เจียตงซวี่ไม่รู้เรื่องข้างนอกเลยแม้แต่น้อย เปิดประตูออกมา
เพิ่งมายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าซื่อ ก็เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของเจ้าซื่อ
"เป็นอะไรไป..."
ยังพูดไม่ทันจบ เจ้าซื่อก็ชกหมัดตรงเข้าที่หน้าของเจียตงซวี่
เจ้าซื่อคิดในใจชัดเจน ถ้าจับเจียตงซวี่มาคุยกันจริง ๆ เรื่องนี้ก็คงจบแค่นั้นแน่นอน
เหอต้าไช่แค่หนีไป ไม่ได้ตายสักหน่อย นายจะมาบอกว่ายึดบ้านก็ยึดได้เลยหรือ?
ส่วนคำว่า "เช่า" น่ะ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าซื่อไม่เชื่อ ต่อให้พูดออกไปเด็กสามขวบก็ไม่เชื่อ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ในลานนี้ยังมีบ้านว่างอีกหลายห้อง!
อยากเช่าก็ไปเช่ากับสำนักงานเขตสิ ใครจะไปห้ามนาย?
หรือว่าไม่อยากจ่ายเงิน!
เช่าบ้านของทางราชการไม่ยอมจ่ายเงิน เช่าบ้านของตัวเองถึงจะยอมจ่ายเงิน
เรื่องนี้ถ้าทำให้แตก สุดท้ายต่อหน้าต่อตาทุกคน ก็ต้องจบลงด้วยคำว่าความเข้าใจผิดสองคำ
เพราะงั้นเจ้าซื่อเลยไม่คิดมาก จะตีเจียตงซวี่ให้สักยก ระบายอารมณ์โกรธในใจก่อน แล้วค่อยสร้างบารมีฆ่าไก่ให้ลิงดู!
อีกอย่างยังทำให้เรื่องที่บ้านตระกูลเจียรังแก"เด็กกำพร้า"สองคนเป็นความจริงอีกด้วย!
จะได้ไม่ต้องมานั่งง้อกันทีหลัง...
ถึงแม้เจียตงซวี่จะอายุมากกว่าเจ้าซื่อหกเจ็ดปี
แต่เจ้าซื่อที่ฝึกงานมาตั้งแต่เด็ก ต้องฝึกยกหม้อทรายตั้งแต่เล็ก...
แถมฝ่ายหนึ่งตั้งใจ อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เจียตงซวี่เลยโดนกดทึ้งไปเลย
จริง ๆ แล้ว ถ้าทำได้ เขาอยากตีอี้จงไห่มากกว่า
แต่อายุ บารมี และอาวุโสของอีกฝ่ายในลานนี้ถือว่าสูง
ถ้าตีอี้จงไห่จริง ๆ เรื่องนี้คงจบไม่สวย