พอเข้าเกม หยวนเมิ่งฉีก็เพิ่มรหัสผู้เล่นในเกมของเสิ่นอวี้ทันที: ทะยานคลื่น
[ขนมบัวลอยในฝัน: เจ้านาย ฉันเข้าเกมแล้ว ตอนนี้ต้องทำอะไรต่อคะ?]
[ทะยานคลื่น: ไม่ต้องเรียกฉันว่าเจ้านาย เรียกชื่อในเกมก็พอ สกิลปลูกพืชเรียนได้หลายที่ ทั้งสวนดอกไม้ สวนผลไม้ ฟาร์ม หรือแปลงสมุนไพร คืนนี้เธอทำความคุ้นเคยกับเกมไปก่อน พอเรียนสกิลปลูกพืชได้แล้วค่อยบอกฉัน]
[ขนมบัวลอยในฝัน: ได้เลยค่ะ พี่คลื่น!]
หยวนเมิ่งฉีปิดหน้าต่างแชตแล้วเดินเข้าไปในหมู่บ้านมือใหม่ พลางมองสำรวจรอบตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ ก่อนจะพบว่าหมู่บ้านมือใหม่ไม่เหมือนที่เธอคิดไว้สักนิด
เธอเคยนึกว่าหมู่บ้านมือใหม่คงเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ห่างไกลความเจริญ มีบ้านคนอยู่ประปรายไม่กี่หลัง
แต่หมู่บ้านมือใหม่ที่เห็นอยู่ตรงหน้ากลับมีถนนสะอาดสะอ้าน ร้านรวงตั้งเรียงรายเป็นระเบียบสองข้างทาง ผู้เล่นเดินขวักไขว่ เอ็นพีซีเข้าออกต้อนรับลูกค้า สุนัขบ้านไล่เล่นกับเด็ก ๆ ส่วนแมวนอนขดอยู่บนชายคา... ทุกสิ่งที่เห็นช่างมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยบรรยากาศของผู้คน
หยวนเมิ่งฉีตกหลุมรักเกมนี้ในทันที
เธอนึกถึงคำพูดของเสิ่นอวี้ สกิลปลูกพืชเรียนได้ตามสวนดอกไม้ สวนผลไม้ ฟาร์ม หรือแปลงสมุนไพร แต่เห็นได้ชัดว่าสถานที่เหล่านั้นไม่มีทางอยู่ในหมู่บ้าน เธอจึงคิดจะหาร้านที่ขายสินค้าพวกนี้ดูก่อน จะได้ตามหาเอ็นพีซีที่เกี่ยวข้องเพื่อเรียนสกิล
เธอเดินวนถามร้านค้าทุกร้านในหมู่บ้านแล้ว แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ
หยวนเมิ่งฉีตัดสินใจออกไปหาข้างนอกหมู่บ้านด้วยตัวเอง ทันใดนั้นก็มีของชิ้นหนึ่งตกลงข้างเท้า
“พี่สาว นี่ลูกขนไก่ของหนูค่ะ”
เด็กหญิงตัวเล็กอายุราวสามสี่ขวบ ถักผมเป็นจุกสองข้าง สวมชุดกระโปรงลายดอกไม้น่ารัก วิ่งเหยาะ ๆ มาหาหยวนเมิ่งฉี โดยมีสุนัขบ้านตัวเล็กวิ่งตามหลังมา
หยวนเมิ่งฉียิ้ม พลางเก็บลูกขนไก่ขึ้นมาเตะเล่นสองสามที ก่อนย่อตัวส่งคืนให้เด็กหญิง
“เอาไปจ้ะ”
เด็กหญิงจ้องหยวนเมิ่งฉีตาเป็นประกาย “พี่สาวเตะลูกขนไก่เก่งจังเลย! สอนหนูหน่อยได้ไหมคะ?”
“ได้สิ!”
