เหยียนปู้กุ้ย?
หรือว่าปีเย่?
หรือว่าโพ่วเล้าหวี่?
อายุของคนสามคนนี้น่าจะพอดีกันหมด...
"สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหม?"
พอเห็นสวี่ผิงอันหันมามองในที่สุด ชายวัยกลางคนก็ยิ้มและแนะนำตัวเอง
"ฉันแซ่เหยียน เป็นครูฝึกสอนที่โรงเรียนประถมหก..."
พอได้ยินคำแนะนำตัวของอีกฝ่าย สวี่ผิงอันก็ใจหายวาบลงไปเลย
ตระกูลเตาไฟอบอุ่นนี่นา...
ที่แท้ตัวเองไม่ได้ข้ามเวลามาเมื่อเจ็ดสิบกว่าปีก่อน แต่เป็นโลกภาพยนตร์!"
"คุณครูเหยียน สวัสดีครับ... มีอะไรให้ช่วยไหม?"
"เอ่อ คือฉันเอาหนอนตกปลามาไม่พอ เลยอยากขอพี่หนุ่มนี่แบ่งให้หน่อยน่ะ ดูสะดวกไหม แบ่งให้สักสิบแปดตัวได้ไหม?"
สวี่ผิงอันตะลึง ปากกว้างขนาดนั้นเลยเหรอ?
ยังจะสิบแปดตัวอีก... ทำไมไม่ไปปล้นมาเลยล่ะ?
ส่ายหน้าเล็กน้อย: "ขอโทษนะครับ ไม่สะดวก!"
รอยยิ้มของเหยียนปู้กุ้ยชะงักค้างอยู่บนหน้าไปเลย
สวี่ผิงอันไม่ได้ไม่อยากให้หน้ากันหรอกนะ
แต่คนคนนี้อายด้านจริง ๆ!
เมื่อกี้จุดตกปลาของสองคนอยู่ติดกัน
สวี่ผิงอันมองไปทางเขา เห็นว่ายังมีเหยื่อล่ออยู่หนึ่งขวด
ถ้าบอกว่าอยากได้ส่วนแบ่งหน่อยก็ว่าไปอย่าง แต่พอขึ้นมาก็ขอหนอนสักสิบแปดตัวเลย...
ไม่ต้องรู้เรื่องราวด้วยซ้ำ แค่พูดด้วยสองสามประโยคก็รู้แล้วว่านี่คือคนที่โลภไม่รู้จักพอ
"เฮ้ย! นายนี่นะ เมื่อกี้ฉันยังเห็นนายมีหนอนอยู่หลายตัวเลย..."
"บังเอิญจังเลยนะครับ ผมก็เพิ่งเห็นขวดเหยื่อของพี่เหมือนกัน..."
หน้าของเหยียนปู้กุ้ยแดงวาบ รู้แล้วว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน
เหยียนปู้กุ้ยอายุแค่สามสิบกว่า ๆ คงยังไม่หนาพอ ๆ กับตอนหลังหรอก