทะเลสีคราม
ผืนดินแปลกตาแห่งนี้คงอยู่ห่างจากฐานที่มั่นเมืองจิงมากแล้วสินะ
ถ้าเธอจากไปตอนนี้ คงไม่มีใครตามหาเธอเจอได้ง่าย ๆ
แล้วเธอก็ส่ายหน้า — ทำไมถึงเกิดความคิดแบบนี้ขึ้นมาได้?
อยู่ที่ตระกูลเซี่ยก็มีทั้งอาหารและเสื้อผ้าไม่ขาดมือ ป้าหลานกับคุณตาดูแลเธอเหมือนคนในครอบครัว เซี่ยเผยจิ้นก็ให้เงินค่าขนมก้อนโตเป็นครั้งคราว ส่วนในมิติส่วนตัวก็ยังมีเสบียงกับขนมกองเต็มไปหมด
มีชีวิตสุขสบายแบบนี้อยู่แล้ว หรือเธอจะทิ้งมันไปเอาชีวิตรอดตามลำพังในโลกล่มสลายที่เต็มไปด้วยอันตราย?
ไม่เพียงต้องระวังซอมบี้ สัตว์กลายพันธุ์ และพืชกลายพันธุ์ แต่ยังต้องคอยระแวดระวังมนุษย์ด้วยกันเองตลอดเวลา
เธอไม่ได้คิดสั้นขนาดนั้น
ในเมื่อเป็นอย่างนี้ คราวนี้ออกไปทำภารกิจ เธอก็ต้องตามติดเซี่ยเผยจิ้นให้แน่น
ด้วยนิสัยของคนคนนั้น ถ้าเธอพลัดหลงไปจริง ๆ เขาคงส่งคนตามหาแค่พอเป็นพิธี แล้วก็ทำภารกิจต่อ
เพราะการย้ายฐานที่มั่นที่ปล่อยดาวเทียมทั้งแห่งต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด