“พี่ชาย ลานนี้เป็นของเราด้วยเหรอ?”
“เอ่อ...ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่เธอใช้มันเหมือนเป็นของเราได้เลย!”
“โอ้...”
“พี่ชาย สามห้องนี้ใหญ่จังเลย! ฉันกับพี่สาวจะอยู่ห้องไหน?”
สวี่ผิงอันชี้ไปทางหนึ่ง
“ห้องทางซ้ายติดประตูพระจันทร์เป็นห้องของฉัน ห้องขวาสุดเป็นห้องของและคนอื่นๆสองคน”
ห้องตรงกลางก็ใช้เป็นห้องรับแขก ห้องกินข้าว และห้องครัวไปในตัว...
หน้าหนาวเตากับหม้อก็อยู่ในบ้าน พอหน้าร้อนค่อยย้ายออกไปหาที่ทำอาหารข้างนอก
หยุดไปครู่หนึ่ง สวี่ผิงอันก็คิด
“และคนอื่นๆสองคนพักด้วยกันไปก่อน อีกสองปีฉันจะปรับปรุงบ้านหลังนี้ แล้วและคนอื่นๆจะได้มีห้องส่วนตัวคนละห้อง!”
sisters ทั้งสองไม่ได้ใส่ใจเรื่องมีห้องแยกกันมากนัก
เพราะตั้งแต่เด็กมา พวกเธอก็อยู่ห้องเดียวกัน นอนเตียงเดียวกันมาตลอด...
ชุดเตียงนอนของสองน้องสาว สวี่ผิงอันจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
ใช้อิฐกำแพงเมืองรองก้นสูงสี่สิบเซนติเมตร เพื่อความมั่นคง ยังตั้งใจใช้ดินโคลนผสมฟางก่ออิฐเข้าด้วยกัน...
ปูแผ่นกระดานเตียงที่เรียบแน่นแล้ว วางผ้าห่มใหม่สองผืนไว้ด้านบน
“พี่ชาย ข้างล่างปูด้วยผ้าห่มด้วยเหรอ?”
สวี่ผิงอันพยักหน้า พลางหลอกเด็กบ้านนอกสองคนที่ไม่รู้อะไรเลย
“ทำไม่ได้หรอก คนเมืองเขาปูผ้าห่มกัน ที่นี่ก็หาฟางแห้งไม่ได้ด้วย”
สวี่ฟางตบหน้าผากตัวเอง พูดอย่างเสียดาย “รู้งี้งั้นเอาฟางแห้งที่บ้านมาด้วยก็ดี!”
สวี่ผิงอันได้ยินก็รู้สึกขนลุก
ฉวยโอกาสที่สองน้องสาวตื่นเต้นสำรวจห้องของตัวเอง สวี่ผิงอันก็เปิดช่องลมของเตาออกหน่อย