“ไสหัวไป!”
“ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้!”
เสียงตะโกนดังกึกก้อบเหมือนฟ้าผ่า ทำให้หลินหรานตกใจสุดหลัง ชักดิ้นจนเกือบร่วงลงจากเตียง
หล่อนใส่ชุดนอนผ้าไหมเซ็กซี่ กำลังนอนทับร่างชายแปลกหน้าอยู่ในท่าที่ไม่น่าดูเอาซะเลย
ใต้เสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มที่รุ่ยเปิด กล้ามหน้าท้องโผล่ให้เห็นเป็นระยะ ๆ
มือของหล่อนกำลัง...
เมเมียของฉัน ไม่ใช่ฉันกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอ่านนิยายอยู่เหรอ?
ทำไมตื่นมาเปลี่ยนสถานที่ไปแล้วล่ะ?
เอ...เอ่อ เตียงนี่มันใหญ่จริง ๆ ด้วย!
นี่ต้องฝันแน่ ๆ!
“หลินหราน เจ้าคิดหน้าไหนกัน กล้าวางยาฉัน!”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มกลบกลืนด้วยความโกรธที่พวนพล่านจนเกือบล้น
แต่กลับแฝงปนออกมาด้วยความปรารถนาสุกสากที่ปิดบังไม่อาจซ่อน
เหมือนเส้นเชือกที่ถูกรั้งตึงจนวิบวับ อันตรายถึงขีดสุด
“ตอนนี้...ฉันจะให้โอกาสครั้งสุดท้าย ไสหัวไปให้พ้น ไม่งั้น...”
หลินหรานได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น แล้วก็ชนเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งเข้าเสียก่อน
แค่เพียงแวบเดียว ลมหายใจของหล่อนก็ขัดข้องไปชั่วขณะโดยไม่ทันรู้ตัว—
ชายที่อยู่ใต้ตัวหล่อน หล่อเลายิ่งกว่าจะหล่อได้อย่างไร
รูปหน้าชัดเจน คิ้วและแววตาตรึงด้วยองอาจที่เย็นชา
เส้นสายทุกเส้นบนใบหน้า ล้วนเขียนบอกความหรูหราสูงส่งและความครอบงำแบบคนต้องห้ามเข้าใกล้
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือหน้า “CEO ตาตำรา” ขนานแท้
แต่บัดนี้
ใบหน้าสวยหรูไร้ที่ติอันใด กลับฉาบไปด้วยน้ำค้างแข็งเยือกเย็นจนน่าขนลุก
ดวงตาเข้มลึก แรงสังหารหมุนวนเป็นคลื่น
เหมือนจะอ้าปากกลืนกินหล่อนลงกระเพาะในอีกไม่กี่วินาทีถัดไป
ความฝันนี่มันแปลกจริง ๆ นะ!
ชายหนุ่มเห็นหลินหรานสายตาไล่หลบสายไปมาไม่หยุด จึงกัดฟันแน่นพูดว่า
“หลินหราน ถ้าเจ้ากล้าสัมผัสฉันจริง พรุ่งนี้ฉันจะโยนเจ้าลงไปในกองซอมบี้!”
แต่...ไหงนักคนนี้เรียก “หลินหราน”?
นายรู้ชื่อฉันได้ยังไง?
หลินหราน...กองซอมบี้...บนเตียง...ชายแปลกหน้า...
ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจของหล่อน
สายตากวาดขึ้นไป พบว่ามือทั้งสองข้างของชายหนุ่มถูกมัดติดกับเตียงอยู่จริง ๆ
ช่วยด้วย!
ฉันหลุดเข้าไปอยู่ในหนังสือแล้ว!
หลุดเข้ามาในนิยายวันสิ้นโลกซอมบี้ที่เพิ่งอ่านจบเมื่อกี้!
แถมยังเป็นตัวร้ายหญิงชื่อเดียวกัน นามเดียวกันอีกด้วย!
ตอนนี้คือวันที่สองหลังโลกล่ม หล่อนกำลังวางยาพระเอกอย่างโจววั่งเหย พร้อมจะทำความผิดสัปดนต่อเขา
หล่อนตั้งใจจะใช้เรื่องนี้บังคับให้พระเอกรับผิดชอบชีวิตหล่อน...
