โลกนักเลงไม่ใช่แค่การต่อสู้เข่นฆ่า โลกนักเลงคือการรู้จักผูกมิตรและรักษาหน้าตา
ในเส้นทางราชการก็เช่นกัน บางครั้งการเป็นหนี้บุญคุณใครสักคน อาจต้องชดใช้ด้วยราคาที่แพงมหาศาล
วันอาทิตย์ เฉินป๋อหยุดงาน ถูกลูกพี่ลูกน้องเรียกไปพบที่ห้องทำงาน
ลูกพี่ลูกน้องเย่ยวี่ซานเป็นผู้อำนวยการสำนักการคลังเมืองหนานกั่ง ตำแหน่งไม่สูงนักแต่มีบารมีมาก ตอนเฉินป๋อปลดประจำการ เรื่องงานก็เป็นลูกพี่ลูกน้องจัดการให้ทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ ครอบครัวเฉินจึงรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ คนนี้มาตลอด
“พี่ สุดสัปดาห์ยังทำงานอีกเหรอ?” เฉินป๋อมาถึงแต่เช้า รออยู่หน้าสำนักการคลังพักใหญ่แล้ว
“มาแล้ว เดี๋ยว ไปห้องทำงานดื่มชากัน รอตั้งนานแล้วใช่ไหม?”
“เปล่า พึ่งมาถึง”
เพราะเป็นวันสุดสัปดาห์ ชั้นนี้จึงมีแค่พวกเขาสองคน พอเข้าประตู เย่ยวี่ซานก็ถามขึ้นอย่างเนียน ๆ ว่า “เฉินป๋อ ฉันจำได้ว่านายปลดประจำการมาได้สองปีแล้ว เป็นไงบ้าง มีแฟนหรือยัง?”
เฉินป๋อพูดยิ้มเจื่อน ๆ ว่า “พี่ก็รู้ไม่ใช่เหรอ งานผมก็ไม่ต่างจากคนนั่งคุกหรอก เอาแต่นั่งมองพวกเขาเย็บจักร จะมีโอกาสเจอผู้หญิงได้ยังไง คนในหน่วยงานเราแต่งงานกัน ก็มักจะลงเอยกันเองในหน่วยนั่นแหละ ผมไม่มีบ้านไม่มีรถ ไม่รู้เมื่อไหร่จะถึงตาผม”
เฉินป๋อเป็นผู้คุมเรือนจำ งานนี้ลูกพี่ลูกน้องจัดการให้ เป็นตำแหน่งข้าราชการ ตอนแรกที่ไปก็รู้สึกดีทีเดียว เงินเดือนและสวัสดิการดีหมด แต่ไม่ค่อยมีอิสระ จริง ๆ ก็ไม่ต่างจากนักโทษในคุกเท่าไหร่ หาโอกาสเจอผู้หญิงยากมาก
เย่ยวี่ซานฟังแล้วตาเป็นประกาย กระตือรือร้นเรียกให้เฉินป๋อนั่งดื่มชามากขึ้น
ตั้งแต่เข้ามาในห้องทำงานหรูของลูกพี่ลูกน้อง เขาก็คอยสังเกตสีหน้าของลูกพี่ลูกน้องมาตลอด เพราะเขารู้ดีว่า ตั้งแต่จัดการงานนี้ให้เขา เขาก็พยายามเกาะลูกพี่ลูกน้องผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ไว้ เฝ้ารอโอกาสก้าวหน้าต่อไปอีกขั้น
แต่หลังจากนั้น ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็หลบเขาเหมือนหลบผีร้าย ไม่ยอมให้โอกาสพบหน้าเลย ต่อให้เขาอยากไปบ้านลูกพี่ลูกน้องเพื่อให้ของขวัญ ก็ถูกภรรยาลูกพี่ลูกน้องปิดประตูใส่หน้า
ดังนั้น จู่ ๆ ลูกพี่ลูกน้องก็เรียกเขามาห้องทำงานอย่างกระตือรือร้นแบบนี้ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรให้ทำก็คงเป็นผีหลอกแล้ว
แต่ลูกพี่ลูกน้องไม่พูด เฉินป๋อก็ไม่ถามก่อน เขาอยากจะดูว่าลูกพี่ลูกน้องผู้ดำรงตำแหน่งสำคัญคนนี้จะทำอะไรกันแน่?
