วิลล่าตระกูลเซี่ย
นอกประตูเหล็กสีดำ ยามถือปืนยืนลาดตระเวนอย่างเคร่งขรึม การรักษาความปลอดภัยเข้มงวดแน่นหนา
ขบวนรถแล่นตรงเข้าสู่ลานบ้าน ชายชราผมขาวโพลนแต่ยังยืดตัวตรงผึ่งผายรีบเดินออกมาจากประตู
เขาสวมเครื่องแบบทหารที่เรียบกริบ ตราบ่าสะท้อนแสงแดดวูบวาบ แม้อายุจะมากแล้ว แต่สายตากลับคมกริบราวกับเหยี่ยว
เมื่อป้าหลานเห็นชายชรา ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอโผเข้าไปกอดเขาราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ “พ่อคะ!”
ชายชราลูบผมเธอเบาๆ น้ำเสียงหนักแน่นและเปี่ยมด้วยความรัก “กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว”
จากนั้นสายตาของเขาก็กวาดผ่านฝูงชน ก่อนจะหยุดลงบนตัวหลินหรานอย่างแม่นยำ ใบหน้าเคร่งขรึมอ่อนโยนลง “หรานหราน ทำไมไม่ทักทายตาล่ะ”
หลินหรานรีบเดินเข้าไปหา แล้วเรียกอย่างว่าง่ายว่า “คุณตาคะ”
เดิมทีเธอคิดว่าท่านเซี่ยผู้เฒ่าผู้ทรงอิทธิพลเช่นนี้คงเข้าถึงยาก ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนอัธยาศัยดีถึงเพียงนี้
“ดี ดี ดี!” ชายชราพูดซ้ำสามครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ
“พวกเธอกลับเข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนเถอะ ทางครัวเตรียมอาหารไว้แล้ว ตาต้องไปประชุม ตอนเย็นค่อยกลับมาคุยกันให้เต็มที่”
พูดจบ เขาก็พาเซี่ยเผยจิ้นกับโจววั่งเหยหันหลังเดินจากไป
เมื่อเห็นโจววั่งเหยจากไป กูเซียงหวันก็รีบเดินตามไปทันที
หลินหรานสังเกตเห็นว่าฮอเชิงเดินตามหลังกูเซียงหวันติดๆ แต่กลับทิ้งเลขานุการหวังไว้ที่นี่
“เลขานุการหวัง ฉันไม่ต้องการคนดูแล คุณไปทำธุระของคุณเถอะ” หลินหรานกล่าว
เลขานุการหวังเอ่ยขึ้นคล้ายกำลังอวดความดีความชอบ “ประธานโจวเกรงว่าคุณจะไม่มีคนดูแลเวลาออกไปข้างนอก ก็เลยตั้งใจให้ผมอยู่ที่นี่ครับ”
หลินหรานตอบว่า “ฉันไม่ออกไปไหนหรอก กินข้าวเสร็จก็จะกลับห้องไปพัก”