เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงอาทิตย์ส่องทแยงผ่านกระจกหน้าต่างห้องสมุดในบ้าน
โจววั่งเหยก้าวยาว ๆ ด้วยขายาวของเขา เปิดประตูเดินเข้ามา
หลินหรานพบว่าผู้ชายคนนี้สูงมาก!
สูงไม่ต่ำกว่า 185 เซนติเมตรแน่นอน
เมื่อวานนอนอยู่บนเตียง เลยไม่ค่อยรู้สึกถึงสัดส่วน
ร่างกายตรงสง่าเหมือนสน ซ่อนอยู่ในสูทสีเข้มที่ตัดเย็บเรียบร้อยคมกริบ
เพียงแค่ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ ก็ปล่อยแรงกดดันเงียบ ๆ แต่รุนแรงมาด้วย
เห็นได้ชัดว่าเขาพักผ่อนไม่พอ ใบหน้าซีดเย็นมีความเหนื่อยล้าปรากฏ ใต้ดวงตามีรอยคล้ำจาง ๆ
แต่สิ่งนี้ไม่ได้ลดความสง่างามอันเป็นธรรมชาติของเขาลงแม้แต่น้อย กลับเพิ่มความเย็นชาและห่างเหินเข้าไปอีก
สายตากวาดมา เมื่อตกลงบนใบหน้าของหลินหรานก็ไร้ซึ่งอุณหภูมิ เหลือเพียงความเย็นชาและความรำคาญที่ไม่พยายามซ่อนเลย
หลินหรานถูกสายตานั้นบาดจนหัวใจตึงตัว
เกือบจะสัญชาตญาณ ถอยหลังไปครึ่งก้าว
รีบซ่อนตัวอยู่หลังป้าหลาน นิ้วก็ลั่นคว้าชายเสื้อของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
พระเอกน่ากลัวจริง ๆ!
ป้าหลานตบมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
แล้วเงยหน้ามองโจววั่งเหย น้ำเสียงอ่อนโยน
“วั่งเหย เรื่องเมื่อคืน หรานหรานเล่าให้ฉันฟังแล้ว เขาก็รู้ตัวแล้วว่าผิด”
“หรานหรานของเราเป็นเจ้าหญิงน้อย กลัวซอมบี้ที่สุด ต่อไปห้ามใช้ซอมบี้ข่มขู่เขาอีกนะ”
โจววั่งเหยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน คิ้วและดวงตาไม่แสดงอารมณ์ใด
ฉากแบบนี้เขาคุ้นเคยจนเบื่อหน่าย—ตั้งแต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่หลินหรานสร้างเรื่อง ก็จะมีละครขอโทษขออภัยแบบนี้ขึ้นมาเสมอ
แต่ครั้งหน้า เธอก็ยังจะทำเรื่องเสี่ยงตายต่อไปโดยไม่แคร์อะไรทั้งนั้น
เขานั้นเบื่อหน่ายจนถึงขีดสุดจริง ๆ แล้ว
เซี่ยจี้หลานถอนใจ แล้วพูดต่อ
“แม่ของเธอเป็นนักออกแบบเครื่องประดับอัจฉริยะ เคยได้รางวัลระดับนานาชาติมาหลายครั้ง ถ้าไม่ต้องช่วยชีวิตฉัน เขาก็คงไม่จากไปเร็วขนาดนั้น น่าสงสารหรานหราน ตั้งแต่เด็กไม่มีแม่อยู่ข้างกัน...”
“ถ้าฉันไม่ดีกับหรานหราน ตายไปแล้วก็ไม่มีหน้าไปเจอแม่เธอ...”
พูดจนเซี่ยจี้หลานน้ำตาแทบไหล
โจววั่งเหยสงสารแม่ ดวงตาเย็นเยียบมองหลินหราน แล้วพ่นคำออกมาสั้น ๆ “ทำอีกไม่ได้!”
หลินหรานรู้ว่าพระเอกพูดแบบนี้ ถือว่าปิดเรื่องเมื่อวานแล้ว
เธอรีบยกมือสาบาน “ฉันจะไม่ฝันคว้าอะไร ๆ มาหวือหวากับคุณอีก จะไม่ทำให้คุณโมโหอีกเลย!”
โจววั่งเหยขมวดคิ้ว ปีศาจผู้ร้ายเรื่องนี้กำลังเล่นละครอะไรอีก
หลินหรานพูดต่อ “เมื่อก่อนฉันไม่รู้เรื่อง ผิดที่เอาความไม่อยากแยกจากพี่ชายไปเป็นความรู้สึกของชายหญิง แต่เมื่อคืนตอนใส่ยา ฉันรู้สึกเหมือนไปประจานพี่ชาย...ย่อหน้า ต่อไปฉันก็แค่น้องสาวแท้ ๆ ของพี่ชาย จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว!”
