วันแรกที่ย้ายเข้าตระกูลต้วน เสิ่นหนิงก็จำต้องควักเงินหนึ่งร้อยตำลึงออกมา
เพื่อจัดเตรียมอาหารการกิน
ถึงกระนั้นก็ยังทำให้ผู้คนไม่พอใจ
“พี่สะใภ้ สินเดิมของพี่มีตั้งมากมาย หยิบออกมาเพิ่มอีกหน่อยจะเป็นอะไรไป อย่างไรก็คงไม่ให้คนทั้งบ้านกินกันแค่นี้หรอกกระมัง” ต้วนเสวี่ยชิงบ่น
หลัวอีชุนตำหนิว่า “พูดกับพี่สะใภ้เช่นนี้ได้อย่างไร!”
จากนั้นนางก็หันมายิ้มให้เสิ่นหนิง “หนิงเอ๋อร์เป็นคนจิตใจดีมาแต่ไหนแต่ไร ต่างจากเสิ่นหานเยี่ยนหญิงปากร้ายผู้นั้น จะทนเห็นพวกเรากินอยู่เช่นนี้ได้อย่างไร”
“ถึงจวนจะไม่อยู่แล้ว แต่บรรดาศักดิ์ของยุนชือยังอยู่ สักวันย่อมกลับมารุ่งเรืองได้อีก”
“ความลำบากในยามนี้เป็นเพียงชั่วคราว เป็นช่วงที่ต้องอาศัยหนิงเอ๋อร์ช่วยเหลือพอดี”
“หากหนิงเอ๋อร์รู้สึกว่าการดูแลบ้านเป็นเรื่องเหน็ดเหนื่อย ต่อไปก็ให้แม่เป็นคนดูแลเถิด สินเดิมของหนิงเอ๋อร์ก็ส่งให้แม่เก็บรักษาไว้ก่อน”
เพียงถ้อยคำยิ้มแย้มไม่กี่ประโยค หลัวอีชุนก็ยึดสินเดิมของเสิ่นหนิงไปโดยตรง
เสิ่นหนิงกัดฟัน ก่อนพยักหน้ารับ “ข้าจะฟังท่านแม่”
หลัวอีชุนพึงพอใจยิ่ง “แม่รู้อยู่แล้วว่าหนิงเอ๋อร์เป็นเด็กดี รู้ความและอ่อนโยน”
บนโต๊ะอาหาร เจาว่านชิงนั่งฟังเงียบ ๆ กินข้าวไปไม่กี่คำ
พลันมีเสียงดังขึ้นในหัว “ชิงวาสนาของเสิ่นหานเยี่ยนได้ 10 คะแนน คะแนนสะสม +10”
เจาว่านชิงสะดุ้งไปทั้งตัว นางเพียงกินข้าวไปไม่กี่คำเท่านั้น นี่ก็ได้ด้วยหรือ?
นางพลันคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยทันทีว่า “ยามนี้ตระกูลต้วนกำลังลำบาก คนในจวนก็มีไม่พอ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังป่วยอยู่ ข้าขออยู่ที่นี่สักสองสามวันเพื่อดูแลฮูหยินผู้เฒ่า”
หลัวอีชุนยิ้ม “เช่นนั้นก็ดียิ่ง!”