มองเห็นแต่ไกลว่าสวี่ผิงอันกำลังได้เปรียบ จางเหล่าซวนก็ชะลอฝีเท้าลง
สายตาจับจ้องมาทางนี้ สูบยาสูบเส้นหนึ่งก็เดินมากลางๆ ไม่รีบไม่ร้อน
มายืนนิ่งอยู่ข้างๆ ทั้งสองคน ว่าไปทั่วทั้งสวี่ผิงอันและเฉินจู้ที่หน้าบวมเป่งเป็นหัวหมู
เป็นแบบอย่างของการด่าใครก็ไม่ได้เอาใจใครสักฝ่าย
สวี่ผิงอันเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่แล้ว
ถูกว่าไปก็ว่ามาเถอะ
แต่เฉินจู้ทนไม่ไหว เขาโดนซ้อมมาอย่างจังจริงๆ
อย่างไรก็ตาม คนแบบนี้ถนัดการอ่านสถานการณ์
ความแค้นในสายตาแทบจะปิดไม่มิดแล้ว แต่เขากลับไม่กล้าอาละวาดตรงนั้น
จัดการเรื่องไม่คาดฝันที่ผุดขึ้นมาเรียบร้อย สวี่ผิงอันก็หิ้วของเดินกลับบ้าน
“ป้ากุ้ยเฟิน…”
“ป้ากุ้ยฮวา…”
“ป้าหลี่…”
คนที่รู้จักพอเห็นสวี่ผิงอันก็ต้องเดินเข้ามาทักทาย
แถมยังนินทาเฉินจู้ว่าไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
แล้วก็ชมว่าสวี่ผิงอันมีวิชายุทธ์เต็มเปี่ยม…
สถานการณ์แบบนี้ในชนบทถือว่าได้หน้ามากทีเดียว
เพราะยังไงพวกเขาที่นิยมลูกชาย ก็ไม่ใช่เพื่อไม่ให้ถูก bully หรอกเหรอ?
“เสียดายที่แม่แกจากไปเร็ว ไม่เช่นนั้นตอนนี้คงได้เสพสุขไม่รู้จบ…”
สวี่ผิงอันหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้พูดโต้ตอบ
ล้อเล่นน่า ถ้าไม่ใช่เพราะนางจากไปเร็ว ระบบคงไม่เลือกมาที่บ้านนี้
ยังไม่ทันถึงหน้าบ้าน สองน้องสาวก็วิ่งหน้าตั้งออกมา
“พี่ใหญ่ ได้ยินว่าเฉินจู้มาหาเรื่องเหรอ?”
“อือ ไม่มีอะไรแล้ว จัดการเรียบร้อย!”
“ไป กลับบ้านกันเถอะ!”
สวี่ฟางรีบรับห่อของที่ดูไม่หนักเท่าไหร่จากมือสวี่ผิงอัน
ส่วนสวี่เหลียนก็เขย่งเท้ามองเฉินจู้ที่อยู่ไกลๆ