โจววั่งเหยจ้องหลินหรานเขม็ง “ถ้าพูดแล้วต้องทำให้ได้!”
หลินหรานตอนเด็กน่ารักมาก วิ่งตามหลังเขาเรียกพี่ชาย
โดยเฉพาะก่อนอายุ 5 ขวบ ออกเสียงไม่ชัด “พี่ช้าย ช้าย ๆ...”
น่าเอ็นดูเสียจริง
โตขึ้นมากลับมาติดเหนียวเขา ห้ามผู้หญิงคนใดเข้าใกล้ รวมถึงหัวหน้าฝ่ายการเงินที่บริษัทซึ่งอายุเกือบ 50 ด้วยซ้ำ
สร้างความปวดหัวให้เขามากมาย
ทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า “พี่วั่งเหย” เขารู้สึกขยะแขยงทุกที
หลินหรานพยักหน้ารัว ๆ
โจววั่งเหยเติมอีกประโยค “ต่อไปห้ามเข้าใกล้ฉันในรัศมี 2 เมตร ไม่อย่างนั้น...”
หลินหรานเข้าใจ — ไม่อย่างนั้นก็โยนเธอลงกองซอมบี้
อือ อือ... ใช้วิธีข่มขู่นี้อีกแล้ว!
เมื่อเงาของผู้ชายหายลับไปกับห้องสมุด เซี่ยจี้หลานก็เปลี่ยนสีหน้าอาดูรเมื่อครู่ทิ้งทันที
“หรานหราน ครั้งหน้าเอายามาให้ป้าเอง ป้าจะใส่ยาให้เอง”
“อย่างนี้พี่วั่งเหยของเธอจะได้ไม่มีหลักฐานจับผิด”
เธอหวังดีจริงใจอยากให้หลินหรานเป็นสะใภ้ของตัวเอง เพื่อจะได้ปกป้องเธอตลอดชีวิต เพื่อจะได้ไม่อายเอี้ยเมิง
ถ้าไม่เช่นนั้น ตอนรับหลินหรานมาเลี้ยงก็น่าจะเปลี่ยนนามสกุลเป็นโจวไปแล้ว
การไม่เปลี่ยนนามสกุล ก็เพื่อสะดวกให้เป็นลูกสะใภ้ของตัวเองในอนาคต
ไม่คิดว่าหลินหรานจะส่ายหัวรัว ๆ ทันที
“ป้าหลาน ฉันสำนึกผิดจริงใจ พี่ชายสูงส่งเหมือนพระจันทร์ ฉันไม่กล้าไปเปื้อนมือหรอกค่ะ”
เซี่ยจี้หลานมองหน้าหลินหรานอย่างละเอียด เห็นเธอตกใจเต็มหน้า จึงคิดว่าคงเป็นเพราะลูกชายคนโตขู่เธอจนกลัว
ก็บ่นอยู่ในใจถึงลูกชายคนโต
ทั้งสองเดินลงจากห้องสมุดชั้นสอง ก็พบว่าห้องรับชั้นหนึ่งมีคนยืนเต็มไปหมด
นอกจากโจววั่งเหยแล้ว ยังมีเลขานุการ ผู้ช่วย การ์ดส่วนตัว ผู้รับผิดชอบรีสอร์ต และทีมติดตามอีกมากมาย
หลินหรานแอบมองไปที่กูเซียงหวัน เห็นแบบนั้นจริง ๆ สาวหน้าเรียบจืดโทนสวยหวานอ่อนหวาน หน้าตามาตรฐานนางเอกใจดีตามสูตร
หลินหรานพยุงเซี่ยจี้หลานให้นั่งลงเรียบร้อย ก็เห็นเถาวัลย์พุ่งออกมาจากมือเลขานุการหวัง
“ว้าว นี่พลังพิเศษธาตุไม้?!”
