ไดโกะกำลังรายงานเรื่องประหลาดที่หลินโม่หายตัวไปอย่างกะทันหันให้ห้องบัญชาการฟังผ่านเครื่องสื่อสาร จนพูดจาติดขัดไปหมด
“หัวหน้าครับ เขา... จู่ ๆ ก็หายไปเลย! แค่กะพริบตา ที่นั่งก็ว่างเปล่าแล้ว ผมตรวจดูในห้องนักบินแล้ว...”
เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากเบาะด้านหลัง
“โย่ คุยอะไรกันอยู่ ถึงได้ตั้งอกตั้งใจขนาดนั้น?”
“อุ๊ย—!” ไดโกะสะดุ้งจนตัวโยน เกือบกระเด้งออกจากที่นั่งคนขับ
เขาหันขวับไปมอง ก็เห็นหลินโม่นั่งอยู่เบาะหลังอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่เคยหายไปไหน แถมยังหยิบคู่มือการบินข้างตัวขึ้นมาเปิดอ่านเล่นอีกต่างหาก
“คุณหลินโม่?! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ...”
“อ๊ะ! หัวหน้าครับ! รายงานเมื่อกี้อาจจะ... เอ่อ สัญญาณรบกวนครับ! ใช่ครับ สัญญาณรบกวน! ผมขอจัดการสถานการณ์ทางนี้ก่อน แล้วจะติดต่อกลับไปนะครับ!”
ไดโกะรีบพูดใส่เครื่องสื่อสารอย่างลนลาน พูดจบก็รีบตัดการติดต่อโดยไม่รอให้ผู้การอิรูมะตอบ ก่อนถอนหายใจยาวแล้วมองหลินโม่ด้วยสีหน้าทั้งขำทั้งจนใจ
“คุณหลินโม่ คุณนี่มัน... ซนจริง ๆ เลยนะครับ! จู่ ๆ หายไปแล้วก็โผล่มาแบบนี้ ตกใจหมดเลย!”
หลินโม่ปิดคู่มือแล้วยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “แค่ลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง เมื่อเทียบกับเรื่องนี้แล้ว...”
เขายังพูดไม่ทันจบ เรดาร์ของฮิเอ็นหมายเลข 2 ก็ส่งเสียงเตือนถี่รัว ภาพจากกล้องตรวจการณ์ภายนอกจับเงาดำที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงได้
“มีอะไรบางอย่างกำลังเข้ามา! เร็วมาก!” สีหน้าไดโกะเคร่งขรึมขึ้น เขารีบกำคันบังคับแน่น
นอกหน้าต่าง สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายนกยักษ์ มีจะงอยปากแหลมคมกับดวงตาสีแดงฉาน—โซก้า กำลังดำดิ่งลงมาจากหมู่เมฆด้วยความเร็วเหลือเชื่อ พุ่งตรงเข้าใส่ฮิเอ็นหมายเลข 2!
มันส่งเสียงร้องแหลมบาดหู พลางรวบรวมลูกพลังงานทำลายล้างไว้ในปาก
“สัตว์ประหลาดรุ่นใหม่!” ไดโกะรีบบังคับเครื่องบินหลบหลีก พร้อมยิงโต้กลับไปด้วย
แต่โซก้าเร็วกว่าเป้าหมายทั่วไปมาก มันหลบการโจมตีของฮิเอ็นได้อย่างง่ายดาย ส่วนลูกพลังงานที่ยิงสวนมาก็เฉียดปีกไปอย่างหวุดหวิด จนลำตัวเครื่องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
หลินโม่นั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง มองเงาดำที่พุ่งผ่านนอกหน้าต่าง “ดูเหมือนพวกเราจะไปปลุกเทพชั่วร้ายที่หลับใหลเข้าแล้ว ถึงได้ส่งหน่วยแนวหน้ามากวาดล้างกันเลยสินะ”
“อะไรนะ? ใต้ทะเลเหรอครับ?” ไดโกะถามแทรกขึ้นมา ขณะพยายามรับมือกับโซก้าอย่างยากลำบาก
ความเร็วของโซก้าทำให้เขาต้องรับมือจนแทบไม่มีเวลาหายใจ การโจมตีแบบทั่วไปยากจะยิงให้โดน
“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก เจ้านี่เร็วเกินไป ถ้าสู้กันกลางอากาศ นายจัดการมันด้วยเครื่องบินลำนี้ได้ยาก”
“แปลงร่างเถอะ ไดโกะ”
“แต่คุณ...”
“ไม่ต้องห่วงฉัน” หลินโม่ขัดขึ้น “ต้อนมันลงไปที่พื้น หรือไม่ก็... ทำลายปีกมันซะ ที่เหลือฉันจัดการเอง”
ไดโกะมองดวงตาสงบนิ่งของหลินโม่ ก่อนหันไปมองโซก้าที่ไล่ตามมาไม่ลดละ แล้วก็ตัดสินใจโดยไม่ลังเลอีก
เขารีบเปลี่ยนฮิเอ็นหมายเลข 2 ให้เข้าสู่ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ หลังหลบลูกพลังงานได้อย่างหวุดหวิดอีกครั้ง ก็หยิบสปาร์กเลนส์ออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว
“ทีก้า!!!”
แสงเจิดจ้าระเบิดขึ้นในห้องนักบิน หลินโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย มองแสงที่ห่อหุ้มไดโกะแล้วพุ่งออกไปนอกเครื่อง
วินาทีถัดมา ร่างยักษ์สีแดง ม่วง และเงินก็ปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า ขวางอยู่ระหว่างฮิเอ็นหมายเลข 2 กับโซก้า
โซก้าส่งเสียงร้องอย่างเกรี้ยวกราด แล้วเปลี่ยนเป้าหมายโจมตีไปที่ทีก้าโดยไม่ลังเล
ทีก้ายกแขนไขว้กันตรงคริสตัลบนหน้าผาก แล้วลากลงมา ร่างกายเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอมม่วงทั้งตัวในพริบตา—ร่างแอร์ไทป์!
ความเร็วและความคล่องตัวเพิ่มขึ้นอย่างมาก เขากลายเป็นเงาสีน้ำเงิน พุ่งเข้าใส่โซก้า
เงาร่างความเร็วสูงสองร่างพุ่งฉวัดเฉวียนไปมาบนท้องฟ้า ทีก้าร่างแอร์ไทป์อาศัยความเร็วอันยอดเยี่ยมไล่ตามจังหวะของโซก้าได้อย่างยากลำบาก หลบลูกพลังงานต่อเนื่อง พร้อมมองหาโอกาสโต้กลับ
ทีก้าฉวยจังหวะที่โซก้าชะงักเล็กน้อยตอนเปลี่ยนทิศทาง เร่งความเร็วพุ่งเข้าไป พลังงานตัดเฉือนรวมตัวเป็นแสงสีน้ำเงิน ก่อนฟันลงตรงโคนปีกสีดำมหึมาทั้งสองข้างของโซก้าอย่างแม่นยำ!
“ฉัวะ!”
เสียงฉีกขาดแสบแก้วหูดังขึ้น โซก้าส่งเสียงร้องแหลมด้วยความเจ็บปวด ปีกข้างหนึ่งแทบถูกตัดขาด ส่วนอีกข้างก็เสียหายหนัก
มันไม่อาจรักษาสมดุลการบินและความเร็วสูงไว้ได้อีก ร่างร่วงลงสู่หุบเขาที่มีป่าและพื้นที่รกร้างอยู่เบื้องล่าง ราวกับว่าวที่สายขาด
ร่างของมันกระแทกพื้นอย่างแรง ฝุ่นกับเศษไม้ฟุ้งกระจายไปทั่ว
ทีก้าลงสู่พื้นอย่างมั่นคง เขาจ้องโซก้าที่พยายามดิ้นรนลุกขึ้น แล้วตั้งท่าเตรียมต่อสู้
แม้บาดเจ็บสาหัสจากการตกกระแทก แต่โซก้าก็ยังเผยความดุร้ายอย่างเหลือเชื่อ มันใช้จะงอยปากแหลมคมกับกรงเล็บฉีกทึ้งปีกที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวอย่างบ้าคลั่ง
วินาทีถัดมา มันกระชากปีกครึ่งนั้นจนขาด แล้วเหวี่ยงทิ้งไปด้านข้าง
ความเจ็บปวดแสนสาหัสยิ่งกระตุ้นความคลุ้มคลั่งของมัน มันเงยหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดขึ้น ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องทีก้าไม่วางตา
พลังงานความมืดที่ไม่มั่นคงเริ่มรวมตัวเป็นลูกพลังงานในปากอีกครั้ง ดูท่ามันตั้งใจจะสู้จนตัวตาย
ในช่วงเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนพื้นที่ว่างระหว่างโซก้ากับทีก้า
“หน่วยแนวหน้าที่มีแต่ทำลายล้าง ไม่มีประโยชน์พอจะจับมาควบคุม มีแต่จะเปลืองที่เก็บ” เขาพึมพำเสียงเบา พร้อมยกเครื่องแปลงร่างสีแดงคล้ำขึ้น
“ซิลบากอน ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว”
ช่องที่สองของเครื่องแปลงร่างสว่างวาบ!
