เครื่องบินขนส่งทางทหารค่อย ๆ ร่อนลงท่ามกลางผืนป่าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา
หลินหรานถึงได้เห็นชัด ๆ ว่าฐานที่มั่นที่ปล่อยดาวเทียมซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในโอเอซิสอันกว้างใหญ่แห่งนี้
นอกหน้าต่างคือป่าทึบที่มองไม่เห็นปลายทาง กิ่งใบเสียดสีกันส่งเสียงซู่ซ่าไปตามแรงลม
บรรยากาศชวนให้หวาดหวั่น
“ลุงเล็ก” เธอเอ่ยอย่างลังเล “ฉันรออยู่บนเครื่องบินก็พอค่ะ”
ข้อแรก เธอไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับภารกิจลับ
ข้อสอง... ผืนป่าเขียวชอุ่มเกินไป ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับมีบางอย่างซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบ
อย่างเช่นพืชกลายพันธุ์กินคน พวกดอกไม้กินคนอะไรทำนองนั้น
หรือสัตว์กลายพันธุ์ที่น่าสะพรึงกลัว อย่างหมีดำ
เซี่ยเผยจิ้นลุกขึ้นยืนแล้ว พอได้ยินดังนั้นก็หันกลับมามองเธอ “ไม่ใช่บอกว่าจะตามฉันไปตลอด กลัวหลงทางไม่ใช่เหรอ”
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปเปิดม่านกั้น
“ตามมา”
ชั่วขณะที่ประตูเครื่องบินขนส่งเปิดออก หลินหรานเหลือบเห็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการกว่าสองร้อยนายเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
เธอกัดริมฝีปาก สุดท้ายก็รีบเดินตามไป
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เธอไปยืนอยู่ข้างเซี่ยเผยจิ้น
สายลมจากป่าทึบพัดผ่านปลายผมของเธอ พากลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัวของพืชพรรณมาด้วย ทว่าก็ซ่อนอันตรายที่ไม่อาจรู้ได้ไว้เช่นกัน
ทันทีที่ก้าวลงจากบันไดเครื่องบินขนส่ง หลินหรานก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศเปลี่ยนไป
เจ้าหน้าที่ที่ก่อนหน้านี้ยังดูผ่อนคลายอยู่ในห้องโดยสาร บัดนี้เข้าสู่สภาวะพร้อมปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว
แทบไม่มีคำสั่งใด ๆ มีเพียงสัญญาณมือไม่กี่ครั้ง คนกว่าสองร้อยคนก็แบ่งออกเป็นกลุ่มยุทธวิธีสี่กลุ่มโดยอัตโนมัติ
กลุ่มแรกกระจายกำลังออกเป็นรูปพัด กดปากกระบอกปืนต่ำ แล้วแทรกตัวเข้าไปในแนวพุ่มไม้รอบนอก