แต่รุ่งขึ้น ตัวร้ายก็ถูกโยนลงไปในกองซอมบี้
ประโยชน์เดียวของเธอในเนื้อเรื่อง คือทำให้พระเอกยิ่งเกลียดผู้หญิงประเภทแจกันขยับหมอบกระหน่ำโง่เขลาที่เอาตัวเข้าหา แล้วหันไปชอบนางเอกแบบดอกไม้บอบบางที่เข้มแข็งและอดทนแทน
“หลินหราน เจ้าดีที่สุดไปบนไหนบนร่ำว่าห้ามแยกจากแม่ฉันแม้แต่วินาทีเดียวเถอะ!”
เสียงเดือดดาลดังขึ้นอีกครั้ง หลินหรานแทบจะรู้สึกได้ถึงแรงสังหารที่พุ่งมาแตะผิว!
ชายหนุ่มใต้ตัวโดนยาลงออกง่าม ขยับไม่ได้ มือก็ถูกมัดแน่น
แต่หลินหรานก็ยังกลัว เพราะหล่อนรู้ดีว่าพระเอกเขาโหดเหี้ยมเพียงใด เจ้าคิดเจ้าคา แค่น้อยนิดก็ต้องกรายคืน!
หล่อนไม่อยากตาย!
ยิ่งไม่อยากถูกโยนลงไปในกองซอมบี้!
หล่อนกลัวเจ็บ ยิ่งกลัวโฉมหมด!
หล่อนจึงรี่ออกจากเตียงราวกับคนเดินกะโหลกกะโหล่ รีบแกะเชือกมือพระเอกออก “ขอโทษค่ะ จริง ๆ จริง ๆ ค่ะ ฉันหลงตามแสงแห่งความรัก ทำให้ใจดวงน้อย ๆ มองอะไรไม่เห็น ฉันผิดจริง ๆ ค่ะ...”
“ฉันแค่รักคุณมากไป อยากเป็นเจ้าของคุณมากไป...”
“ไสหัวไป!”
หลินหรานไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มอีก มุ่งหนีออกไปยังประตูห้องทันที!
“เพี้ยะ!”
เมื่อประตูห้องนอนปิดสนิท ดวงตาของโจววั่งเหยกลับลึกล้ำจนคาดเดาไม่ได้
รู้สึกถึงความปรารถนาที่ม้วนอยู่ในกายมากมายจนกดไว้ไม่อยู่ เขาจึงเก็บตัวลุกขึ้นยืนอย่างสั่นคลอน เดินลิ่วเข้าห้องน้ำ
จุ่มตัวลงในอ่างอาบน้ำ ราดน้ำเย็นลงบนร่างไม่หยุดหย่อน
“หลินหราน เจ้ามันตายยยย!”
*
หลินหรานพิงความจำในสมองรีบหนีกลับมายังห้องของตัวเอง
ปิดประตู ล็อกกุญแจสองชั้น
แล้วทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยจังหวะหัวใจกระโจนสุดช่องอก
ฉันไปขยะแขยงเซียนองค์ไหนมา ถึงได้ถูกส่งมาตกอยู่ในนิยายวันสิ้นโลกแบบนี้
แถมยังเป็นตัวร้ายจอมหยิ่นที่กำลังจะไล่ออกจากเนื้อเรื่อง ไม่ทันข้าม 24 ชั่วโมงด้วย!
ถ้าจะให้หลุดเข้าหนังสือ ไหงไม่หลุดเข้านิยายหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งไปล่ะ?
รถหรู ของอร่อย วิลล่า เครื่องประดับ ของขวัญสั่งตัดเฉพาะ...เงินทองมโหฬารให้เพลินจนไม่หวนหวน
แย่ที่สุด ก็แค่ต้องหอบหากินน้ำหวานอมเปรี้ยวของความรัก
ความทุกข์แบบนี้ ฉันยินดีรับอยู่แล้ว
ดีที่ตอนนี้โจววั่งเหยโดนยาลงออกง่าม รักษาตัวเองแทบไม่ทัน คงไม่มาหาเรื่องหล่อนในเร็ววันนี้
หล่อนจึงสะสมพลังสุดตัวดันโซฟาไปกั้นด้านหลังประตู
เผอิญตอนนั้นเอง สายตาหล่อนไปหยุดอยู่ที่แหวนโบราณวงนี้บนนิ้ว
แหวนวงนี้เป็นของยานยามชนที่แม่ผู้เป็นเจ้าของร่างทิ้งไว้ให้
แท้จริงแล้ว มันคือแหวนมิติส่วนตัววงหนึ่ง
มองแบบนี้ ตัวร้ายก็มีประโยชน์อย่างที่สองอีกต่อม
นั่นคือทำหน้าที่ส่งสมบัติประจำตัวพระเอกถึงมือนางเอก
วิลล่าหลังนี้ตั้งอยู่ในรีสอร์ตริมทะเล เป็นโครงการใหม่ที่บริษัทในสังกัดของพระเอกพัฒนาขึ้น คราวนี้เขามาเพื่อทดลองใช้ก่อน ยังไม่เปิดให้สาธารณะเข้าใช้อย่างเป็นทางการ
ด้วยเหตุนี้ เสบียงในบริเวณจึงมีไม่มาก!