เย่ยวี่ซานพูดจาเรื่องนั้นเรื่องนี้วกไปวนมา รวมถึงถามเรื่องราวในครอบครัวของเฉินป๋อตอนนี้อย่างละเอียดชัดเจน จากนั้นเขาก็เปิดตู้เซฟ หยิบซองเอกสารหนังวัวออกมาอันหนึ่ง ป่อง ๆ และวางไว้ตรงหน้าเฉินป๋อ
“พี่ นี่มัน…”
“น้องเอ๋ย ในนี้มีเงินหนึ่งแสน หยวน พี่เจอเรื่องยากลำบาก อยากให้นายช่วยฉันหน่อย”
เฉินป๋อไม่ได้ดูว่าข้างในซองมีเงินหนึ่งแสนหยวนจริงไหม แต่เขาคิดว่า มันเป็นเรื่องยากลำบากอะไรกันแน่ ไม่ใช่ให้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายกระมัง เฉินป๋อลังเลไม่ปริปาก เขาเข้าใจดีว่า เขามาแล้ว ไม่ว่าลูกพี่ลูกน้องจะให้ทำอะไร ก็ถือเป็นโอกาสของเขา โอกาสที่จะได้ออกจากเรือนจำ
เงื่อนไขคือทำเรื่องนี้แล้วจะได้ไม่ต้องกลับเข้าเรือนจำไปนั่งเย็บจักร
ตอนแรก เย่ยวี่ซานก็ดูอาย ๆ อยู่ เมื่อเห็นว่าเฉินป๋อไม่ถามว่าเรื่องอะไร จึงวกไปวนมาและในที่สุดก็เล่าเรื่องยากลำบากที่ตัวเองเจอให้เฉินป๋อฟัง เมื่อฟังจบ เขาก็อึ้งไปเลย
”
เย่ยวี่ซานพูดปากต่อปากแบบนั้น ราวกับว่าเรื่องนี้มันง่ายมาก เฉินป๋อคิดในใจว่า สำหรับพี่มันอาจจะง่าย แต่สำหรับผม นี่ผมต้องเสียชีวิตแต่งงานครั้งแรกไปเลยนะ ต่อไปถ้าจะแต่งงานอีกก็กลายเป็นคนแต่งงานครั้งที่สองแล้ว
“พี่ เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไปจริง ๆ ผมไม่ได้เตรียมใจเลย ให้ผมลองคิดดูก่อนได้ไหม?” เฉินป๋อไม่อยากรับมือเรื่องร้อน ๆ แบบนี้ ที่บอกว่าลองคิด แท้จริงคือปฏิเสธ
แต่เย่ยวี่ซานเป็นพวกเจนจัดในสนามราชการ จะยอมให้เขาสำเร็จได้ยังไง
เย่ยวี่ซานยื่นบุหรี่ให้เฉินป๋อหนึ่งมวน จุดของตัวเองแล้วสูบลึก ๆ ก่อนพูดว่า “น้องเอ๋ย งานของนายตอนนั้นพี่ก็ลงแรงไปมาก เพราะเราเป็นญาติกัน ญาติช่วยญาติ มันก็ต้องมีอะไรช่วยเหลือกันบ้าง ใช่มั้ย อีกอย่างตอนนี้นายก็ไม่มีแฟน เรื่องแต่งงานเนียน ๆ แค่นี้ พี่รับรองว่านายจะไม่มีเรื่องยุ่งยาก…”
“พี่ ผมรู้ แต่เรื่องนี้เอ่อ ผมไม่เคยคิดมาก่อนจริง ๆ ผมอยากไปปรึกษาพ่อกับแม่ก่อน พี่ว่า…” เฉินป๋ออยากจะออกไปเดี๋ยวนั้น ไม่อยากจะพัวพันกับเขาในเรื่องนี้ ตอนนี้เขากำลังจะให้ชดใช้หนี้บุญคุณแล้ว ตัวเองจะดันทุรังอยู่ต่ออีกหรือ?
เย่ยวี่ซานเหมือนจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ จึงโยนก้นบุหรี่ในมือลงในที่เขี่ยบุหรี่ ในที่เขี่ยบุหรี่มีน้ำ เกิดเสียงดังฉู่ฉ่า ก้นบุหรี่ถูกดับวูบทันที ไม่ต่างอะไรกับตัวเขาเองในตอนนี้
ตอนที่เขาโก่งก้นกำลังจะลุกขึ้น เย่ยวี่ซานก็เอ่ยปากอีกครั้ง
โปรดอ่านตั้งแต่บทที่ 2 เป็นต้นไป ถือว่าบทที่ 1 ไม่มีนะครับ…