เมื่อได้ยินเซียวฟานเอ่ยวาจาเช่นนี้ มู่หรงเซียงจึงชำเลืองมองฉินเป่าเอ๋อร์คราหนึ่ง นับว่าวางใจได้อย่างสิ้นเชิงในที่สุด
มู่หรงคุนยิ่งหัวเราะก้องกังวาน “จิ้งอู่หวังเก่งกาจในศึกสงคราม กิตติศัพท์เลื่องลือไปทั่ว สมรสกับเขาถือเป็นเกียรติยิ่งของฉุนสี่ เปิ่นหวังกับชายาก็วางใจได้แล้ว!”
เขากับมู่หรงเซียงพร้อมกันยกจอกสุราบนโต๊ะขึ้น ส่งสัญญาณแก่เซียวฟาน “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ประทานพระมหากรุณา จอกนี้เปิ่นหวังคู่กับชายาขอถวาย!” กล่าวพลางยกสุราในจอกดื่มจนหมดในคราวเดียว
ฉินเป่าเอ๋อร์ก็ตามขอบพระทัย
วางจอกสุราในมือลง มู่หรงคุนกวาดสายตารอบหนึ่งอย่างสบายๆ แล้วเอ่ยถาม “ฝ่าบาท เหตุใดจึงมิเห็นกายจิ้งอู่หวังเล่า? หรือว่า... เขาไม่พอใจการสมรสครั้งนี้ จึงไม่ยอมปรากฏกาย?”
ขุนนางทั้งหลายในงานบางคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
บัดนี้ผู้ใดบ้างไม่ทราบว่า จิ้งอู่หวังถูกฮ่องเต้กักบริเวณนะหรือ!
เรื่องนี้ก่อความครึกโครมใหญ่หลวง ต่อให้ไม่อยากรู้ก็ยาก
แม้ฮ่องเต้มิได้แจ้งชัดว่าเหตุใดจึงมิให้จิ้งอู่หวังออกนอกจวน แต่ขุนนางล้วนเป็นผู้หลักแหลม ย่อมพอคาดคะเนได้
ผนวกกับราชโองการของเซียวฟานก่อนหน้านี้ ในใจพวกตนก็กระจ่างดั่งกระจกเงา
เป็นเพราะเหตุใดได้เล่า ย่อมต้องเป็นเพราะจิ้งอู่หวังไม่ต้องการสมรสกับคุณหนูผู้มาสมรสเชื่อมสัมพันธ์!
มู่หรงคุนเอ่ยตรงเช่นนี้ อีกยังถามเข้าเป้า พวกเขาจะมิกระอักกระอ่วนได้อย่างไร?
ขุนนางมากมายก้มศีรษะจ้องโต๊ะแสร้งนั่งกินอาหาร หรือไม่ก็มองตรงไปข้างหน้า ทำเหมือนไม่ได้ยิน
มีเพียงเซียวฟานที่สีหน้าไม่เปลี่ยน กล่าวว่า “อ๋องผู้สำเร็จราชการกังวลเกินไปแล้ว จิ้งอู่หวังถูกความหนาวเย็น ประชวรอยู่น้อยหนึ่ง ถึงแม้ตนเองมีร่างกายแข็งแรง โรคเล็กน้อยเพียงนี้หาได้เป็นอุปสรรค ทว่าพระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการกับคุณหนูล้วนพระวรกายสูงส่ง หากถูกลมโรคเข้าให้ก็จะไม่ดี ดังนั้น เจิ้นจึงมีรับสั่งให้เขาพักผ่อนในจวนเป็นพิเศษ”