หยวนเมิ่งฉีสาธิตให้เด็กหญิงดูอย่างใจเย็น ไม่นานทั้งคู่ก็ผลัดกันเตะไปมา
เล่นกันอยู่นานเท่าไรก็ไม่รู้ หญิงสาวคนหนึ่งจึงตามมาหา
“เซียวเซียว กลับบ้านมากินข้าวได้แล้ว!”
เด็กหญิงหยุดเล่น หันไปโบกมือให้หญิงสาว “แม่ หนูอยู่นี่ค่ะ!”
หญิงสาวเดินมาหาเซียวเซียว ยิ้มพลางดุเบา ๆ “เด็กซน เล่นสนุกล่ะสิ ดูเหงื่อสิ เสื้อเปียกหมดแล้ว!”
เซียวเซียวจับมือหยวนเมิ่งฉี พลางมองหญิงสาว “แม่คะ นี่พี่เมิ่งเมิ่ง เพื่อนใหม่ของหนู หนูชวนพี่เมิ่งเมิ่งกลับไปกินข้าวที่บ้านด้วยได้ไหมคะ?”
“ได้สิจ๊ะ!”
หญิงสาวจูงมือเซียวเซียวแล้วหันมาพูดกับหยวนเมิ่งฉี “ฉันชื่อหลี่ไฉ่เวย ขอบคุณที่เล่นกับลูกสาวฉันนะ ที่บ้านทำกับข้าวเสร็จแล้ว ถ้าไม่รังเกียจก็มากินด้วยกันสิ!”
เดิมทีหยวนเมิ่งฉีตั้งใจจะปฏิเสธ
อยู่คนเดียวมานาน เธอไม่ค่อยถนัดเข้าสังคมเท่าไร
แต่เตะลูกขนไก่มาครึ่งค่อนวัน ค่าความหิวก็เพิ่มเป็น 60% แล้ว แถมตัวเธอยังไม่มีเงินติดตัวสักแดง
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับ
“ขอบคุณค่ะพี่หลี่ งั้นฉันขอรบกวนด้วยนะคะ”
หยวนเมิ่งฉีตามสองแม่ลูกหลี่ไฉ่เวยกลับไปยังลานบ้านเล็ก ๆ ของพวกเธอ บนโต๊ะในลานมีอาหารกับชามตะเกียบสะอาด ๆ จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
“เมิ่งเมิ่ง นั่งกินเถอะ ไม่ต้องเกรงใจนะ!”
“พี่เมิ่งเมิ่ง อันนี้อร่อยค่ะ!”
“ขอบคุณจ้ะ”
ช่วงแรกหยวนเมิ่งฉียังกินอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่พอชิมเข้าไปคำหนึ่ง เธอก็ไม่สนใจจะพูดอีก เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว
【คุณกินผักเขียวผัด ค่าร่างกาย +1】
【คุณกินซุปมะเขือเทศใส่ไข่ ค่าพลังจิต +1】
【คุณกินข้าวสวย ค่าสติปัญญา +1】
【คุณกินเนื้อผัดแบบชาวไร่ ค่าพละกำลัง +1】
ไม่นึกเลยว่าแค่กินอาหารที่บ้านเอ็นพีซีก็เพิ่มค่าสถานะได้ด้วย!
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าไม่ใช่เรื่องนั้น หากเป็นอาหารในเกมที่อร่อยขนาดนี้!
หยวนเมิ่งฉีพยายามนึกถึงอาหารที่อร่อยและแพงที่สุดเท่าที่เคยกินมา แต่คิดไปคิดมาก็ยังหาอะไรมาเทียบกับมื้อนี้ไม่ได้ แม้แต่งานเลี้ยงไม่กี่ครั้งที่เธอเคยได้กินก็ยังสู้ไม่ได้!
หลี่ไฉ่เวยเห็นหยวนเมิ่งฉีกินอย่างเอร็ดอร่อย ตัวเองก็พลอยดีใจไปด้วย เธอคีบกับข้าวให้เซียวเซียวคำหนึ่ง แล้วจึงเริ่มกินบ้าง
กินไปได้ครึ่งมื้อ หยวนเมิ่งฉีถึงเพิ่งสังเกตว่าคนที่กินข้าวมีแค่เธอกับสองแม่ลูก จึงเอ่ยถามขึ้น
“พี่หลี่ แล้วพ่อของเซียวเซียวล่ะคะ ไม่กินด้วยกันเหรอ?”