พรุ่งนี้ ตัวร้ายจะงอแงบังคับให้พระเอกพร้อมพวกออกไปเก็บเสบียงนอกรีสอร์ต แล้วก็ไม่เลิกวุ่นวาย
ระหว่างทางไม่ร้องบ่นว่าเหนื่อยไม่หยุดกรี๊ดเป็นหางยักษ์ถ่วง ก็หาทางดันนางเอกลงไปในกองซอมบี้
นางเอกคือเลขาของพระเอก ตอนนี้ทั้งสองยังไม่ก่อกำเนิดความรู้สึกต่อกัน
แต่ตัวร้ายก็ยังอิจฉาที่นางเอกได้อยู่เคียงข้างพระเอกตลอดเวลา
นางเอกตอบสนองไว ไม่เพียงหลบการซุ่มโจมตีได้ ยังหักมือกลับดันตัวร้ายลงไปในกองซอมบี้ซะอีก
พระเอกแค้นที่ตัวร้ายวางยาเขา มองเห็นทุกอย่างแต่กลับสายตาว่างเปล่า เปิดประตูให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ
แหวนของตัวร้ายร่วงหล่นลงพื้นตอนถูกผลักลงกองซอมบี้ นางเอกเก็บได้ และแหวนก็ยอมรับนางเป็นเจ้าของ
เธอประกาศภายนอกว่าตนตื่นพลังพิเศษด้านมิติส่วนตัว
ด้วยมิตินี้ พระเอกจึงเก็บเสบียงกองใหญ่ได้ก่อนใคร ได้เปรียบตั้งแต่ต้นมา
“เอาจริง ๆ มันซ้ำซากจำเจยิ่งกว่าซุปสำเร็จรูปเปรี้ยวจี๊ดอีก!” หลินหรานบ่นพึมพำ แต่มือก็ไม่ได้หยุด
หล่อนหยิบมีดปอดผลไม้มาเล่มหนึ่ง บาดนิ้วตัวเอง หยดเลือดลงบนแหวน
วินาทีถัดมา อัญมณีสีน้ำเงินเข้มเปล่งแสงสลัวจาง ๆ
หลินหรานก้าวเข้าสู่โลกหลอกล่อนแห่งหนึ่ง
ขุนเขาลูกฟูก แม่น้ำ ป่าไม้ ทุ่งหญ้า...มีครบจบทุกอย่าง
ที่นี่เหมือนกับดินแดนลี้ลับในนิยายเซียนเลยมิดมิด
เชิงเขามีบ้านแบบจีนสามชั้นประตูทางเข้าหลังหนึ่ง
ในลานบ้านมีตาน้ำพุธรรมชาติแตกอยู่
หล่อนจิบลงหนึ่งคำ รู้สึกเหมือนพลังกุดพุ่งเข้าเติมทั่วร่าง
ไม่ใช่น้ำพุวิญญาณในตำนานนี่นา?