ร่างมหึมาของมังกรเงินซิลบากอนปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินโม่พร้อมเสียงครืนสนั่น มันส่ายหัวไปมา ดวงตาสีเทาเงินจับจ้อง “อาหาร” ที่ปีกขาดและส่งเสียงร้องแหบแห้งตรงหน้าในทันที
ถึงสมองจะไม่ค่อยฉลาด แต่สัญชาตญาณการล่าและการเชื่อฟังคำสั่งเจ้าของฝังลึกอยู่ในสายเลือด
“กินมันซะ!”
“โฮก!”
มังกรเงินคำรามเสียงต่ำอย่างตื่นเต้น ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
ขณะที่โซก้ายิงลูกพลังงานที่รวบรวมขึ้นมาอย่างบิดเบี้ยวใส่ซิลบากอน ก็เกิดประกายไฟวูบวาบขึ้นทั่วร่าง แต่แทบไม่มีผลอะไรเลย
ซิลบากอนเดินเข้าไปตบโซก้าฉาดเดียว อีกฝ่ายก็ล้มคว่ำลงกับพื้นทันที มันอ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคม กัดเข้าที่ลำคออันเปราะบางของโซก้าเต็มแรง
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกดังขึ้น เสียงร้องของโซก้าพลันหยุดชะงัก
มังกรเงินสะบัดหัวอย่างหยาบกระด้าง คาบร่างโซก้าที่สิ้นลมหายใจขึ้นมา ก่อนเงยหน้าแล้วกลืนมันลงท้องทั้งตัวดังอึก ราวกับกลืนปลาตัวใหญ่ลงไป!
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างป่าเถื่อนและรวดเร็ว
หลังกลืนโซก้าลงไป มังกรเงินก็ส่งเสียงคำรามต่ำอย่างพึงพอใจ ประกายแสงสีคล้ำวูบผ่านผิวสีเงินของมัน ก่อนทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ
มันก้มหัวลงอย่างเชื่อง ๆ ใช้หัวขนาดมหึมาถูอากาศตรงหน้าหลินโม่เบา ๆ แล้วกลายเป็นลำแสงกลับเข้าไปในเครื่องแปลงร่าง
ทีก้าเห็นภาพตรงหน้าที่ไม่ต่างจากสัตว์ยักษ์ยุคดึกดำบรรพ์กำลังล่าเหยื่อมาตลอดทั้งฉาก ไฟสีแดงบนหน้าอกเริ่มกะพริบ
เขาคลายท่าต่อสู้ ร่างขนาดมหึมาค่อย ๆ สลายไปท่ามกลางแสงสว่าง
เมื่อแสงจางหาย ไดโกะก็ปรากฏตัวขึ้นตรงจุดเดิม สีหน้าดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย เขารีบวิ่งไปหาหลินโม่ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง และยังมีความสงสัยบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
“คุณหลินโม่! เมื่อกี้คุณ... คุณ...”
เขาไม่รู้จะอธิบายวิธีจัดการที่เรียบง่ายและดุดันนั้นอย่างไร สายตาจึงอดไม่ได้ที่จะเลื่อนไปยังเครื่องแปลงร่างในมือหลินโม่
“แล้วก็... คุณมีคู่หูสัตว์ประหลาดแบบนั้นอยู่กี่ตัวกันแน่ครับ?”
หลินโม่เก็บเครื่องแปลงร่าง แล้วมองไดโกะ ราวกับมองทะลุความกังขาในดวงตาของอีกฝ่าย รวมถึงความคาดหวังเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่
“ไม่มากหรอก แต่ละตัวก็มีประโยชน์คนละแบบ ถึงซิลบากอนจะไม่ค่อยฉลาด แต่หนังหนาเนื้อทน แถมยังกินเก่ง เหมาะจะจัดการขยะบางอย่างดี”
ไดโกะรีบพยักหน้า ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “ใช่ครับ! ถึงวิธีจะตรงไปตรงมามาก แต่ผมเห็นแล้ว! คุณสั่งให้พวกมันต่อสู้เพื่อคุณได้”
“นั่นไม่ได้พิสูจน์หรอกหรือครับว่า สัตว์ประหลาดไม่ได้สื่อสารกันไม่ได้โดยสิ้นเชิง มนุษย์กับสัตว์ประหลาดอาจจะ... อยู่ร่วมกันในรูปแบบอื่นได้เหมือนกัน?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของหลินโม่ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นความคิดของไดโกะน่าสนใจ
“อยู่ร่วมกันงั้นเหรอ? อาจจะก็ได้ แต่เงื่อนไขคือ ต้องมีพลังมากพอที่จะเป็นคนกำหนดกฎของการอยู่ร่วมกัน”
เขาตบไหล่ไดโกะเบา ๆ แล้วหันหลังเดินไปทางที่ฮิเอ็นหมายเลข 2 น่าจะลงจอด