บ้านสกุลสวี่ ลานตะวันออก
"น่าเสียดายจริง ๆ โธ่! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้เห็นกับตา!"
เอ๊ะ! ในยุคที่เงียบสงบแบบนี้ก็เหงา ๆ อยู่แล้ว ยังพลาดเรื่องสนุก ๆ ไปอีก...
เสียดายสุด ๆ ไปเลย!
สวี่ผิงอันมองดูท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขา สวี่ฟางรู้สึกได้ว่าปวดหัวเล็กน้อย
"พี่ชาย ครอบครัวสกุลเจียคงไม่คิดจะเอาบ้านเราไปใช่ไหม?"
สวี่ผิงอันมองดูสีหน้าของน้องสาวคนโตที่ขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม ก็ลูบหัวเธอเบา ๆ
"วางใจได้ พวกเขาไม่คิดจะเอาบ้านเราไปหรอก..."
"ทำไมล่ะ? เทียบกับครอบครัวสกุลเจียแล้ว เราเพิ่งย้ายมาไม่ใช่เหรอ น่าจะรับมือได้ง่ายกว่าไม่ใช่หรือ?"
ได้ยินแบบนี้ สวี่เหลียนไม่พอใจขึ้นมาทันที!
"พูด nonsense! พี่ชายฉันจัดการพวกเขาได้อยู่หมัด..."
สวี่เหลียนทนฟังอะไรที่เกี่ยวกับครอบครัวตัวเองถูกคนอื่นรังแกไม่ได้ ทุกครั้งที่ได้ยินก็แทบจะระเบิดอารมณ์!
สวี่ผิงอันรีบปลอบเธอ แล้วถึงได้อธิบายให้น้องสาวคนโตฟัง
"ตามหลักแล้วก็ใช่ แต่ในความเป็นจริงเราต้องคิดหลาย ๆ อย่างประกอบกัน"
น้องสาวทั้งสองคนมีข้อสงสัยแบบนี้ สวี่ผิงอันก็ไม่รังเกียจที่จะอธิบายให้พวกเธอฟัง
นี่ก็ถือเป็นประสบการณ์ชีวิต ไม่ว่ายุคไหน การเข้าใจโลกและผู้คนมากขึ้นก็เป็นสิ่งที่ดีเสมอ
"อย่างแรก พี่เป็นพนักงานประจำโรงงานเหล็ก! จุดนี้สำคัญมาก"
"อี้จงไห่กับเจียตงซวี่ก็เป็นพนักงานโรงงานเหล็กเหมือนกัน ถ้าพวกเขากล้าแตะต้องบ้านพี่ นั่นเท่ากับตบหน้าคนทั้งโรงงาน"
"ตอนนี้คณะทำงานร่วมทุนระหว่างรัฐกับเอกชนของรัฐบาลกำลังอยู่ในโรงงานเหล็กเพื่อทำการสำรวจ ถ้าเกิดเรื่องร้ายแรงแบบนี้ขึ้นที่โรงงานตอนนี้ จะมีผลกระทบที่เลวร้ายแค่ไหน?"
"เจ้าซื่อไม่เหมือนกัน ไม่มีพ่อไม่มีแม่ แถมไม่มีหน่วยงาน ไม่มีองค์กร ไม่มีใครหนุนหลัง พูดให้ฟังง่าย ๆ ก็คือวิญญาณเร่ร่อน ถ้าตายนอกบ้านก็ไม่มีแม้แต่คนเก็บศพให้... รังแกก็รังแกแล้ว!"