เสิ่นหานเยี่ยนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข้าก็เป็นคนโหดเหี้ยมเช่นนี้แหละ”
“โดยเฉพาะกับพวกตระกูลต้วนของเจ้า!”
“เพราะฉะนั้น ทางที่ดีอย่ามายั่วโมโหข้าอีก”
เจาว่านชิงซึ่งยืนอยู่หลังฝูงชนทนดูต่อไปไม่ไหว จึงพุ่งเข้ามาตรงหน้าเสิ่นหานเยี่ยน
“เจ้าทำเกินไปแล้ว! เห็นชัด ๆ ว่าเจ้าไม่รักษาคุณธรรมของสตรี กลับชิงฟ้องก่อน ขอพระราชทานพระราชโองการให้สามีหย่าเจ้าเสียเอง”
“ทั้งยังทุบตีสามีของเจ้าอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้! ทุกอย่างเห็นชัดอยู่แล้วว่า...”
เพียะ—
เจาว่านชิงยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นหานเยี่ยนก็ฟาดฝ่ามือใส่นางอย่างรำคาญใจ
“เจ้าช่างมีน้ำใจต่อพี่น้องเสียจริง เช่นนั้นข้าจะทำให้สมปรารถนา ไปลงโทษพร้อมกับต้วนยุนชือเสียเลย!”
ทหารรักษาตัวหลายคนก้าวขึ้นมา จับเจาว่านชิงกดลงกับพื้นอย่างไม่ปรานี ก่อนฟาดแส้ใส่นางอย่างแรง
เสิ่นหานเยี่ยนกอดอก กวาดสายตาเย็นเยียบไปทั่วหมู่คนตระกูลต้วน
นางเอ่ยเสียงเนิบช้า “ข้าไม่ได้ตั้งครรภ์เลยตั้งแต่แรก”
“พระราชโองการก็ระบุชัดแล้วว่า พวกเจ้ากลั่นแกล้งข้า กุข่าวว่าข้าไม่รักษาคุณธรรมของสตรี”
“พวกเจ้ายังกล้าสงสัยในพระราชโองการอีกหรือ?”
“เมื่อก้าวออกจากประตูใหญ่บานนี้ไปแล้ว หากต่อไปข้ายังได้ยินคำพูดใดที่ใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของข้า ข้าจะไม่ปรานีเด็ดขาด!”
“ผู้ใดไม่เชื่อก็ลองดูได้”
เสิ่นหานเยี่ยนทอดสายตามองลงมา ท่วงท่ากดดันผู้คน
ภายในลานเงียบสงัด มีเพียงเสียงของเสิ่นหานเยี่ยนกับเสียงแส้ที่ฟาดลงทัณฑ์
เสิ่นหนิงก้มหน้า กัดฟันแน่น
เหตุใดท่านพ่อท่านแม่จึงไม่ห้ามนาง เหตุใดกัน!
ทั้งที่สามารถทำลายเสิ่นหานเยี่ยนได้แท้ ๆ เหตุใดกลับกลายเป็นเช่นนี้ แม้แต่จวนก็ยังตกเป็นของเสิ่นหานเยี่ยน!
หลัวอีชุนมองภาพตรงหน้า รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา
ความมั่งคั่งรุ่งเรืองที่เพิ่งได้มาอย่างยากลำบาก วันนี้กลับกลายเป็นเพียงฟองสบู่