จ้าวชุนหนีรีบเอ่ยว่า “เป่าเอ๋อร์ อาหารเที่ยงอยู่ที่นี่เถอะ ข้าจะทำกับข้าวเอง!”
ฉินเป่าเอ๋อร์มองดูท้องโตของจ้าวชุนหนี เห็นทีอีกไม่ถึงสองเดือนนางก็คงคลอด
นางมิอาจทำใจให้สตรีมีครรภ์ลงมือทำอาหารให้นางกินได้หรอก
ฉินเป่าเอ๋อร์ส่ายหน้ายิ้ม “พี่สะใภ้ ไม่ต้องหรอก พวกเราแค่แวะมาอวยพรปีใหม่ มิได้คิดจะอยู่กินข้าว”
แล้วคุยเรื่องทั่วไปกับหลี่เหล่าไท่อีกสองสามประโยค จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นกล่าวลา
ครั้นฉินเป่าเอ๋อร์จากไปแล้ว ในเรือนเหลือเพียงหลี่เหล่าไท่กับแม่ลูกคู่นั้น
จ้าวชุนหนีจึงรับถุงหอมจากมือของหลี่เชียนเชียนมาเปิดดู
พอเห็นจำนวนนางก็ตกใจ
หนึ่งร้อยเหรียญเต็ม ๆ!
นางอดไม่ได้ที่จะมองไปทางหลี่เหล่าไท่ “ท่านย่า เป่าเอ๋อร์ให้เงินอวยพรตรุษจีนเชียนเชียนถึงหนึ่งร้อยเหรียญ นี่มัน...”
มันมากเกินไปแล้ว ควรคืนให้นางหรือไม่?
หลี่เหล่าไท่ฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่นางก็เข้าใจฉินเป่าเอ๋อร์ดี
“ในเมื่อเป็นเงินอวยพรตรุษจีนแก่เชียนเชียน เจ้าก็เก็บไว้ให้เถิด ต่อไปจะได้เก็บไว้เป็นสินสอด”
เห็นจ้าวชุนหนียังลังเล
หลี่เหล่าไท่จึงกล่าวอีกว่า “ญาติทางบิดาของเป่าเอ๋อร์ก็มีลูกหลานไม่น้อย เจ้าเคยเห็นนางดีกับใครเหมือนกับที่ทำกับเชียนเชียนหรือไม่?
อีกอย่างดูก็รู้ว่าเชียนเชียนของเรานั้น ทุกครั้งที่เจอเป่าเอ๋อร์ก็วิ่งเข้าไปหาอย่างเบิกบานใจ
ดูไปแล้ว สนิทสนมยิ่งกว่าอาผู้เป็นป้าอยู่ในบ้านเสียอีก