ผับกลมกล้ำเพื่อเธอชุดใหญ่กับแฟ้นผม
เสียงถามคำถามกระหน่ำผ่านเครื่องขยายเสียง เจ้าหน้าที่ชุดเกราะกวาดลูกตาไปทั่วหน้าแถว ราวกับกำลังตัดสินคดี
"ผมเป็นแฟ้นพันธุ์แท้ของคุณเฟือนมาตั้งแต่เพลงแรก! ขอแค่ได้เห็นหน้าใกล้ ๆ ก็ขอบใจแล้ว!" ผมตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง
เหงื่อแตกพลั่ก หัวใจเต้นตึกตัก ผมมั่นเข้าไปในแรงกดมหาศาลนั้น ครั้งเสียงประกาศก้องขึ้นเหนือความโกลาหล
"ผู้ชมหมายเลข 27 แต้มรับเชิญมายังเวทีกลาง"
ผับกลมกล้ำกายใหญ่ของผมเป็นหนทางเดียวที่จะพาผมฝ่าแผงเกราะและกล้องวงจรปิดนับร้อยตัว
ผับกลมกล้ำเพื่อชุดใหญ่ผมชุดสุดท้าย
ผับกลมกล้ำกายใหญ่เสื้อผม
ผับกลมกล้ำเพื่อเธออากาศ
ผมตกใจสุดหัวคิด รีบปัดกวาดหน้าจอระบบออกไป
ไม่มีเวลาจะไยดีกับความสามารถแปลกพรรค์ของระบบ ไม่ว่าจะเป็นการฟังเสียงสวรรค์ที่ไพเราะยิ่ง ความสามารถเสริมพลังพลังบ้าคลั่งของผับกลมกล้ำทั้งเหล่าผู้ชม
ลืมมันไปได้เลย
ชุดเกราะเหล่านั้นต่างวิ่งหนีกระเจิงไป ส่วนคนบนเวทีกลับมองตรงมาที่ผม
"แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา" ผมหลับตาลง
นักดนตรีต่างเริ่มขึ้นเวที แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่ว คลื่นมหาชนโยกไปมาพร้อมจังหวะ บรรยากาศครึกครื้นขึ้นทุกขณะ
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า มีดาวระยิบระยับนับล้านดวง แต่ทั้งหมดไม่อาจเทียบกับแสงตาแห่งความอาฆาตของเฟือน
ระบบเอ่ยเสียงเรียบ ๆ ผ่านสมอง
"คุณมีสายที่ขายเข้ามา"
"ยอมจำนนเถอะ รางวัลล่าสัตว์ครั้งนี้คือตัวคุณเอง" ระบบพูดพลางแสดงภาพเงินรางวัลสูงลิ่ว
เงินรางวัลเหล่านั้นล้วนจ่ายโดยแฟ้นคลับของเฟือน และเงื่อนไขเพียงข้อเดียวคือจับตัวผมมอบให้แก่เขา
"ประกาศรางวัลล่าสัตว์! แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา" ผมหลับตาลง
นักดนตรีต่างเริ่มขึ้นเวที แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่ว คลื่นมหาชนโยกไปมาพร้อมจังหวะ บรรยากาศครึกครื้นขึ้นทุกขณะ
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า มีดาวระยิบระยับนับล้านดวง แต่ทั้งหมดไม่อาจเทียบกับแสงตาแห่งความอาฆาตของเฟือน
ความโกลาหลของผับกลมกล้ำกายใหญ่ผมสุดชีวิต
"ประกาศรางวัลล่าสัตว์! แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา" ผมหลับตาลง
ระบบเอ่ยเสียงเรียบ ๆ ผ่านสมอง
"ประกาศรางวัลล่าสัตว์! แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา"
"ประกาศรางวัลล่าสัตว์! แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา" ผมหลับตาลง
ระบบเอ่ยเสียงเรียบ ๆ ผ่านสมอง
"ประกาศรางวัลล่าสัตว์! แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา"
"ประกาศรางวัลล่าสัตว์! แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา" ผมหลับตาลง
ผับกลมกล้ำกายใหญ่ของผมเป็นหนทางเดียวที่จะพาผมฝ่าแผงเกราะและกล้องวงจรปิดนับร้อยตัว
ผับกลมกล้ำเพื่อชุดใหญ่ผมชุดสุดท้าย
"ประกาศรางวัลล่าสัตว์! แต้มร้อยจ้า จะไม่ให้ช่วยเลยเหรอ ใจร้ายอย่างกับนางพญา" ผมหลับตาลง
นักดนตรีต่างเริ่มขึ้นเวที แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่ว คลื่นมหาชนโยกไปมาพร้อมจังหวะ บรรยากาศครึกครื้นขึ้นทุกขณะ