เลขานุการหวังอายุสามสิบต้น ๆ ใส่แว่น ยิ้มสุภาพ “เมื่อคืนฉันมีไข้เล็กน้อย ตื่นมาก็รู้ตัวว่าปลุกพลังพิเศษได้แล้ว”
ทุกคนต่างอิจฉา โลกยุคสิ้นโลกมาถึง ภายนอกเต็มไปด้วยซอมบี้ มีพลังพิเศษก็เพิ่มโอกาสรอดขึ้นอีกส่วน
ยิ่งไปกว่านั้น พลังพิเศษยังพัฒนาต่อได้เรื่อย ๆ ในอนาคตก็อยู่คนละระดับกับมนุษย์ธรรมดา
ชั่วขณะนั้นเอง กูเซียงหวันยิ้มเขินอาย ก้าวออกไปหนึ่งก้าว
เพียงเงยมือขึ้น โซฟาเดี่ยวก็หายวับไปทันที
“เลขานุการกูปลุกพลังพิเศษมิติส่วนตัวแล้ว!”
“กว้างแค่ไหน? อิจฉาจริง ๆ!”
กูเซียงหวันตอบอย่างภาคภูมิ “200 ลูกบาศก์เมตร”
ไม่ว่าคนอื่นจะตกใจแค่ไหน ความตกใจของหลินหรานยิ่งมากกว่า
นางเอกก็คือนางเอก สมดั่งลูกรักของผู้แต่งจริง ๆ
เมื่อคืนเพิ่งทำแหวนมิติส่วนตัวรับเธอเป็นเจ้าของ วันนี้นางเอกก็ปลุกพลังพิเศษมิติส่วนตัวซะแล้ว
เห็นนางเอกเสียเปรียบแม้แต่นิดเดียวไม่ได้จริง ๆ เลย
ถ้าเธอมีพลังพิเศษบ้างก็ดีสิ!
เสียดายตัวร้ายในนิยายจนถึงตอนตายก็ไม่เคยปลุกพลังพิเศษใดได้เลย
ชั่วขณะนั้นเอง แก้วน้ำในมือหลินหรานก็หายวับไป
“อ้าก!”
หลินหรานร้องลั่นด้วยความตกใจ
เวรแท้! เผลอเนี่ยเผลอเลย เปิดเผยมิติส่วนตัวให้คนเห็น
แต่เดิมยังวางแผนจะแอบตุนเสบียงอยู่เลย คราวนี้ทำได้แค่แสร้งเป็นผู้ใช้พลังพิเศษมิติส่วนตัว
แต่เธอกลับพบว่าในมิติของแหวนไม่มีแก้วน้ำของเธอเลย
หรือว่า...
เธอตั้งสติลองสำรวจพลังจิตของตัวเอง ก็พบว่าแก้วน้ำอยู่ในพื้นที่โหว่ ๆ แห่งหนึ่ง
เธอก็ปลุกพลังพิเศษมิติส่วนตัวได้เหมือนนางเอกด้วย!
แม้จะซ้อนทับกับมิติของแหวน แต่เธอไม่รังเกียจเลยสักนิด
พลังพิเศษมิติส่วนตัวพอถึงระดับ 3 ก็ใช้ใบมีดมิติได้
ต่อไปยังมีท่าใหญ่ ๆ อย่างการตัดมิติ เกราะมิติ จอมมิติ อีกเพียบ
เธอตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืน อยากวิ่งวนรอบห้องรับสักสองรอบแทบบ้า
ทุกคนก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ
เซี่ยจี้หลานดีใจมาก “หรานหรานเก่งจัง ปลุกพลังพิเศษได้ด้วย! ป้าภูมิใจในตัวเธอจริง ๆ!”
ทุกคนเกรงใจหน้าของภรรยาเจ้าของบ้าน ต่างแสดงความยินดี
โจววั่งเหยมองริมฝีปากที่ฉีกยิ้มเกือบถึงหูของเธอ แอบคร่ำเรอะในใจ ทำเวอร์น่ากลัว!
ไม่มีใครสังเกตว่าในดวงตาของกูเซียงหวันแวบความผิดหวัง เธอนึกว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่นซะอีก
จากนั้น การ์ดฮอเชิงก็ก้าวออกมา
เขาแกว่งมือใหญ่ ๆ มีดปอกผลไม้กับกุญแจรถบนโต๊ะน้ำชาก็ลอยขึ้นกลางอากาศ
“เมื่อคืนมีไข้ พลังพิเศษธาตุทองครับ”
ฮอเชิงเป็นทหารผ่านศึก ร่างกายแข็งแกร่ง พูดกะทัดรัด
ทุกคนก็แซ่ซ้องอิจฉาและแสดงความยินดีอีกรอบ
หลินหรานชาไปหมดแล้ว!
เพราะว่า!
เธอ!
พบแล้ว!
ว่าตัวเองก็มีพลังพิเศษธาตุทองด้วย!