“พ่อกำลังทำไร่อยู่ค่ะ พี่เมิ่งเมิ่ง”
หลี่ไฉ่เวยยิ้มพลางเสริมว่า “พ่อของเซียวเซียวอยู่ที่ฟาร์มน่ะ เดี๋ยวฉันเอาข้าวไปให้เขาทีหลัง”
ฟาร์ม!
คำนี้สะกิดใจหยวนเมิ่งฉี เธอกินข้าวคำสุดท้ายจนหมด เช็ดปากแล้วเอ่ยอย่างเกรงใจเล็กน้อย “พี่หลี่ ตอนเอาข้าวไปให้เขา พาฉันไปด้วยได้ไหมคะ? ฉันอยากไปหางานทำที่ฟาร์มค่ะ”
“ได้อยู่แล้ว มีปัญหาอะไรล่ะ? พ่อของเซียวเซียวเป็นผู้ดูแลฟาร์ม ตอนนี้คนในเมืองเยอะขึ้น ผักที่ต้องใช้ก็เพิ่มขึ้นด้วย สองวันก่อนยังได้ยินเขาบอกเลยว่าคนที่ฟาร์มไม่พอ ถ้าเธออยากทำจริง ๆ รับรองว่าหางานในฟาร์มได้แน่นอน!”
พอเรื่องที่คิดค้างไว้มีทางออก หยวนเมิ่งฉีก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น
ก่อนออกจากบ้าน เซียวเซียวเรียกหยวนเมิ่งฉีไว้
“พี่เมิ่งเมิ่ง อันนี้ให้พี่ค่ะ”
หยวนเมิ่งฉีก้มมองลูกขนไก่ในมือ ยังไม่ทันเอ่ยปาก หลี่ไฉ่เวยก็พูดขึ้นว่า “เซียวเซียวให้ก็รับไว้เถอะ แค่ลูกขนไก่ลูกเดียวเอง ในฟาร์มมีไก่ตั้งเยอะ พ่อเขาทำให้อีกลูกได้อยู่แล้ว”
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น หยวนเมิ่งฉีจึงไม่ปฏิเสธ เธอโบกมือให้เซียวเซียว
“ขอบใจนะเซียวเซียว พี่ชอบของขวัญชิ้นนี้มาก บ๊ายบาย”
สิ้นเสียงแจ้งเตือนระบบใหม่ก็เด้งขึ้นมา
【ยินดีด้วย คุณทำภารกิจสำเร็จ: เล่นกับเซียวเซียว คุณได้รับค่าประสบการณ์ +100 และไอเทมพิเศษ ลูกขนไก่】
【ยินดีด้วย เลเวลของคุณเพิ่มขึ้น +1 เลเวลปัจจุบัน 1】
ไม่นึกเลยว่าแค่นี้ก็ทำภารกิจสำเร็จแล้ว...
หยวนเมิ่งฉีรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง เมื่อหลี่ไฉ่เวยเตือน เธอจึงเก็บลูกขนไก่ แล้วเดินตามอีกฝ่ายไปยังฟาร์ม
ฟาร์มอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านมือใหม่ เดินไปใช้เวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น
แต่ตลอดทางเป็นเขตมอนสเตอร์ป่า และมอนสเตอร์มีเลเวลเกิน 3 แล้ว
โชคดีที่มีหลี่ไฉ่เวยอยู่ด้วย พวกเธอจึงไปถึงฟาร์มได้อย่างปลอดภัย
ด้วยความช่วยเหลือของหลี่ไฉ่เวย หยวนเมิ่งฉีจึงได้อยู่ทำงานที่ฟาร์มอย่างราบรื่น และเรียนรู้สกิลชีวิตด้านการปลูกพืช
“ขนมบัวลอยในฝัน ที่ดินแปลงนี้แบ่งให้เธอดูแล”
“วันนี้เพิ่งมาวันแรก ฉันยังไม่มอบหมายงานให้หรอก เอาเมล็ดพวกนี้ไปฝึกมือก่อน ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามฉันได้ทุกเมื่อ”
“ขอบคุณค่ะ ผู้ดูแลเสิ่น ฉันจะตั้งใจทำงานให้ดีค่ะ!”
