“ได้เลยค่ะ!”
“ไม่ได้”
สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เสียงหนึ่งเปี่ยมความยินดี อีกเสียงเย็นชา
หลินหรานย่อมเต็มใจอย่างยิ่ง — เซี่ยเผยจิ้นคือผู้มีอำนาจแห่งโลกล่มสลายในอนาคต ผู้ควบคุมฐานที่มั่นใหญ่ทั้งสี่ และยังครอบครองพลังพิเศษสายควบคุมที่มีเพียงหนึ่งเดียวบนดาวฟ้าครึ่งสีน้ำเงิน
ถ้าได้เป็นลูกสาวของเขา ชีวิตหลังจากนี้จะสุขสบายขนาดไหน แค่คิดก็ไม่กล้าคิดแล้ว!
ถึงตอนนั้น ต่อให้เป็นพระเอกหรือนางเอกก็ไม่ใช่ภัยคุกคามในสายตาเธออีกต่อไป เธอถึงขั้นสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่า “กล้ามายุ่งกับฉันเหรอ รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร?”
ทว่าเซี่ยเผยจิ้นกลับมีสีหน้าเรียบเฉย “ฉันมีลูกสาวโตขนาดนี้ไม่ได้หรอก”
สิ้นเสียงของเขา อากาศรอบตัวก็ราวกับแข็งค้างขึ้นมาทันใด อุณหภูมิลดลงไปหลายองศา
แม้แต่ท่านเซี่ยผู้เฒ่ายังสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารที่วาบผ่านตัวเขาเพียงชั่วครู่
“ไม่ยอมก็ไม่ยอมสิ” ท่านเซี่ยผู้เฒ่าขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “อยู่บ้านจะปล่อยไอเย็นใส่คนอื่นทำไม”
ท่านเป็นพ่อ จะกลัวลูกชายได้อย่างไร
ท่านหันไปปลอบหลินหราน “หรานหราน ไม่ต้องไปสนใจเขา เขาก็นิสัยแบบนี้แหละ”
หลินหรานอดผิดหวังในใจไม่ได้ แต่บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มเชื่อฟัง “ไม่เป็นไรค่ะ คำเรียกไม่สำคัญหรอกค่ะ ลุงเล็กดีกับหนูมาก เมื่อกี้ยังปอกกุ้งให้หนูกินด้วย”
แค่ไม่ได้เกาะขาทองเส้นนี้ไว้ก็น่าเสียดายจริง ๆ
เมื่อทุกคนเห็นเธอยิ้มทั้งที่ฝืนใจ ก็อดนึกถึงหลินชิงเมิ่ง แม่ของหลินหรานที่เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ได้ หล่อนมักประกาศกับคนภายนอกเสมอว่าลูกสาวเกิดจากการทำเด็กหลอดแก้วโดยใช้อสุจิจากธนาคาร ไม่มีใครรู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของหลินหรานเป็นใคร
เด็กคนนี้เติบโตมาโดยไม่มีพ่อ คงโหยหาความรักจากพ่ออยู่ลึก ๆ ถึงได้ดีใจขนาดนั้นเมื่อได้ยินข้อเสนอ