เซียวเหิงประหลาดใจยิ่งกว่าเซียวเฉิงรุ่ยเสียอีก
ไม่คิดเลยว่าตนเองจะมีส่วนด้วย
ทว่าเซียวเหิงกลับไม่ได้รับเอา
ฉินเป่าเอ๋อร์เองก็ใช่ว่าจะมีเงินเหลือเฟือ เขาหาได้ไม่รู้ไม่
“ไม่ต้องหรอก เงินนี่เจ้าเก็บไว้เถิด”
ฉินเป่าเอ๋อร์รู้อยู่แก่ใจว่าเขาคงเข้าใจว่าซองอั่งเปาที่นางให้บรรจุเงินไว้ข้างใน
แล้วนางจะเอาเงินที่ท่านผู้มีพระคุณให้มา มาห่อใส่ซองคืนกลับไปได้อย่างไร
นางมิได้โง่ถึงเพียงนั้น เรื่องขาดสติเช่นนี้ ต่อให้ตายนางก็ไม่มีทางทำ
อย่าว่าแต่เงินของนางล้วนเป็นของเซียวเหิงแต่แรกเลย ถึงจะไม่ใช่ เซียวเหิงก็หาได้ขาดแคลนเงินทอง เหตุใดจะเห็นแก่เงินเล็กน้อยเช่นนี้
“นายท่าน ข้างในมิใช่เงินดอก ท่านเปิดดูก็จะรู้”
เซียวเหิงจึงรับถุงหอมมานั่นเอง
มือล้วงไป เบาหวิวราวกับไม่มีสิ่งใดบรรจุอยู่
เขาเปิดดู
ไม่คิดเลยว่าภายในจะบรรจุยันต์คุ้มภัยไว้
เมื่อวันก่อนที่ร้านขายของจิปาถะ ฉินเป่าเอ๋อร์พบว่ามีขายยันต์คุ้มภัย
ได้ฟังแม่ค้าใหญ่ร้านว่า ล้วนผ่านพิธีเบิกเนตรมาแล้ว นางจึงซื้อมาหนึ่งองค์
เมื่อเห็นเซียวเหิงเผยสีหน้าประหลาดใจ ฉินเป่าเอ๋อร์ก็ยกยิ้มขึ้นมา
“หวังว่ายันต์คุ้มภัยนี้จะคุ้มครองนายท่าน ให้ปลอดภัยทั้งเข้าและออก ภยันตรายกลายเป็นสิริมงคล แคล้วคลาดจากเคราะห์ร้าย”
เซียวเหิงแน่นิ่งไปครู่หนึ่งจึงได้สติ
เขากล่าวคำขอบคุณ แล้วเก็บยันต์คุ้มภัยใส่คืนในถุงหอม ยัดเข้าในอกอย่างสงวนนับถือ
พร้อมกันนั้น เซียวเหิงก็ล้วงถุงหอมออกมาอีกหนึ่ง ส่งให้ฉินเป่าเอ๋อร์
“สุขสันต์วันปีใหม่”
ฉินเป่าเอ๋อร์ยิ้มกว้างขึ้นอีก