วิลล่าตระกูลเซี่ย
ตอนหลินหรานกลับถึงห้องตัวเองก็ดึกดื่นมากแล้ว
เธออาบน้ำลวก ๆ เปลี่ยนเป็นชุดนอน กำลังจะล้มตัวลงนอน ประตูห้องก็ถูกเคาะ
คิดว่าเป็นป้าหลาน เธอจึงเดินไปเปิดประตู “ป้าหลาน หนูตั้งใจไม่ให้ใครไปตามป้า แล้วทำไมป้ายัง—”
แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นโจววั่งเหยซึ่งสีหน้าหม่นคล้ำ
“นายมาทำอะไร?” หลินหรานพูดพลางจะปิดประตู “ฉันจะนอนแล้ว”
โจววั่งเหยยังพยายามใช้เท้าขวางประตู แต่เธอชิงลงมือก่อน สายน้ำขนาดใหญ่พุ่งออกจากฝ่ามือ ซัดเขาจนเซถอยหลังไปทันที
ประตูปิดลงและลงกลอน การกระทำทั้งหมดรวดเดียวจบ
โจววั่งเหยถูกซัดไปถึงปากบันได เกือบกลิ้งตกลงไป เขายกมือปาดน้ำบนใบหน้า น้ำเสียงแฝงความโกรธไว้
“หลินหราน เธอจะหาเรื่องเพราะเรื่องกูเซียงหวันไปอีกนานแค่ไหน? ต่อให้โกรธก็ต้องมีขอบเขตบ้าง เธอ—”
พูดไปได้ครึ่งเดียว จู่ ๆ เขาก็ชะงัก
“พลังพิเศษสายน้ำของเธอขึ้นระดับสามแล้วเหรอ?!”
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลินหรานออกจากฐานที่มั่นไปเพียงไม่กี่วัน ยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ด้วยซ้ำ พลังพิเศษกลับเลื่อนจากระดับสองขึ้นเป็นระดับสามโดยตรง แถมยังเหนือกว่าระดับพลังพิเศษสายน้ำของเขาเสียอีก
ภายในห้องไม่มีเสียงตอบกลับอีก
หลินหรานคร้านจะสนใจ ใช้พลังพิเศษสายโลหะสร้างกลอนโลหะหลายสิบอันไว้หลังประตู แล้วหันกลับไปนอนบนเตียง
โจววั่งเหยลองใช้พลังพิเศษงัดประตูอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับไม่สำเร็จ
เขาทุบประตูอย่างแรง “หลินหราน ออกมา เรามาคุยกันให้รู้เรื่อง”
“เธอตั้งใจออกจากฐานที่มั่นไปกับลุงเล็ก เพื่อทำให้ฉันหึงใช่ไหม?”
“ฉันเคยบอกแล้วไงว่าลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ใช้กับฉันไม่ได้”