พอดีอยู่ตอนคอแห้งคอแล้ง เลยจิบเพิ่มอีกหลายคำ
ข้าง ๆ ลานบ้านมีโรงเก็บของหลังหนึ่ง กว้างยาวสูงด้านละ 500 เมตร
หล่อนดีใจจนตัวลอย มีมิติส่วนตัวแบบนี้ โอกาสรอดชีวิตในโลกที่ล่มสลายก็เพิ่มขึ้นอีกทีม
พร้อมกันนั้น ข้อข้องใจก็ผุดขึ้นในใจ
ตอนอ่านนิยาย มิติของนางเอกก็กว้างใหญ่ แต่ก็เป็นเพียงความว่างเปล่ากลวง ๆ เท่านั้น ต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง
เอาเถอะ ไม่คิดแล้ว ต้องคิดถึงเรื่องรักษาชีวิตก่อน
ก้าวออกจากมิติมา หล่อนสะดุ้งแอ้มมอง “ตัวเอง” ในกระจก จนต้องตั้งสติรอบหนึ่ง
หญิงสาวในกระจกงดงามจนแทบย้อนแสง
อายุเพียงแค่นักศึกษาปี 2 แต่คิ้วตาของเธอแผ่ออกมาเป็นความงามที่แฝงคมมีดเก็บ
ทุกเส้นทุกสัดส่วนละเอียดลออราวจี้เจียนประณีต แต่เมื่อประกอบกันก็กลับปล่อยกลิ่นอายของความหยิ่งผยองและราวกับหมายตีนคนเดิน
ชัดเจนเหลือเกิน นี่คือหน้าตัวร้ายหญิงตามตำราฉบับแท้
เหมือนอีกไม่กี่วินาทีจะโยนเท้าหนักหน่วงไปแตะหน้าใครโดยไม่ละอาย แถมยังจะบ่นอีกว่าหน้าคนนั้นทำมือของเธอเจ็บ
ในโลกที่ล่มสลาย ใบหน้าแบบนี้ไม่เรียกว่าพออยู่เงียบ ๆ ได้
แต่หล่อนพึงพอใจมาก!
ก่อนหลุดเข้าหนังสือ เธอคือผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย
เคมีบำบัดปะทะกับการปฏิเสธของร่างกาย ทุกวันทรมานอยากตาย ผมร่วงหมดหัว ผอมจนกระดูกโปน อัปลักษณ์สุดกู๋
เพราะงั้นแหละ ถึงได้กลัวเจ็บ กลัวตาย กลัวโฉมหมดขนาดนี้!
หล่อนหยิบไอศกรีมสักสามสี่ปะไปวางกระจายทั่วมิติในตู้เย็นของห้อง แล้วนั่งลงคิดให้รอบคอบ
ตอนนี้คือยุคสิ้นโลก ข้างนอกซอมบี้เดินตะโกนตะกลาม เธอไม่คิดว่านักศึกษาผิวบางแบบเธอจะรอดตายฝ่ายเดียวได้
ยิ่งไปกว่านั้น ปู่ตาฝ่ายแม่ของพระเอกยังเป็นผู้บัญชาการใหญ่แห่งเขตทหาร
ช่วงหลังของเรื่อง เมื่อรัฐบาลหมดบทบาท พระเอกยิ่งพึ่งเสบียงที่กองสำรองไว้แต่แรกและการหนุนหลังของปู่ตา กลายเป็นหนึ่งในผู้นำทั้งสี่แห่งฐานที่มั่นหลักของฮัวกัว
มหาเศียรแห่งยุคสิ้นโลก—ต้นขาแบบนี้ ไม่ลากมาหมอบคว้าไว้ก็คือขี้โง่!
แม้จะไม่หมอบต้นขาพระเอก ก็อย่าได้ไปเป็นศัตรูเขา!
ตอนนี้เธอเพิ่งวางยาพระเอกไป ดีที่ยังไม่ทันไปถึงขั้นสุดท้าย
ถือว่ายังไม่ได้ทำให้เขาแค้นถึงที่สุด
นี่ไม่นับว่าเป็นการกลับใจก่อนสายเกินไปแล้วเหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น แม่ของร่างเดิมอย่างหลินชิงเมิ่ง ยังเป็นผู้ช่วยชีวิตแม่ของพระเอกไว้แต่ก่อน
ด้วยเหตุนี้ แม่ของพระเอกจึงเอ็นดูร่างเดิมยิ่งกว่าลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองอีก
และตอนนี้ แม่ของพระเอกก็อยู่ในวิลล่าแห่งนี้
คิดถูกทางแล้ว หลินหรานจึงหยิกต้นขาตัวเองแรง ๆ รีดน้ำตาออกมาอย่างสุดชีวิต แล้วเคาะประตูห้องหนึ่งชั้นหนึ่งของวิลล่า
“ป้าหลานคะ ช่วยหนูด้วย!”
“พี่ใหญ่จะเอาหนูไปโยนทิ้งลงกองซอมบี้ หนูกลัวจะตายแล้วคะ อืออือ...”
แล้วเสียงอ่อนโยนหนึ่งก็ดังขึ้นมาทันที
“เรื่องอะไรนะ หรานหรานไม่ต้องกลัวจ๊ะ ป้าหลานอยู่ปกป้องหนูเอง”