แสงอรุณลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ในป่าทึบ
แตกกระจายเป็นจุดแสงระยิบระยับ สาดส่องไปทั่วค่าย
ตอนหลินหรานตื่นขึ้นมา เสียงสมาชิกทีมที่กำลังรื้อถอนอุปกรณ์ดาวเทียมต่อดังมาจากนอกเต็นท์แล้ว
เธอลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตาเบา ๆ ความคิดสับสนวุ่นวายเมื่อคืนพลันหลั่งไหลกลับมาอีกครั้งราวกับคลื่นทะเล
“ตื่นแล้วหรือ” เสียงเซี่ยเผยจิ้นดังมาจากนอกเต็นท์ ราบเรียบเหมือนเคย ราวกับบทสนทนาเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น
เธอรีบขานรับ แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว
ตอนเปิดม่านออก เธอก็เห็นเซี่ยเผยจิ้นยืนอยู่ด้านนอกแล้ว ชุดปฏิบัติการสีดำขับให้รูปร่างสูงสง่าและคล่องแคล่ว ดูไม่ออกเลยว่าเมื่อวานเขายังอ่อนแรงอยู่
เขายื่นแท่งพลังงานอัดก้อนให้เธอ “กินรองท้องก่อน”
หลินหรานอดกลอกตาในใจไม่ได้: มีของแบบนี้อยู่แท้ ๆ ที่ป้อนข้าวเธอเมื่อวานคงจงใจสินะ!
แต่เธอกล้าบ่นอยู่ในใจเท่านั้น ไม่กล้าพูดออกมาเลยสักนิด
หลินหรานรับแท่งพลังงานมา ปลายนิ้วเผลอแตะโดนนิ้วของเขา
ทั้งคู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาหนีอย่างไม่รู้ไม่ชี้พร้อมกัน
เธอลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เซี่ยเผยจิ้นไม่ได้ติดใจเรื่องเมื่อคืน ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรต่อหน้าคนอื่น และไม่ได้ถามถึงคำตอบของเธอด้วย
ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่รู้จริง ๆ ว่าควรรับมืออย่างไร
เซี่ยอวี่เห็นพวกเขาจากไกล ๆ จึงรีบเดินเข้ามา “คุณผู้เชี่ยวชาญครับ หน่วยสำรวจเฉพาะกิจเตรียมพร้อมแล้ว ตามที่คุณสั่ง มีห้าคน ล้วนเป็นมือดีด้านการลาดตระเวนครับ”
“ทั้งห้าคนมีพลังพิเศษสายไฟ สายน้ำแข็ง สายไม้ ธาตุดิน และสายฟ้าครับ”
เซี่ยเผยจิ้นพยักหน้า “ให้พวกเขาตามห่างออกไปสิบเมตร แล้วรักษาการติดต่อสื่อสารไว้”
“รับทราบครับ”
ดวงตาหลินหรานเป็นประกายขึ้นมา
คนที่ได้รับเลือกย่อมต้องมีความสามารถโดดเด่น และเป็นคนที่เขาไว้ใจ
ในบรรดานั้น เธอยังไม่มีพลังพิเศษสายน้ำแข็งกับพลังพิเศษธาตุดิน ถ้าหาโอกาสคัดลอกมาได้ก็คงดี