ออสหลับตาซ้าย พยายามปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอที่สุด ฮาคิสังเกตจับจ้องชายร่างสูงคนหนึ่งท่ามกลางทหารเรือจำนวนมากอย่างไม่ปล่อยให้คลาดสายตา
ปลายนิ้วแตะไกปืนเบา ๆ ก่อนเหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด
「วิถีปืนเดียว・พิฆาตชะตา!!!」
ออสผู้มุ่งมั่นจะเรียนรู้จากผู้ใช้ผลปีศาจตั้งชื่อท่าสุดเท่ แน่นอนว่าไม่มีทางยอมให้ความเท่ของตัวเองด้อยกว่าใคร
ถึงจะเป็นแค่การยิงปืนธรรมดาที่ใช้ฮาคิสังเกตก็ตาม
「ฉึก—」
เสียงเนื้อหนังฉีกขาดดังขึ้น พร้อมกับละอองเลือดที่สาดกระเซ็นเหนือทะเล ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่ผืนน้ำ
ร่างที่ตกลงมาจากกลางอากาศสูงใหญ่กว่าทหารเรือรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด ทว่ากลับผอมเพรียวอย่างยิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและไร้เรี่ยวแรง ก่อนร่างนั้นจะค่อย ๆ จมลงในทะเล
「เฮ้! คุซัน!!!」
ทหารเรือที่เข้าร่วมรบอยู่ไม่ไกลเห็นภาพนั้นก็ร้องลั่น พลางใช้สกายวอล์กเหินเข้าไปช่วย
ในฐานะทหารเก่าบนเรือของพลเรือโทการ์ป เขารู้ดีว่าทหารใหม่คนนี้มีศักยภาพและพลังผลปีศาจมากแค่ไหน ต้นกล้าชั้นดีแบบนี้จะปล่อยให้มาตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด
「พลังของฉัน…」
คุซันที่ค่อย ๆ จมลงสู่ก้นทะเลสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบตรงโคนขา ทั้งยังไร้เรี่ยวแรงและหายใจไม่ออกไปทั่วร่าง
ความคิดบ้า ๆ อย่างหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
「ใครมันจะใช้หินไคโรยิงทหารชั้นผู้น้อยกันวะ…」
แต่ก่อนจะจมลงไปใต้ผิวน้ำ เขาก็เห็นคนที่ยิงลอบโจมตีอยู่เลือนราง ดูเหมือนจะเป็นเจ้าหมอนั่นที่มีผมสีดำยาว
「ชิ! สัญชาตญาณผู้ชายสินะ ถึงเล็งด้วยฮาคิสังเกตยังยิงพลาดได้!」
เมื่อฮาคิสังเกตบอกว่าเขายิงไม่โดนจุดที่เล็งไว้ ก็แปลว่าตำแหน่งพลเรือเอกหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์กองทัพเรือจะไม่มีวันเกิดขึ้นแล้ว
ออสเบ้ปาก รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
แต่เขาไม่ใช่คนประเภทเอาไข่ไปใส่ไว้ในตะกร้าใบเดียวอยู่แล้ว
แบ่งปันความสุขกันทั่วหน้าก็ดีไม่ใช่หรือไง?
นี่ก็เพื่อพลิกสถานการณ์ที่ชายมากกว่าหญิงในกองทัพเรือ และรักษาสมดุลของท้องทะเล!
ด้วยเหตุนี้ ในแง่หนึ่งออสจึงได้เป็นราชาก่อนโรเจอร์เสียอีก
ถ้าถามว่าออสอยากเป็นราชาอะไรน่ะเหรอ?
แน่นอนว่าราชายอดนักยิงสิ!
「ถือดาบเข้าไปฟาดฟันกันนี่ไม่เหมาะกับฉันจริง ๆ ซุ่มยิงจากที่สูงต่างหากคือวิถีราชา」
บีทัมที่คอยจัดการลูกปืนใหญ่ซึ่งพุ่งเข้ามาเป็นหลัก มองฝีมือยิงปืนของออสที่เริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความปลื้มใจปนเหงื่อตก
ไอ้เด็กนี่มันไม่เห็นหัวคนเลยจริง ๆ
การไล่ล่ายังคงตึงเครียด แต่โดยรวมแล้วกลุ่มโรเจอร์มีความแข็งแกร่งเฉลี่ยสูงเกินไป จึงยังเป็นฝ่ายได้เปรียบ แถมยังค่อย ๆ ทิ้งห่างเรือรบของกองทัพเรือออกไป
「ปัง—ปัง—」
「ให้ตายสิ ฮาคิเกราะ…」
ออสที่ถูกอ่านทางด้วยฮาคิสังเกตอีกครั้ง ก่อนกระสุนจะถูกสกัดด้วยฮาคิเกราะตรงเป้ากางเกง ได้แต่ยอมแพ้อย่างจนปัญญา
ยิงพวกทหารชั้นผู้น้อยได้ก็จริง แต่ถ้าอีกฝ่ายใช้ฮาคิสองสีเป็น เขาก็หมดทางทำอะไรทันที ไม่ว่าจะเป็นการตามรอยการโจมตีกลับหรือเจาะทะลวงการป้องกันก็ทำไม่ได้ทั้งนั้น
แน่นอนว่า ด้วยฮาคิสังเกตที่ละเอียดอ่อน ก็ไม่มีกระสุนไหนยิงโดนออสได้เหมือนกัน
「รอให้ฉันฝึกฮาคิเกราะกับการมองเห็นอนาคตได้ก่อนเถอะ แล้วคอยดูว่าจะยังปกป้องพวกแกได้อยู่ไหม」
「ปึก—」
ออสคล่องแคล่วทั้งมือเท้า สะพายปืนไว้บนหลังแล้วไต่เชือกลงจากหอสังเกตการณ์อย่างรวดเร็ว
ในเมื่อพลังยังไม่ถึง ก็อย่าเพิ่งไปยุ่งกับการต่อสู้ระดับสูงแบบนี้เลย การโจมตีด้วยฮาคิเคลือบราชันหรือฮาคิเกราะของพวกนั้น ตอนนี้เขาแค่โดนเข้าก็ตาย ถ้าโดนเฉี่ยวก็เจ็บหนักแล้ว
ลูกเรือคนอื่น ๆ บนดาดฟ้าเห็นเด็กตัวเล็กสะพายปืนถอยเข้าไปในห้องใต้ท้องเรือ ก็ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารเรือชั้นยอดกลุ่มนี้ เด็กเก้าขวบอย่างเขาคงช่วยอะไรได้ไม่มาก ฝืนเข้าไปสู้ก็มีแต่ทำให้พวกเขาต้องแบ่งสมาธิมาปกป้องอีก
บากี้กับแชงคูสก็ไม่ต่างกัน ลูกเรือไม่มีเวลาว่างมาสนใจพวกเขา ทั้งคู่จึงไม่ได้ต่างอะไรจากออสเลย
ถึงออสจะคิดว่าตอนนี้แชงคูสกับบากี้รวมกันก็ยังสู้เขาไม่ได้ก็ตาม
แต่ในสายตาของลูกเรือเต็มตัว เด็กสามคนก็แทบไม่ต่างกัน
—อ่อนพอกันทั้งนั้น
「เฮ้! แชงคูส เจ้านั่นต้องหลบไปตั้งนานแล้วแน่ ๆ พวกเราก็รีบไปกันเถอะ!」
「อย่าทำแบบนั้นสิ บากี้ นี่มันการต่อสู้ของลูกผู้ชายกลางทะเลเลยนะ!」
ฮาคิสังเกตรับรู้ได้ว่ามีคนสองคนยังคงอยู่บนดาดฟ้า ออสจึงชะงักฝีเท้าแล้วมุ่งหน้าไปอีกด้านของเรือ
จริง ๆ แล้วออสเป็นพวกชอบความสนุกอยู่แล้ว ถึงได้ชอบเดินทางไปทั่วโลกและทำอะไรตามใจ
ที่บ้าคลั่งอยากแข็งแกร่งขึ้นก็เพื่อจะได้ไปหาเรื่องสนุกทำตามใจ ไม่ใช่ถูกคนอื่นมองเป็นเรื่องสนุกเสียเอง
พอเห็นสองตัวป่วนยังอ้อยอิ่งอยู่บนดาดฟ้า ออสก็ยกยิ้มมุมปาก ไม่รีบร้อนกลับเข้าไปในห้องใต้ท้องเรืออีกแล้ว
บนดาดฟ้า เด็กจมูกแดงกำลังดึงเด็กผมแดง ส่วนเด็กตัวเล็กที่สะพายปืนสีดำก็กำลังย่องเข้าไปใกล้ทั้งสองคน
ดูท่าแชงคูสจะถือดาบอยากเข้าร่วมการต่อสู้ ส่วนบากี้พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาหลบไปด้วยกัน แต่ดึงแชงคูสไม่ไหว ทั้งคู่เลยเริ่มเถียงกัน
จะว่าไป ถึงบากี้จะนิสัยแย่ แต่ก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพเหมือนกัน
「บากี้ นายบอกว่าใครหลบไปแล้วนะ?」
ออสตบหลังบากี้ที่กำลังดิ้นรนอยู่เงียบ ๆ เสียงเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู ทำเอาทั้งสองคนแทบหัวใจวาย!
「ออส! ไอ้บ้า เดินยังไงให้ไม่มีเสียงเลยวะ!」
บากี้หน้าแดงก่ำตามเคย แต่พอตะโกนจบและเห็นออสที่โผล่มาอย่างกะทันหัน เขาก็รีบคิดจะลากอีกฝ่ายไปหลบกับแชงคูสด้วยกัน
พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้เรือรบของการ์ป แถมถ้ายืนอยู่บนดาดฟ้าก็ไม่มีวิธีโจมตีระยะไกล ยังต้องคอยระวังกระสุนที่พุ่งมาอีก
ไม่ใช่ทุกคนจะปลุกฮาคิสังเกตได้ตั้งแต่อายุเก้าขวบเสียหน่อย
「เฮ้ ออส ไปหลบในห้องใต้ท้องเรือด้วยกันเถอะ」บากี้ชวนหนีก่อน ออสคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้าตกลง
เหมือนกับออส บากี้เพิ่งเข้ากลุ่มโรเจอร์ได้ไม่นาน ยังไม่ใช่เจ้าคนที่ไม่หลับไม่นอนสามวันสามคืนในอีกหลายปีข้างหน้า แถมยังไม่เคยผ่านการต่อสู้จริงจังมา จะมีปฏิกิริยาแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
แต่พอเห็นแชงคูสยังเกาะขอบเรือ ทำท่าตื่นเต้นอยากดูเรื่องสนุก บากี้ก็เริ่มปวดหัว เจ้านี่ผจญภัยไปกับกลุ่มโรเจอร์มาตั้งแต่เกิด หัวแข็งสุด ๆ
「มีอะไรเหรอ?」
ออสแบกปืนสีดำไว้บนบ่า ยกขึ้นสกัดกระสุนที่พุ่งมาจากไกล ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนมองสีหน้าแย่ ๆ ของบากี้ด้วยความสงสัย
แต่พอเห็นแชงคูสยังไม่ขยับเท้า เขาก็เข้าใจทันที
แก๊งสามตัวป่วนแห่งราชสำนักมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นกลุ่ม เจ้าแชงคูสนี่ทั้งช่วยอะไรไม่ได้แล้วยังหาเรื่องเพิ่มอีก
นี่ไม่ใช่ศึกวาโนะในอีกหลายปีข้างหน้า ที่แม่ทัพสู้กับแม่ทัพ ทหารสู้กับทหาร และมีเด็กฝึกหัดกับทหารชั้นผู้น้อยจากกลุ่มหนวดขาวคอยรับมือแชงคูส
แค่การโจมตีที่พ่วงฮาคิมาด้วยของทหารเรือชั้นยอดพวกนี้ ก็เอาชีวิตเจ้าเด็กผมแดงวัยเก้าขวบได้แล้ว
ถึงจะรู้ว่าอนาคตนายจะเก่งสุด ๆ ก็เถอะ
แต่ตอนนี้น่ะ…
ยังไม่โตเต็มที่ อย่าซ่า
ออสมองแชงคูสที่ยังเกาะขอบดาดฟ้าดูเรื่องสนุก แล้วส่งสัญญาณให้บากี้หลบไปข้าง ๆ
ท่ามกลางสายตางุนงงของบากี้ ออสยกปืนสีดำขึ้นเล็งท้ายทอยของแชงคูส
「ปัง—」
ด้วยพละกำลังที่เหมือนสัตว์ประหลาดมาตั้งแต่เกิด บวกกับการฝึกหนักแบบไม่เคยผ่อน ตอนนี้แม้ออสจะไม่กล้ายืนยันเต็มปาก แต่พละกำลังของเขาก็น่าจะไม่แพ้หนวดขาวตอนเด็ก
โดนฟาดด้วยพานท้ายปืนเข้าไปทีเดียว ต่อให้เป็นผมแดงหนึ่งในสี่จักรพรรดิก็ต้องตาเหลือก
「เยี่ยม แชงคูสวัยเด็กปะทะออสวัยเด็ก」
「ออสวัยเด็กเป็นฝ่ายชนะ」
ออสพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนลากแชงคูสไปทางห้องใต้ท้องเรือด้วยการจับคอเสื้อ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของบากี้