หลินหรานก้มหน้า ปลายนิ้วบิดชายเสื้อด้วยความประหม่า
เธอรู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของตัวเองคงแดงมากแน่ ๆ
เพราะแม้แต่หูยังร้อนผ่าว
เมื่อคืนเธอจำไม่ได้เลยว่าตัวเองกลับมาได้อย่างไร
ตอนนั้นในห้องส่วนตัวมีแค่เซี่ยอวี่กับลุงเล็ก
ใครเป็นคนอุ้มเธอขึ้นรถกันนะ?
พอคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงกว่าเดิม
นึกไม่ถึงเลย
เซี่ยเผยจิ้นกลับไม่ยอมปล่อยเธอไป “หลินหรานน้อย ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น?”
หลินหรานถลึงตาใส่เขา “อากาศอาจจะร้อนไปหน่อย”
เซี่ยเผยจิ้นยกมุมปาก ก่อนจะกินข้าวต่อโดยไม่แกล้งเธออีก
เด็กสาวหน้าแดงง่าย อย่าทำให้โกรธขึ้นมาจริง ๆ เชียว
จู่ ๆ หลินหรานก็นึกถึงโสมกลายพันธุ์ในมิติส่วนตัว
เธอรีบกินอาหารเช้าให้เสร็จ แล้วเดินไปที่ห้องครัวตามลำพัง
เธอจะไปต้มชาโสมกลายพันธุ์ให้ท่านเซี่ยผู้เฒ่ากับป้าหลานดื่ม
อีกสองวันก็จะออกจากฐานที่มั่นแล้ว ถือโอกาสตอนที่พวกเขาอยู่บ้านกันครบให้ดื่มเสียเลย
เธอใส่โสมกลายพันธุ์ที่หั่นเป็นแผ่นหนาลงในหม้อตุ๋น จากนั้นนำขวดน้ำแร่ที่บรรจุน้ำพุวิญญาณออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วเทลงไปในหม้อ
ส่วนขั้นตอนต่อจากนั้นเธอไม่ค่อยคุ้นเคย จึงได้แต่เรียกพ่อครัวมาช่วย
แต่เธอยังคงยืนเฝ้าอยู่ข้างเตา จ้องไม่กะพริบ กลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาด
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอประคองถ้วยชาโสมอุ่น ๆ สองถ้วยมาที่ห้องรับแขกอย่างระมัดระวัง
“นี่ต้มจากโสมกลายพันธุ์ที่ลุงเล็กประมูลมาได้ค่ะ” เธอวางถ้วยชาลงตรงหน้าทั้งสองเบา ๆ “ได้ยินมาว่ามีประโยชน์ต่อร่างกายมาก”
ท่านเซี่ยผู้เฒ่ายกถ้วยชาขึ้นพิจารณา เห็นว่าน้ำชาสีใสกระจ่าง มีกลิ่นหอมแปลก ๆ โชยมา แต่ไม่ฉุนจนเกินไป
เขาสบตากับลูกสาว ทั้งคู่ต่างยิ้มแล้วดื่มจนหมดถ้วย
หลินหรานจับตาดูปฏิกิริยาของพวกเขาอย่างประหม่า ไม่รู้ว่าจะปลุกพลังพิเศษแบบไหนขึ้นมาได้บ้าง