“รับคนแล้ว! รับคนแล้ว! สตูดิโอเกมหลงเถิงรับคน!”
“เงินเดือน สวัสดิการดี รายได้เดือนละหมื่นไม่ใช่ฝัน!”
“ขอแค่มีมือและเล่นเกมเป็น ใครมาก็รับหมด!”
พอได้ยินว่ารับคน หยวนเมิ่งฉีก็เงยหน้าขึ้นทันที
เธอเรียนจบมาได้ 1 ปี และตกงานมา 1 ปีแล้ว
เธออาศัยรายได้จากงานพิเศษกับฮวาเป้ยประคองตัวให้อยู่ในเมืองนี้ได้ แต่ตอนนี้ก็แทบจะไปต่อไม่ไหวแล้ว
ถ้ายังหางานไม่ได้ อย่าว่าแต่ค่าเช่ากับบิลต่าง ๆ เลย แค่จะหาอะไรกินก็ยังลำบาก
หยวนเมิ่งฉีพยายามเบียดฝ่าฝูงชนไปข้างหน้า ระงับความกระวนกระวาย แล้วเอ่ยอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะเถ้าแก่ ได้ยินว่าพวกคุณกำลังรับคน อยากถามว่าตำแหน่งนี้มีคุณสมบัติอะไรบ้างคะ คุณช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าฉันทำได้หรือเปล่า”
คนที่กำลังรับสมัครเป็นชายหนุ่ม พอได้ยินคำถามของหยวนเมิ่งฉีก็หัวเราะอย่างร่าเริง
“ได้สิ! เราไม่ได้มีข้อกำหนดอะไรเป็นพิเศษ ขอแค่เต็มใจเล่นเกมก็พอ!”
“คนสวย สนใจมาร่วมงานกับเราไหม? งานง่ายมาก รายได้เดือนละหมื่นสบาย ๆ!”
“จริงเหรอคะ? เล่นเกมอะไรเหรอคะ? ช่วยบอกรายละเอียดเงินเดือนกับสวัสดิการได้ไหมคะ?”
“แน่นอนว่าล้อเล่นน่ะสิ คนสวย!”
ชายหนุ่มยังไม่ทันตอบ คนที่ยืนมุงอยู่ก็พากันพูดขึ้นมา
“คนสวย หมอนี่มันมิจฉาชีพ! อ้างว่ารับคนแต่จริง ๆ มาหลอกลวงคนที่นี่! บอกว่าแค่เล่นเกมก็พอ แต่เกมของเขาต้องใช้อุปกรณ์เล่นเกมถึงจะเล่นได้”
“ใช่ ๆ! บอกว่าให้ใช้ฟรี แต่หมวกเกมผูกกับข้อมูลประจำตัว ต้องหาเหรียญเกมให้ได้ตามจำนวนที่กำหนดในเกมที่พวกเขาระบุเท่านั้น ถ้าเปลี่ยนใจกลางคันก็ต้องชดใช้เป็นเงิน 2 เท่าของราคาหมวกเกม! รู้ไหมว่าหมวกเกมของเขาราคาเท่าไร? หนึ่งแสน! สองเท่าก็สองแสน! เสี่ยงน้อยกว่าปล้นธนาคารตั้งเยอะ แบบนี้ไม่เรียกมิจฉาชีพแล้วจะเรียกว่าอะไร?”
“พวกคุณอย่าพูดเหลวไหล! เรารับคนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เซ็นสัญญาจ้างงานที่ถูกต้องทุกอย่าง เราให้หมวกเกมฟรี พนักงานทำงานจากที่บ้าน เพื่อป้องกันไม่ให้พนักงานเอาหมวกไปใช้ฟรี ๆ ในสัญญาก็ต้องมีข้อกำหนดผูกมัดพนักงานอยู่แล้ว แบบนี้จะเป็นการฉ้อโกงได้ยังไง?”
หยวนเมิ่งฉีฟังจนตาค้าง ในใจก็เริ่มลังเล
แต่พอนึกถึงสภาพที่ตัวเองไม่มีเงินติดตัว แถมยังมีหนี้สิน อย่าว่าแต่ค่าปรับผิดสัญญาหนึ่งแสนหรือสองแสนเลย ตอนนี้ในกระเป๋าเธอไม่มีแม้แต่ธนบัตรร้อยหยวน จะมาหลอกเอาเงินจากเธอก็ไม่มีทาง
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็มีแค่เธอต้องติดคุก หรือไม่ก็ถูกควักไตไปขาย
ไม่ว่าจะโดนหลอกหรือไม่ สถานการณ์ของเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้อยู่แล้ว สู้ออกไปเสี่ยงดูสักตั้งดีกว่า!
