วันที่สองหลังกลับถึงตระกูลเซี่ย
หลินหรานนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ
ในห้องอาหารมีเพียงเธอกับป้าหลาน คนอื่น ๆ ไม่อยู่บ้าน
“ตอนนี้ฐานที่มั่นยังไม่มั่นคง ตาของเธอกับลุงเล็กต่างก็ยุ่ง ส่วนอี้อานก็เป็นคนที่อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ได้ เหลือแค่เราสองคนอยู่บ้านนี่แหละ”
เซี่ยจี้หลานเอ่ยอธิบาย “หรานหราน ถ้าเบื่อ ป้าพาไปเดินเล่นในฐานที่มั่นได้นะ แต่เพื่อความปลอดภัยต้องพาคนไปด้วยหลายคน”
“แม้แต่อี้อาน เวลาออกไปข้างนอกตอนนี้ก็ยังต้องมีคนตามไปเจ็ดแปดคน ในนั้นมีผู้มีพลังพิเศษอยู่สองคนด้วย”
เธอรู้ว่าหลินหรานไม่ชอบให้คนตาม เพราะรู้สึกว่าถูกจำกัดอิสระ
ก่อนโลกล่มสลาย มีหลายครั้งที่หลินหรานแอบสลัดองครักษ์ทิ้ง
แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเดิม ออกไปข้างนอกต้องพาคนไปด้วย
หลินหรานรีบส่ายหน้า “ฉันไม่อยากออกไปไหน อยากอยู่บ้านเป็นเพื่อนป้าหลาน”
ในนิยาย ตัวละครหญิงสมทบล้วนเป็นพวกดวงซวย ชอบเจอเรื่องไม่คาดฝัน
เธอรับประกันได้ว่าจะไม่เป็นฝ่ายหาเรื่องใคร แต่เรื่องวุ่นวายต้องเป็นฝ่ายเข้ามาหาเธอแน่
แถมเธอยังมีหน้าตางามล่มเมือง อยู่บ้านปลอดภัยที่สุดแล้ว
เซี่ยจี้หลานยิ้มอย่างปลาบปลื้ม “หรานหรานของเรารู้ความจริง ๆ ตอนนี้เป็นช่วงที่มีแต่เรื่องวุ่นวาย อยู่บ้านก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน”
พูดจบ เธอก็ยื่นบัตรใบหนึ่งให้หลินหราน
“นี่เป็นบัตรที่ตาทิ้งไว้ก่อนออกไปเมื่อเช้า บอกว่าให้ทำบัตรประจำตัวสำหรับผู้อาศัยในฐานที่มั่นให้เธอไว้ก่อน ตอนนี้เข้าออกฐานที่มั่นต้องใช้บัตรใบนี้ ซื้อของก็ต้องใช้เหมือนกัน”
“ตอนนี้ฐานที่มั่นใช้ระบบคะแนน ซื้อของ กินข้าวหรือทำอย่างอื่นก็ต้องใช้คะแนนทั้งนั้น”
“ตาบอกว่าในบัตรใบนี้มีคะแนนอยู่สองหมื่นคะแนน ใช้หมดแล้วค่อยโอนเพิ่มให้”
หลินหรานไม่ได้ถือตัวแม้แต่น้อย รับบัตรฐานที่มั่นมาอย่างเบิกบาน “ขอบคุณค่ะคุณตา!”
เซี่ยจี้หลานมองท่าทางว่าง่ายน่ารักของหลินหรานแล้วรู้สึกราวกับลูกสาวของตนเติบโตเป็นสาวแล้ว
เธอพูดต่อว่า “หรานหราน รอพี่ชายเธอจัดการงานช่วงนี้เสร็จก่อน ให้เขาพาเธอเดินเที่ยวทั่วฐานที่มั่น ถึงตอนนั้นเธอก็จะไม่เบื่อแล้ว”