ตึง ตึง ตึง
หลี่ชุ่ยฮวาขมวดคิ้ว
นี่ยังไม่กลับไปอีกหรือ!
นางถอนหายใจหนักหน่วง ก้าวเท้าเร็วรี่ไปยังประตูใหญ่
เดินพลางเอ่ยพลาง “พวกเจ้ายังหน้าด้านหนาอีกหรือ ฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือไร ข้าบอกแล้วว่านางไม่——!”
หลี่ชุ่ยฮวาเปิดประตู ผู้ที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็นฉินเหล่าซาน
นางรีบกลืนคำท้ายประโยคกลับลงไป
ฉินเหล่าซานเกาศีรษะ สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
“แม่ของลูกหนอ เจ้าพูดอะไร ใครหน้าด้านหนา?”
“อ้อ? อ้อ……” หลี่ชุ่ยฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง “เมื่อครู่ เจ้าขากลับมามิพบผู้ใดเลยหรือ?”
“มิพบ ข้าเห็นฟ้ากำลังจะมืด ไม่วางใจให้เด็กสาวคนโตกลับไปตามลำพัง จึงไปส่งนางที่บ้านก่อน เป็นอะไรไป มีผู้ใดมาหรอกหรือ?”
“อ้อ อันใดกันเล่า ก็แค่ขอทานเหม็นสกปรกผู้หนึ่ง!”
หลี่ชุ่ยฮวาไม่มีทางเล่าเรื่องนี้ให้ฉินเหล่าซานฟัง
หากเขารู้ว่าฉินพันตี้หนีมาจากสกุลหวัง คงต้องออกตามหาไปทั่ว
ของอกตัญญูเช่นนี้ ไม่คุ้มค่าให้เสียเวลาด้วยแม้แต่น้อย
หลี่ชุ่ยฮวาเปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า “วันนี้เหตุใดจึงกลับดึกดื่นปานนี้?”
“อ้อ เดิมตั้งใจจะกลับให้เร็ว ทว่าใครจะรู้ว่าการค้าวันนี้ดียิ่งนัก!”
ฉินเจ้าตี้ไปตามหาฉินเหล่าซาน ทั้งสองเตรียมตัวจะกลับบ้าน ทว่าลูกค้ากลับพากันมาอย่างต่อเนื่อง
ฉินเจ้าตี้จึงอยู่ช่วยฉินเหล่าซานขายของ จึงเป็นเหตุให้ทั้งสองกลับมาค่ำ
ฉินเหล่าซานเอ่ยพลางหยิบถุงหอมออกมาจากตัว ยื่นส่งให้หลี่ชุ่ยฮวา
“จริงสิ ตอนข้าไปส่งยัยคนโตถึงบ้าน ได้ยินอีเสี่ยวหม่านนางสนทนากับนาง ฟังความดูเหมือนว่าชิงซานล้มเจ็บ!”
เด็กน้อยเจ้าตี้ผู้นี้ รู้ความยิ่งนัก เกรงว่าพวกเขาจะเป็นห่วง ปกติจึงบอกข่าวดีไม่บอกข่าวร้าย
หากไม่ใช่เพราะบังเอิญได้ยินนางพูดกับฮั่วเสี่ยวหม่าน เขาคงไม่รู้ว่าฮั่วชิงซานล้มเจ็บ