คิดได้ดังนั้น หยวนเมิ่งฉีก็บอกชายหนุ่มว่า “ตกลง ฉันเข้าร่วมค่ะ! เซ็นสัญญากันเลย!”
“เยี่ยมเลย! มาทางนี้ เซ็นสัญญากัน!” ชายหนุ่มดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ รีบพาหยวนเมิ่งฉีไปยังร้านเล็ก ๆ ริมถนน
หยวนเมิ่งฉีกำลังจะก้าวตามไป ป้าคนหนึ่งที่ยืนมุงอยู่ก็เอ่ยเตือนอีกครั้ง
“หนู อย่ากลัวว่าจะโดนหลอกจริง ๆ เหรอ? งานน่ะค่อยหาใหม่ก็ได้! ถ้าโดนหลอกขึ้นมา ไม่มีใครช่วยหนูได้นะ!”
“ขอบคุณค่ะคุณป้า ฉันรู้ตัวดีค่ะ”
พูดจบ หยวนเมิ่งฉีก็ไม่ลังเลอีก เดินตามชายหนุ่มเข้าไปในร้าน
“ผมชื่อเสิ่นอวี้ ขอทราบชื่อคุณได้ไหม?”
“อ้อ ฉันชื่อหยวนเมิ่งฉี เรียกฉันว่าเสี่ยวหยวนก็ได้ค่ะ”
“ได้ หยวนเมิ่งฉี ผมจะอธิบายสถานการณ์ให้ฟังคร่าว ๆ”
“ตอนนี้สตูดิโอหลงเถิงของเรามีพนักงาน 100 คน เกมที่เราจะให้คุณเล่นชื่อ ‘เสินอู่’ เงินเดือนของคุณคือ 3,000 หยวน ไม่มีที่พักหรืออาหารให้ แต่มีหมวกเกมให้ใช้ฟรี ทำงานจากที่บ้าน มีประกันสังคม และจ่ายเงินเดือนทุกวันที่ 8 ของเดือน”
“งานที่คุณรับผิดชอบง่ายมาก ไม่ต้องเลเวลอัป ตีมอนสเตอร์ หรือหาเหรียญทอง และไม่มีข้อกำหนดเรื่องชั่วโมงทำงาน ขอแค่เรียนรู้สกิลชีวิตในเกมด้านการเพาะปลูก แล้วเป็นนักปลูกพืช คอยส่งวัตถุดิบที่สตูดิโอต้องการให้เรา แต่ละเดือนเราจะจัดทำรายการวัตถุดิบให้
ถ้าทำได้เกินปริมาณงาน สตูดิโอจะรับซื้อส่วนเกินตามระดับความหายากของวัตถุดิบ โดยอิงสัดส่วนความผันผวนของราคาตลาด หากทำงานไม่ครบตามปริมาณที่กำหนด เราจะจ่ายเงินเดือนตามสัดส่วนของงานที่ทำได้ ทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าเมล็ดพันธุ์ สกิล แบบแปลน ไอเทม และสิ่งอื่น ๆ ที่กล่าวมาข้างต้นหรือไม่ได้กล่าวถึงนั้น ต้องเป็นของที่สตูดิโอจัดหาให้ และผลผลิตต้องอยู่ในระดับทั่วไป ธรรมดา หรือเริ่มต้น
ถ้าระดับนักปลูกพืชของคุณเพิ่มขึ้นและระดับผลผลิตสูงขึ้น เงินเดือนพื้นฐานกับราคารับซื้อก็จะเพิ่มตามไปด้วย
ถ้าเมล็ดพันธุ์ สกิล แบบแปลน ไอเทม และสิ่งอื่น ๆ ที่กล่าวมาข้างต้นหรือไม่ได้กล่าวถึงนั้น เป็นของที่คุณหามาได้ด้วยตัวเอง สตูดิโอจะซื้อผลผลิตจากคุณต่างหาก ส่วนจำนวนเงินจะตกลงกันระหว่างคุณกับสตูดิโอ
เราจะปรับปริมาณงานตามระดับกับความชำนาญของนักปลูกพืช ปริมาณงานของมือใหม่กับคนที่ชำนาญแล้วย่อมไม่เท่ากัน เราจะไม่จงใจเพิ่มปริมาณงานจนคุณทำไม่ไหว แต่คุณก็ห้ามจงใจอู้งานจนทำไม่ครบ ถ้าทำไม่ครบหลายครั้ง เราจะถือว่าคุณผิดสัญญาเช่นกัน
ขอแค่ทำงานตามปริมาณที่สตูดิโอกำหนดได้ เราก็ไม่จำกัดอิสระในการเล่นเกมของคุณ คุณจะขายผลผลิตส่วนเกินให้คนอื่นก็ได้ แต่ห้ามส่งวัตถุดิบให้คู่แข่งของสตูดิโอ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งแผงขาย การซื้อขายส่วนตัว การให้เปล่า การประมูล หรือวิธีอื่นใดก็ตาม
