หลี่ชุ่ยฮวาได้ยินเสียงเคาะประตูก็รู้สึกประหลาดใจ
ฟ้าใกล้จะมืดค่ำเช่นนี้ ใครกันที่มาหานางถึงเรือนในยามนี้
เมื่อนางเปิดประตูก็เห็นคนแปลกหน้าหลายคน ยิ่งฉงนนัก
ยิ่งกว่านั้นคนกลุ่มนี้แต่งกายซอมซ่อยิ่งนัก
ในนั้นมีหญิงชราและหญิงสาวสองคน ผมเผ้ารุงรัง ยังมีชายวัยกลางคนอ้วนกว่าหมูที่เชือดตอนปีใหม่ หน้าบวมเขียวช้ำ มองดูไม่ออกเลยว่าหน้าตาเช่นไร
คนพวกนี้มันใครกัน?
เวลานี้ จากด้านหลัง 'หมูอ้วน' นั้น เดินออกมาคนหนึ่งที่พอจะมองได้
'ท่านแม่ยาย ผู้น้อยเอง'
หลี่ชุ่ยฮวาลืมตาเบิกโพลง
หวังอิงเจี๋ย? เหตุใดเขาจึงมาที่นี่ได้?
ยังมีคนข้างกายเขาอีก พวกที่ไม่เป็นคนไม่เป็นผีนี้คือใคร?
ไม่ทันที่หลี่ชุ่ยฮวาจะถาม หวังอิงเจี๋ยก็แนะนำสวีจินเฟิ่งและคนอื่นๆ แก่นางทีละคน
สวีจินเฟิ่งเพิ่งจะทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อมาทักทายหลี่ชุ่ยฮวา
ก็เห็นนางขมวดคิ้วแน่น มุมปากเบ้ลง ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
สวีจินเฟิ่งเห็นท่าทีรังเกียจของนาง ความอัปยศและโกรธแค้นก็พวยพุ่งไปทั่วร่าง
นางกำหมัดแน่น
ตนเองเคยถูกใครมองด้วยสายตาเช่นนี้เมื่อใดกัน!
ยิ่งกว่านั้น อีกฝ่ายยังเป็นเพียงสตรีบ้านนอก!
สวีจินเฟิ่งเม้มปากแน่น เบือนตาไปทางอื่น ไม่มองหลี่ชุ่ยฮวาอีก
ส่วนหลี่ชุ่ยฮวาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มองคนตระกูลหวังด้วยแววดูแคลน
'พวกเจ้ามาที่เรือนข้ามีธุระใด?'