“...เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้”
น้ำเสียงของฉินเจ้าตี้ห่อเหี่ยวยิ่งนัก
ฉินเป่าเอ๋อร์อดขมวดคิ้วไม่ได้
เฉียนเซียงฉิน?
คนผู้นี้นางรู้จัก อายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉินเจ้าตี้ ยามเด็กพวกเขามักเล่นด้วยกันเป็นกลุ่ม
แต่ว่าฉินเป่าเอ๋อร์เด็กกว่าพวกนั้นหลายปี ทั้งยังไม่ใช่คนชอบสุงสิงกับใคร
นอกจากเพื่อนที่เล่นสนิทกับฟางเฉี่ยวเฉี่ยวแล้วที่นางพอรู้จักอยู่บ้าง คนอื่น ๆ ก็อย่างมากสุดก็แค่รู้จักชื่อ
อีกทั้งฉินเจ้าตี้เมื่อกลับถึงบ้านก็ไม่ค่อยเอ่ยถึงเรื่องเพื่อนฝูงสักเท่าไร
หลายปีมานี้ ฉินเป่าเอ๋อร์ได้ยินนางเอ่ยถึงบ่อยที่สุดก็เห็นจะเป็นฮั่วชิงซาน
อย่างไรก็ตาม ฉินเป่าเอ๋อร์ก็ฟังเข้าใจ
เหตุที่ฉินเจ้าตี้อารมณ์ขุ่นมัวก็เพราะเฉียนเซียงฉินนี่เอง
ปรากฏว่าเนิ่นนานมาแล้ว เฉียนเซียงฉินหลงรักฮั่วชิงซาน แต่มันเป็นเพียงความรู้สึกข้างเดียวของนาง
คนที่ฮั่วชิงซานรักใคร่มาตลอดคือฉินเจ้าตี้
เฉียนเซียงฉินทุ่มเทแรงใจอยู่ช้านาน ก็ยังมิอาจเอาชนะใจเขาได้
จนกระทั่งฮั่วชิงซานกับฉินเจ้าตี้แต่งงานกัน นางถึงได้เงียบหายไป
แต่ช่วงนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด เฉียนเซียงฉินจึงมาที่เรือนสกุลฮั่วบ่อยครั้ง
ไม่ใช่ว่ามาหาฮั่วชิงซาน
แต่ละคราว นางก็จะหอบของกินของใช้มาให้มารดาฮั่วบ้าง หรือมิเช่นนั้นก็มายืมของ หรือไม่ก็มาสนทนาพาทีกับฮั่วเสี่ยวหม่าน
ว่ากันโดยรวม เฉียนเซียงฉินไม่ได้ทำอะไรเกินเลย ฮั่วชิงซานเองก็รักษาระยะห่างต่อนางมาโดยตลอด
อีกประการหนึ่ง สกุลเฉียนกับสกุลฮั่ว แต่ไหนแต่ไรก็เป็นเพื่อนบ้านกัน การที่เฉียนเซียงฉินมาเยี่ยมเยียน สายตาคนนอกมองก็ไม่เห็นว่าจะไม่เหมาะสมอันใด