ระยะเวลาสัญญาจะกำหนดจากมูลค่าหมวกเกม 2 เท่า โดยนับรวมเงินเดือนพื้นฐานกับส่วนที่สตูดิโอรับซื้อจากคุณด้วย ทำครบเมื่อไร สัญญาก็สิ้นสุดเมื่อนั้น แต่ถ้าผิดสัญญาระหว่างที่สัญญายังมีผล คุณต้องชดใช้ค่าปรับเป็นเงิน 2 เท่าของราคาหมวกเกม ซึ่งหมวกเกมของเราราคา 100,000 หยวน
ถ้ามีข้อสงสัยก็ถามได้ตอนนี้ ถ้าไม่มีปัญหา เซ็นชื่อในสัญญาแล้วผมจะเอาหมวกมาให้”
หยวนเมิ่งฉีนวดขมับที่เริ่มปวดตื้อ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง คิดไม่ออกว่าควรถามอะไรดี ที่สำคัญคืองานนี้ไม่เหมือนงานอื่น เนื้อหาที่เกี่ยวข้องล้วนเป็นเรื่องในเกม
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอไม่เคยเล่นแม้แต่เกมของคิวคิว ยิ่งเกม ‘เสินอู่’ นี่แล้ว เธอไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ
แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เธอเข้าใจ
เสิ่นอวี้ต้องการให้เธอทำไร่ แล้วส่งของที่ปลูกได้ให้ ส่วนที่เหลือเธอจัดการเองได้ หรือจะขายให้สตูดิโอก็ได้ แต่ห้ามเอาไปให้ฝ่ายตรงข้าม
จะยากอะไรล่ะ
ตอนช่วยครอบครัวทำไร่ เธอไม่ได้สักแดง แถมยังต้องควักเงินตัวเอง แต่ตอนนี้มีคนยอมจ่ายเงินเดือนให้ 3,000 หยวนเพื่อให้เธอทำไร่ ไม่ต้องตอกบัตร แถมยังมีประกันสังคมอีก เธอจะยังไม่พอใจอะไรได้ล่ะ
พอคิดแบบนี้ สมองของเธอก็ปลอดโปร่งขึ้น
“ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ เซ็นสัญญากันเลย!”
จากนั้นก็เซ็นสัญญาและเปิดใช้งานหมวกเกม
พอทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นอวี้ก็ยื่นสัญญากระดาษกับหมวกเกมให้หยวนเมิ่งฉี แล้วส่งยิ้มพร้อมยื่นมือออกมา
“ยินดีต้อนรับสู่หลงเถิง คุณจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจวันนี้แน่นอน”
หยวนเมิ่งฉีลุกขึ้นยืน จับมือตอบเสิ่นอวี้ “ขอบคุณค่ะ”
กลับออกมาบนถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนอีกครั้ง หยวนเมิ่งฉีกอดหมวกเกมไว้ เดินไปยังร้านซาลาเปาที่ใกล้ที่สุด
เธอซื้ออาหารไว้กิน 2 วัน ซาลาเปารวม 6 ลูกกับน้ำ 2 ขวด จากนั้นก็นั่งรถไฟใต้ดินกลับไปยังห้องใต้หลังคาในเขตชานเมืองที่เธอเช่าอยู่ในราคา 1,000 หยวน ด้วยท่าทางฮึกเหิม
หลังจากกินซาลาเปาไปลูกหนึ่งและอาบน้ำแปรงฟันเสร็จ หยวนเมิ่งฉีก็เอนตัวลงบนเตียง สวมหมวกเกม แล้วเข้าสู่เกม
เสิ่นอวี้บอกว่า หลังทำงานได้ครบตามปริมาณที่กำหนดแล้ว สตูดิโอจะรับซื้อส่วนที่เกินต่างหาก
เธอต้องรีบปลูกพืชให้ได้มาก ๆ จะได้คว้าเงินส่วนที่เกินจากยอดประกันขั้นต่ำให้ได้ตั้งแต่เดือนแรก!