สวี่ผิงอันออกจากบ้าน ตอนที่สองสาวไม่ทันสังเกต เขาเก็บไก่ เป็ด ห่าน ในบ้านทั้งหมดใส่ตะกร้าสองใบ แขวนไว้ที่ท้ายจักรยาน แล้วออกจากหมู่บ้านไป
ตอนนี้ก็แค่ตีห้ากว่าๆ... ไปที่หมู่บ้านตอนนี้ก็คงไม่สะดวกทำธุระอะไร!
เรียกต้าหวงกับเสี่ยวเฮย ออกไปวนรอบนอกหมู่บ้าน แล้วหามุมที่ไม่มีคนส่งของพวกนี้เข้าสู่มิติทั้งหมด!
พื้นที่ 1 หมู่ในมิติถึงจะไม่ใหญ่ แต่ก็ยังดีกว่าขังไว้ในห้อง
กลับไปก็บอกว่าขนไปขายที่เมือง!
เรื่องแบบนี้ สวี่ผิงอันก็ไม่คิดปรึกษาสองพี่น้อง
แต่ละคนก็มีความคิดของตัวเอง พวกเธออาจจะไม่ยอมเสียไก่ เป็ด ห่าน ที่เลี้ยงมาจนโตขนาดนี้ก็ได้
ที่ไม่อยากเสียก็ไม่ผิดอะไร อยู่มาในโลกนี้ครึ่งปี สวี่ผิงอันรู้สึกว่าตัวเองก็กลายเป็นคนตระหนี่ไปโดยไม่รู้ตัว
ทำไม่ได้ ข้อจำกัดของยุคสมัยมันอยู่ตรงนี้
คนเราเปลี่ยนโลกไม่ได้ ต้องปรับตัวเข้ากับยุคนี้เอง!
จัดการเรื่องสัตว์เสร็จ สวี่ผิงอันรอจนถึงเกือบเจ็ดโมงถึงกลับเข้าหมู่บ้านตงหยิง ถือห่อขนมหนึ่งห่อ น้ำตาลทรายแดงหนึ่งชั่ง มุ่งหน้าไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน
“ผิงอัน? กลับมาตอนไหนเนี่ย?”
พูดพลางเหลือบมองของที่สวี่ผิงอันถืออยู่
“มาบ้านฉัน ยังต้องเอาของมาฝากอีกเหรอ?”
สวี่ผิงอันหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ วางของลงบนโต๊ะ
“ลุงเหล่าชวนตื่นแล้วเหรอครับ เมื่อคืนดึกๆ ถึงกลับมา โดนต้าซู่เอาไฟฉายส่องอยู่นานเลย!”
“ต้าซู่เด็กคนนี้จริงใจจริงๆ พอถึงเวรเฝ้าของมัน มันไม่เคยขี้เกียจเลย!”