เธอลองแอบควบคุมแม่เหล็กติดตู้เย็นที่คนอื่นมองไม่เห็น มันก็ขยับได้จริง ๆ
เกิดอะไรขึ้น?
เธอเก่งขนาดนั้นเชียวเหรอ?
ปลุกได้ทั้งพลังพิเศษสองธาตุ!
สำรวจดูในนิยายต้นฉบับ คนที่มีพลังพิเศษสองธาตุมีแค่สามคน พระเอกก็เป็นหนึ่งในนั้น
ฮิ ๆ ขาใหญ่ของพระเอก ไม่จำเป็นต้องเกาะก็ได้!
เธอจะแอบเก็บเลเวลต่อท้ายพวกนี้ สะสมเสบียงให้พอ พอมีความสามารถเอาตัวรอดเมื่อไร ก็แยกย้ายไปเองได้!
ไม่ต้องมาก้มหัวมองสีหน้าพระเอกอีก และไม่ต้องกลัวถูกโยนลงกองซอมบี้อีก!
เธอก้มหัวหัวเราะอยู่คนเดียว เสียงดีใจเหมือนหนูแฮมสเตอร์ โจววั่งเหยคิดว่าเธอยังเมามายกับพลังพิเศษมิติส่วนตัวไม่ฟื้น ไม่ฟังสิ่งที่ใครพูดเลย คร่ำเรอะในใจ ขี้โง่!
กูเซียงหวันเปิดปากถาม “คุณโจว คุณปลุกพลังพิเศษอะไรได้คะ”
ทุกคนหันไปมองโจววั่งเหย ตาเป็นประกายความคาดหวัง
เห็นชายหนุ่มกระตุ้นพลังจิต รวมรวมลูกศรสายฟ้าขึ้นที่ฝ่ามือ แล้วสะบัดทิ้งไปที่ต้นไม้ประดับในห้องรับ
“ครืด” เสียงหนึ่ง ต้นไม้หักหล่นลงมา
รอยหักดำเกรียม ยังควันบุหรี่จาง ๆ ลอยขึ้น
“ธาตุสายฟ้าชัด ๆ!”
“ทรงพลังสุด ๆ คุณโจว!”
หลินหรานอ่านนิยายมาแล้ว ย่อมรู้พลังพิเศษของพระเอก
อีกไม่นาน พระเอกจะปลุกพลังพิเศษธาตุที่สองได้อีกด้วย
แต่เธอก็ยังตกใจจนอ้าปากค้าง—
เพราะว่า!
เธอ!
พบแล้ว!
ว่าตัวเองก็มีพลังพิเศษธาตุสายฟ้าด้วย!
เดี๋ยวนะ อะไรนะ?
ในนิยายไม่มีใครปลุกพลังพิเศษได้ถึงสามธาตุเลยนะ
เธองงเป็นต้นไม้ยืนตาค้าง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เพื่อพิสูจน์ เธอเดินไปยืนข้างเลขานุการหวัง แล้วโยนสายรัดข้อมูลลงพื้น “คุณเลขา รบกวนใช้เถาวัลย์เก็บสายรัดข้อมูลบนพื้นให้หน่อยค่ะ”
เลขานุการหวังเคยเห็นฝีมือออด๊อดของหลินหรานมาแล้ว คำขอที่เวอร์กว่านี้พูดออกปากเธอมา เขาก็ไม่แปลกใจ
เลขานุการหวังจึงปล่อยเถาวัลย์ออกไป เก็บสายรัดข้อมูลมาวางในมือหลินหราน
หลินหรานรับสายรัดข้อมูลมาอย่างเหมืองเหมื่อน “ขอบคุณค่ะ คุณเลขา”
เลขานุการหวังกลับแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าคุณหนูจะมาพูดจาสุภาพกับเขา
กูเซียงหวันหน้าแด่นด้วยความเกลียด หลินหรานก็มารังแกคนอีกแล้ว
ส่วนหลินหรานไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี เธอได้พลังพิเศษเพิ่มอีกหนึ่ง — พลังพิเศษธาตุไม้ของเลขานุการหวัง
สองธาตุ เธอจะลั่นกลางบ้าน
แต่สี่ธาตุ สิ่งเดียวที่นึกออกก็คือรากวิญญาณเสียในแดนบำเพ็ญเซียน
ไม่ใช่นะ ไม่ใช่เวอร์ พลังพิเศษของเธอเลเวลไม่ขึ้นใช่ไหม?!
งั้น... ขาใหญ่ของพระเอกก็ยังต้องเกาะอยู่ดีสินะ?
“หลินหราน มิติของเธอกว้างแค่ไหน?”