หวังกุ้ยฮวากล่าวจบ ก็เบือนสายตามองมารดาสกุลอู๋
“ท่านป้าอู๋ ข้าน้อยว่าไอ้ฉินพันตี้มาอยู่บ้านท่านก็ไม่ใช่ระยะสั้นแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจนป่านนี้ยังไร้วี่แววเล่า คงมิใช่…”
นางปรายตาคมเหลือบมองฉินพันตี้ที่สีหน้าซีดเผือด กระตุกยิ้มมุมปากก่อนเอ่ยต่อ “คงมิใช่นางไม่อาจตั้งครรภ์ได้แต่แรกแล้วกระมัง”
มารดาสกุลอู๋ได้ฟังพลันสีหน้าแปรเปลี่ยนทันที
คำพูดของหวังกุ้ยฮวาทำให้นางนึกถึงรอบเดือนที่ผิดเพี้ยนอย่างหนักของฉินพันตี้ และกลิ่นเหม็นอับที่นานครั้งจะได้กลิ่นจากร่างกายท่อนล่างของนาง
นางจักเป็นสตรีที่ไม่อาจมีบุตรได้จริงหรือ
เห็นมารดาสกุลอู๋ขมวดคิ้ว ใช้แววตาสงสัยจับจ้องตนอย่างคลางแคลง ฉินพันตี้พลันรู้สึกราวกับเหงื่อเย็นเยียบชโลมทั่วร่าง
นางรู้ดีแก่ใจ แม่เฒ่าจอมโหดผู้นี้ที่ยังพอทนตนได้ ไม่ปล่อยให้อดอยากหรือหนาวตาย ก็เพราะยังเห็นแก่ร่างกายของนางที่ยังมีประโยชน์ สามารถสืบทอดวงศ์ตระกูลแก่สกุลอู๋ได้
หากนางเชื่อคำเพ้อเจ้อของหวังกุ้ยฮวาเข้าโดยดี ว่าตนไม่อาจมีบุตร…
ฉินพันตี้แทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า สิ่งที่รอคอยตนอยู่เบื้องหน้าจักเป็นเช่นไร
ย่อมไม่ใช่แค่ถูกตีลงบนแผ่นหลัง ท่อนแขน หรือต้นขาสองสามทีแล้วจบเรื่องเยี่ยงวันนี้เป็นแน่
ฉินพันตี้มิอาจกลั้นสะท้านเยือกในกายไว้ได้
นางไม่สนใจความเจ็บปวดบนเรือนร่างอีกต่อไป ร้องตะโกนใส่หวังกุ้ยฮวา “หวังกุ้ยฮวา เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ข้าจักเป็นหมันได้อย่างไร ข้าเคยตั้งครรภ์มาก่อน แค่พลาดพลั้งจนแท้งไปเท่านั้น!”
กล่าวจบ นางเบือนไปหามารดาสกุลอู๋ น้ำเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านแม่ อีกประการหนึ่ง การมีบุตรก็ต้องอาศัยวาสนากำหนด ต่อให้นับจากครั้งแรกที่ฉินเจ้าตี้แต่งงาน นางยังใช้เวลาถึงสองปีจึงตั้งครรภ์ ข้าแต่งเข้าสกุลเราเพิ่งไม่ถึงหนึ่งปีเสียด้วยซ้ำ!”
เรื่องที่ฉินพันตี้แท้งบุตรได้บอกแก่มารดาสกุลอู๋ตั้งแต่แรก มารดาสกุลอู๋ก็หาได้คิดว่านางกล้าโกหกตนในเรื่องใหญ่นักหนาเช่นนี้