“เมิ่งเมิ่ง งั้นเธอก็ตั้งใจทำงานที่นี่นะ ฉันกลับก่อนล่ะ”
“ขอบคุณค่ะพี่หลี่ แล้วพบกันใหม่นะคะ!”
หลังจากสองสามีภรรยาหลี่ไฉ่เวยจากไป หยวนเมิ่งฉีก็เริ่มศึกษาเมล็ดพันธุ์ในมือ
【เมล็ดผักเขียว: ฝังลงดินแล้วรดน้ำ ก็จะหยั่งรากและงอกขึ้นมา ระยะเติบโต: 30 วินาที】
ใช้เวลาแค่ 30 วินาทีก็เก็บเกี่ยวได้แล้วเหรอ?
หยวนเมิ่งฉีเห็นดังนั้นก็หว่านเมล็ดลงดินไปกำมือหนึ่ง แล้วรดน้ำ ทว่าเพียงชั่วอึดใจ ผักเขียวใบชอุ่มก็เติบโตเต็มแปลงตรงหน้า
【คุณปลดล็อกสารานุกรมผักสีเขียว: ผักเขียว ได้รับค่าประสบการณ์ +10】
【คุณเก็บเกี่ยวผักเขียวธรรมดา 100 ต้น ความชำนาญการปลูก +100】
【คุณเก็บเกี่ยวเมล็ดผักเขียวได้ 50 เมล็ด】
“สมกับเป็นเกม ปลูกผักแบบนี้มันสะใจจริง ๆ!”
หยวนเมิ่งฉีเริ่มติดใจ ปลูกแล้วเก็บ เก็บแล้วปลูกต่อ
เธอทำไปเรื่อย ๆ จนกระเป๋าเต็ม ถึงได้หยุดมือ
เธอเปิดกระเป๋าดู มีทั้งหมด 24 ช่อง ลูกขนไก่ใช้ไปหนึ่งช่อง เมล็ดพันธุ์ใช้ไปอีกหนึ่งช่อง ส่วนอีก 22 ช่องที่เหลือถูกผักเขียวยัดจนเต็ม
ผักเขียวแต่ละช่องซ้อนกันได้ 100 ต้น ตอนนี้เธอจึงมีผักเขียวธรรมดา 2,200 ต้น
【ผักเขียวธรรมดา: วัตถุดิบทำอาหาร ขายได้ ทำให้เป็นรูปธรรมได้】
“ทำให้เป็นรูปธรรม หมายความว่ายังไง?”
เมื่อเห็นป้ายกำกับนี้ในรายละเอียดของผักเขียว หยวนเมิ่งฉีก็สงสัย เธอยื่นมือไปแตะ
【ต้องการทำผักเขียวธรรมดาให้เป็นรูปธรรมหรือไม่? ใช่/ไม่】
【ใช่】
【ทำผักเขียวธรรมดาให้เป็นรูปธรรมเรียบร้อยแล้ว ค่าประสบการณ์พรสวรรค์ +1】
หลังข้อความแจ้งเตือนระบบปรากฏขึ้น หยวนเมิ่งฉีก็มองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นว่าการทำให้เป็นรูปธรรมส่งผลอะไร
เมื่อเห็นว่าพื้นที่ในกระเป๋าถูกผักเขียวใส่จนเต็มแล้ว หยวนเมิ่งฉีก็ออกจากเกม
ทันทีที่ถอดหมวกเล่นเกม เธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับตัวอยู่
พอลุกขึ้นนั่งมอง ก็เห็นผักเต็มห้องไปหมด!