ปลายนิ้วของหลินหรานแตะลงบนคริสตัลเบา ๆ สัมผัสอบอุ่นนุ่มนวลส่งผ่านผิวหนังเข้ามา
“เมื่อวานพอกลับถึงฐานที่มั่น ฉันก็ให้คนเตรียมไว้แล้ว” เซี่ยเผยจิ้นพูดอย่างไม่ใส่ใจ “พวกเขาทำงานกันได้มีประสิทธิภาพอยู่”
หลินหรานเดาได้ว่าเรื่องนี้ยากแค่ไหนและต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง แม้เขาจะไม่พูดก็ตาม
“มันล้ำค่าเกินไปแล้ว” เธอตั้งใจจะปฏิเสธ
“ใส่ซะ” เซี่ยเผยจิ้นลุกขึ้นยืน “ของที่ฉันให้ไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะเอาคืน”
เขาหยิบสร้อยคอขึ้นมา แล้วส่งสัญญาณให้เธอหันหลัง
หลินหรานยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ ปลายนิ้วบีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า
เซี่ยเผยจิ้นแตะหน้าผากเธอเบา ๆ อย่างจนใจ “นี่เป็นของขวัญที่ฉันมอบให้เธอในฐานะคนที่กำลังตามจีบเธอ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “ต่อให้ผลสุดท้ายไม่เป็นอย่างที่ฉันหวัง ฉันก็ไม่เอาคืน”
“หรือว่า...เธอไม่อยากเพิ่มระดับพลังพิเศษแล้ว?”
อยากสิ จะไม่อยากได้อย่างไร
หลินหรานกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังไป
โลหะเย็นฉ่ำแนบลงบนท้ายทอย นิ้วของเซี่ยเผยจิ้นเฉียดผ่านผิวข้างลำคอเธอเป็นครั้งคราว ทำให้เกิดอาการสั่นสะท้านบางเบา
ท่าทางของเขาแผ่วเบาและเชื่องช้า แต่หลินหรานกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกทรมาน
หัวใจของเธอเต้นระส่ำไปหมด
ตอนเกี่ยวตะขอสร้อย ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่ที่ท้ายทอยเธอชั่วขณะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ
“เสร็จแล้ว”
หลินหรานหันกลับมา จี้คริสตัลตกอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้าพอดี แกว่งไกวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของเธอ
เธอเงยหน้ามองเซี่ยเผยจิ้น แล้วพบว่าเขากำลังจ้องจี้ชิ้นนั้นอยู่ แววตาลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง