“ชิงชิง ให้ผมเถอะ! ผมจะทะนุถนอมคุณอย่างดี!”
สวีชิงชิงเวียนศีรษะไปชั่วขณะ พลันได้ยินเสียงชายคนหนึ่งเร่งเร้า
“ชิงชิง รอผมกลับเข้าเมืองก่อน ผมจะเอาสามชิ้นส่งเสียงหนึ่งชิ้นหมุนมาสู่ขอคุณแน่นอน!” ในคืนมืดมิด หยางเซียวรีบร้อนถอดกางเกง
สวีชิงชิงมึนงงไปชั่วอึดใจ เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในป่าละเมาะแห่งหนึ่ง
เธอเป็นใคร? อยู่ที่ไหน?
พอมองชายตรงหน้าที่กำลังรีบร้อนปลดเข็มขัด เธอก็เข้าใจได้ทันที
นี่กำลังจะเล่นชู้กลางป่าหรือไง?
ไม่ได้! คนดี ๆ ที่ไหนเขาทำกันแบบนี้?
สวีชิงชิงไม่สนใจความเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง รีบลุกพรวดขึ้นมาแล้วเตะเป้าอีกฝ่าย ก่อนหันหลังวิ่งหนี
“อึก!” หยางเซียวกุมเป้ากางเกง ร้องเสียงอู้อี้ว่า “ชิงชิง เป็นอะไรไป? เราตกลงกันดีแล้วไม่ใช่เหรอ?”
สวีชิงชิงไม่ตอบ ก่อนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้ได้
หยางเซียวตามมาทัน “ชิงชิง อย่าบอกนะว่ายังคิดถึงไอ้ทหารทึ่ม ๆ คนนั้นของเธอ? เขาไม่เอาเธอแล้ว ปล่อยให้เธอเป็นแม่ม่ายมาตั้ง 2 ปี เธอยังจะตามเขาอยู่อีกเหรอ?”
สวีชิงหลิงชะงักไปทั้งร่าง: แม่ม่าย? ทหารทึ่ม ๆ?
เธอแต่งงานแล้วเหรอ?
เธอเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว แต่กลับแอบเข้าป่ากับผู้ชายที่ไม่รู้จักกลางดึกอย่างนั้นเหรอ?
โอ๊ย นี่มันพล็อตน้ำเน่าอะไรเนี่ย!
กำลังถ่ายละครสั้นอยู่หรือไง?
ในตอนนั้นเอง ความทรงจำสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับคลื่นน้ำ
เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย!
เธอเข้ามาอยู่ในนิยายยุคสมัยหนึ่ง กลายเป็นตัวประกอบที่มีชื่อแซ่เดียวกับตัวเอกหญิง เป็นคนคลั่งรักที่มีบทพูดแค่สองย่อหน้าเท่านั้น
‘สวีชิงชิงผู้นั้นแม้หน้าตาสะสวย แต่กลับตาบอดใจบอด พ่อแม่สามีดีกับเธอ ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่แท้ ๆ กลับดันหนีตามหยางเซียวที่ดีแต่พูดจาหว่านล้อม สุดท้ายถูกตระกูลหยางรังเกียจที่เป็นหญิงแต่งงานครั้งที่สอง ทั้งยังตั้งท้องและตายอย่างอนาถบนยอดเขา’
‘ฉู่เยว่ภายนอกเย็นชาแต่ภายในอบอุ่น ให้ความสำคัญกับความรักและคุณธรรม ภรรยาชนบทสวมเขาให้เขา เขายังกลับไปเก็บศพให้เธอ ไว้ทุกข์ครบสามปีจึงแต่งงานใหม่’
เพียงสองประโยคสั้น ๆ ก็สรุปชีวิตของเจ้าของร่างเดิมได้แล้ว
สวีชิงชิงพูดไม่ออก
นี่เรียกว่าคลั่งรักที่ไหนกัน เห็น ๆ อยู่ว่าไร้สมองชัด ๆ!
เธออยากร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา อย่างน้อยเธอก็เรียนจบปริญญาโท เป็นคนหนุ่มสาวที่มีความมุ่งมั่นคนหนึ่งนะ
ให้บทที่มีศักดิ์ศรีกว่านี้กับเธอไม่ได้หรือไง?
ฮือ อีกแค่วันเดียว เธอก็จะได้รับเงินเดือนเดือนที่สามแล้วแท้ ๆ!
“ชิงชิง รอผมด้วยสิ!” หยางเซียวก้าวตามมา พลางดึงกางเกงขึ้นไปด้วย
หยางเซียวมีรูปร่างผอมเพรียว สวมแว่นกรอบเงิน ดูสุภาพอ่อนโยน ดวงตาเจ้าชู้คู่นั้นทำให้สาว ๆ หลงเสน่ห์ไปไม่น้อย
พอรับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาแล้ว สวีชิงชิงก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
หยางเซียวเป็นคนที่ยกของก็ไม่ไหว แบกของก็ไม่ไหว อาศัยหน้าตาพอดูได้กับปากหวาน ๆ นั่น ไม่รู้หลอกสาวน้อยกับสาวที่แต่งงานแล้วมาแล้วกี่คน
แค่คนที่เธอรู้ก็มีคนที่คบหาอยู่ด้วยสามสี่คนแล้ว
เจ้าของร่างเดิมเคยโกรธอยู่เหมือนกัน แต่หยางเซียวพูดว่า “ชิงชิง คุณไม่เหมือนพวกเธอ ผมแค่เล่น ๆ กับพวกเธอ แต่คุณคือภรรยาที่ฟ้าลิขิตมาให้ผม!”
เจ้าของร่างเดิมดันเชื่อคำพูดแบบนี้ หยางเซียวพูดไม่กี่คำก็กล่อมเธอจนหัวปั่น
โชคดีที่ถึงเจ้าของร่างเดิมจะชอบหยางเซียว แต่ก็ยังยึดมั่นในศีลธรรม ยืนกรานว่าจะหย่ากับฉู่เยว่ก่อน ถึงค่อยยอมใกล้ชิดกับเขา
ทุกเดือนเธอเขียนจดหมายถึงฉู่เยว่หนึ่งฉบับ ขอหย่า แต่ไม่เคยได้รับจดหมายตอบกลับเลย
รออยู่อย่างนั้นนานถึงสองปี
มะรืนนี้คือวันที่หยางเซียวจะกลับเข้าเมือง เขาทั้งตื๊อทั้งใช้สารพัดวิธีบงการจิตใจเธอ
“ชิงชิง ปกติคุณไม่ให้ผมจับมือ ไม่ยอมให้จูบ ผมก็พอทนได้ แต่นี่ผมกำลังจะไปแล้ว คุณยังไม่ยอมให้ผมอีก แสดงว่าคุณไม่รักผม!”
“ตกลงคุณอยากแต่งงานกับผมหรือเปล่า?”
เจ้าของร่างเดิมตอบตกลง
ทั้งสองกำลังจะลงมือทำเรื่องนั้น ตอนที่สวีชิงชิงทะลุมิติเข้ามาพอดี
โอ๊ย!
เกือบไปแล้ว เกือบปล่อยให้เขาทำสำเร็จ!
สวีชิงชิงตะโกนว่า “อย่าตามฉันมาอีกนะ! ถ้ายังตามมา ฉันจะร้องเรียกคนแล้ว!”
หยางเซียวหัวเราะหึ ๆ “ร้องเลยสิ เรื่องของเราสองคน ใครในหมู่บ้านไม่รู้บ้าง?”
สวีชิงชิงหัวเราะเย็นชา “ฉันกับคุณมีเรื่องอะไรกัน? อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ! เชื่อไหมว่าฉันจะแจ้งความกับสถานีตำรวจ ให้คุณติดคุกข้อหาก่ออาชญากรรมลามก!”
ในยุคนี้ โทษของอาชญากรรมลามกหนักมาก เผลอ ๆ ถึงขั้นถูกยิงเป้าได้เลย
แน่นอนว่าสวีชิงชิงเองก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปถึงขั้นนั้น ฆ่าศัตรูหนึ่งพัน ตัวเองก็เสียหายแปดร้อย
ถ้าเรื่องถึงสถานีตำรวจ ชื่อเสียงของเธอก็พังป่นปี้เหมือนกัน
หยางเซียวดูงุนงง “สวีชิงชิง ตกลงคุณหมายความว่ายังไง? ล้อผมเล่นหรือไง?”
สวีชิงชิงตอบว่า “ฉันแต่งงานแล้ว ถอยห่างจากฉันซะ ไม่อย่างนั้นถ้าเจอคุณเมื่อไหร่ ฉันจะซัดคุณเมื่อนั้น!”
พูดจบ สวีชิงชิงก็โบกกำปั้นจนลมหวือ
หยางเซียวมองเธออย่างสงสัย วันนี้สวีชิงชิงดูแปลก ๆ ไปหน่อย
“ชิงชิง! สวีชิงชิง! เธออยู่ไหน?” ตอนนั้นเอง มีกลุ่มคนถือคบเพลิงเดินขึ้นเขามา
เป็นคนบ้านสามีของสวีชิงชิง
หยางเซียวกอดอก พูดอย่างเย้ยหยันว่า “ชิงชิง เราเลิกหลบ ๆ ซ่อน ๆ กันเถอะ ยอมรับไปตรง ๆ เลยดีกว่า!”
เจ้าของร่างเดิมคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถวนี้เป็นอย่างดี ด้านหลังเป็นหน้าผาสูงชัน นอกจากทางเดินแคบ ๆ ที่ลงเขาแล้ว ก็ไม่มีทางไปทางอื่นเลย
ถ้าจะลงเขา ก็ต้องเผชิญหน้ากับคนบ้านสามีอย่างแน่นอน
นี่มันฉากนรกแตกอะไรกันเนี่ย?
สวีชิงชิงถลึงตามองหยางเซียวอย่างแรง ก่อนเดินไปทางริมหน้าผา
ถ้าถูกจับได้ว่ามีชู้ในป่าละเมาะ เธอกระโดดหน้าผาตายไปเสียยังดีกว่า
ถ้ามีมิติส่วนตัวก็คงดีนะ
สวีชิงชิงเพิ่งคิดเช่นนั้น จู่ ๆ ก็ไปยืนอยู่บนผืนดินสีดำ มีตาน้ำผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย รอบด้านเงียบสงบราวกับยามราตรี แต่กลับให้ความรู้สึกเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
เพียงขยับความคิด เธอก็กลับมายืนอยู่ในป่าละเมาะอีกครั้ง
สวีชิงชิงยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะดีใจจนแทบคลั่ง
เธอมีมิติส่วนตัวแล้ว!
สวรรค์ยังเมตตาเธออยู่บ้าง ปิดประตูบานหนึ่งให้ แต่ก็เปิดหน้าต่างอีกบานให้เธอ!
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ด้านนอกก็มีเสียงเอะอะดังขึ้น
“ปัญญาชนหยาง ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมนอน วิ่งมาทำอะไรที่นี่?” มีคนจงใจถาม
หยางเซียวเงยหน้ามองท้องฟ้า “ผมออกมาดูดาว หาแรงบันดาลใจเขียนหนังสือน่ะ”
ถึงเขาจะเป็นคนเจ้าชู้ แต่ก็ไม่ได้โง่ ถ้ายอมรับตอนนี้ก็เท่ากับบอกคนทั้งหมู่บ้านว่าเขาไปยุ่งกับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วไม่ใช่หรือไง?
“มืดค่ำขนาดนี้ หรือว่ามานัดพบสาวที่แต่งงานแล้วกันแน่?”
คำพูดประชดประชันนั่นแทบจะระบุชื่อสวีชิงชิงออกมาตรง ๆ แล้ว
หน้าของพ่อฉู่กับแม่ฉู่ซีดเผือดทันที ศักดิ์ศรีที่สะสมมาทั้งชีวิตพังหมดแล้ว!
วันนี้เพิ่งกินมื้อเย็นเสร็จ ก็มีคนมาบอกพวกเขาว่าเห็นลูกสะใภ้เดินเข้าป่าตามหลังปัญญาชนหยางไป
ตอนนี้พอเห็นหยางเซียว ยังจะมีอะไรให้ไม่เข้าใจอีกล่ะ!
ลูกสะใภ้ที่พวกเขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ สุดท้ายกลับแทงใจพวกเขาเข้าอย่างจัง
ชายฉกรรจ์หลายคนส่งเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้น ชูคบเพลิงวิ่งไปทางริมหน้าผา
ฉากจับชู้ใหญ่โตแบบนี้ สนุกยิ่งกว่าดูงิ้วเสียอีก
หยางเซียวกำมือทั้งสองข้างแน่น: สวีชิงชิง เธอต้องซ่อนตัวให้ดีนะ!
“เอ๊ะ แปลกจัง! ไม่มีใครเลย!” มีคนตะโกนขึ้น
“หน้าผานี่โล่งเตียนขนาดนี้ จะซ่อนคนได้ยังไง!”
“หรือว่าจะกระโดดหน้าผาไปแล้ว?”
พ่อฉู่กับแม่ฉู่เพิ่งถอนหายใจโล่งอกได้ไม่นาน หัวใจก็กลับไปแขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกครั้ง เกือบยืนไม่ไหว
ถ้าสวีชิงชิงเกิดเรื่องขึ้นในบ้าน พวกเขาจะอธิบายกับลูกชายยังไง?
“ลงเขา! เรียกแรงงานทั้งหมดมาช่วยกันตามหาคน!” หลิวเต๋อเหลียง ผู้ใหญ่บ้านเองก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องแล้ว
เขาขมวดคิ้วถลึงตามองหยางเซียว ก่อนสะบัดมือเดินจากไป
หยางเซียวหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลโทรมกาย
เขาไม่คิดเลยว่าสวีชิงชิงจะเลือกกระโดดหน้าผา เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกเปิดเผย!
เขาอยากนอนกับเธอก็จริง แต่ไม่ได้อยากให้เธอตายสักหน่อย!
ถ้าเรื่องนี้กระทบงานของเขาจะทำยังไง?
ชาวบ้านไปรวมตัวกันที่ลานนวดข้าว ก่อนมุ่งหน้าไปยังเชิงเขาอย่างมืดฟ้ามัวดิน
พอเดินผ่านบ้านตระกูลฉู่ ประตูรั้วก็เปิดเอี๊ยดออกมา
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน สวีชิงชิงหาวหวอดแล้วถามว่า “พ่อ แม่ จะไปไหนกันเหรอ?”