เฉียนเซียงฉินหิ้วตะกร้าใบเล็กมาถึงหน้าประตูบ้านสกุลฮั่ว
ประตูมิได้ปิด นางเอ่ยถามเข้าไปด้านในว่า “คุณนายฮั่ว ท่านอยู่บ้านหรือไม่”
ถามไปสองครา จึงมีเสียงมารดาฮั่วดังออกมาจากในเรือน
“เซียงฉินหรือ”
“เจ้าค่ะท่านน้า ข้าน้อยเข้าไปได้หรือไม่”
“เข้ามาเถิดเซียงฉิน”
“เจ้าค่ะ”
เฉียนเซียงฉินสาวเท้าเข้าสู่เรือนกลาง ขณะเดียวกันมารดาฮั่วก็เดินออกมาจากห้องของนาง
นางแย้มยิ้มต้อนรับ “เซียงฉิน รีบนั่งลงเถิด”
เฉียนเซียงฉินรับคำแล้วนั่งลง แสร้งทำเป็นกวาดตามองไปรอบๆ
“เหตุใดเล่า พี่ชิงซาน เสี่ยวหม่าน หรือเจ้าตี้ ต่างไม่อยู่เสียเลยหรือ”
“ชิงซานไปทำงานแล้ว เสี่ยวหม่านออกไปหาเพื่อนสาวในหมู่บ้าน ส่วนเจ้าตี้...”
เมื่อเอ่ยถึงฉินเจ้าตี้ รอยยิ้มบนใบหน้ามารดาฮั่วก็จืดจางลง
“...นางไปหมู่บ้านพัวตงบ้านน้องสาวของนางเพื่อนำของไปให้”
บ้านของเฉียนเซียงฉินอยู่ติดกับบ้านสกุลฮั่วเพียงรั้วกั้น แน่นอนว่านางย่อมทราบดีว่ามีเพียงมารดาฮั่วผู้เดียวอยู่บ้าน จึงจงใจเลือกมาเยือนในยามนี้
เมื่อเห็นแววตาของมารดาฮั่วที่เปลี่ยนไปเมื่อเอ่ยถึงฉินเจ้าตี้ นางก็ลอบยกยิ้มมุมปากอย่างมิให้ใครสังเกต
ไม่นาน มารดาฮั่วก็กลับมามีสีหน้าเอ็นดูเช่นเดิม เอ่ยถามว่า “เซียงฉิน วันนี้เจ้ามาหาข้า มีอะไรหรือไม่”
เฉียนเซียงฉินรีบเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก
นางกล่าวยิ้มๆ ว่า “ที่บ้านเพิ่งเก็บเกี่ยวข้าวเหนียวใหม่ได้ พอดีข้าน้อยจำได้ว่าท่านน้ากับมารดาของข้าน้อยล้วนโปรดขนมฉื่อปาที่ทำจากข้าวเหนียวใหม่ ข้าน้อยจึงทำมาให้ท่านบ้าง อ้อ ในนี้ยังใส่ถั่วลิสงกับงาที่ท่านโปรดอีกด้วยนะเจ้าคะ”
หางตาของมารดาฮั่วย่นโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ทันที “เซียงฉินยังจำสิ่งที่ข้าโปรดได้ ยากแท้หนอ”