“ข้าชื่อลู่เสวี่ยฉี เป็นศักดิ์สิทธิ์หญิงของสำนักเทียนสุ่ย วันนี้มาถอนหมั้น”
“งามนัก ข้าจำได้ว่าตอนนั้นบิดาของข้าให้ของหมั้นแก่เจ้าเป็นยาขั้นสองระดับกลาง ยาทะลุทะลวงสู่หยั่งรู้ความลับ ตามกฎที่เคยตั้งไว้ เจ้าต้องชดใช้ให้ข้าห้าเท่า”
เย่ฟานตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ข้ารู้ว่าเจ้าคงไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราเคยหมั้นกัน วางใจเถอะ ขอเพียงเจ้า compensate ข้า ข้าจะไม่พูดออกไป”
ตอนนี้ลู่เสวี่ยฉีอยู่ในสภาพงงงวยอย่างสิ้นเชิง
คนอื่นถูกถอนหมั้นคงจะรู้สึกเสียใจหรือพยายามรั้งไว้บ้าง
เจ้าหนุ่มนี่กลับดูเหมือนอยากจะเลิกความสัมพันธ์นี้เหลือเกิน
เพื่อการชดใช้ห้าเท่าที่เรียกว่าห้าเท่านั้น ถึงกับยอมสูญเสียนางงามเช่นนี้ไป
สมองฟั่นเฟือนหรือ? หรือว่าเขาไม่ใช่ชายชาติรี?
นางสลัดความคิดเหล่านี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว คิดในใจว่าขอเพียงได้เลิกความสัมพันธ์กับเจ้าขี้แพ้นี้ก็คุ้มค่า
นางจึงกัดฟัน หยิบหยกก้อนหนึ่งออกมาจากมือ “หยกก้อนนี้สามารถเร่งความเร็วในการฝึกฝน และยังทำให้กระดูกอบอุ่น มีค่ายิ่งกว่ายาทะลุทะลวงห้าขวดเสียอีก”
เย่ฟานรีบรับมันมา และส่งถุงเก็บของให้ลู่เสวี่ยฉี
เมื่อลู่เสวี่ยฉีเปิดถุงเก็บของ ตาของนางก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ
ข้างในมีหนังสือหมั้นเรียงรายแน่นขนัด ยังมีอีกเจ็ดแปดฉบับ
อะไรกัน? เจ้าขี้แพ้นี่จะสร้างฮาเร็มเป็นจักรพรรดิหรือ?
นางจ้องมองเย่ฟานด้วยสายตาเย็นชา แล้วเตือนว่า “เราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว และอีกอย่างวางใจได้ เรื่องที่เจ้าไม่ใช่ชายชาติรี ข้าจะไม่บอกใคร”
พูดจบก็หยิบหนังสือหมั้นของตัวเองออกมา ทุบให้แตก แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
“อะไรนะ? ไม่ใช่ชายชาติรี? ให้ตายสิ ข้าเป็นชายที่หล่อเหลาถึงเพียงนี้ กลับสงสัยในความสามารถของข้า?” เย่ฟานกลอกตาอย่างเหลือเชื่อ
บิดาของเย่ฟานเป็นพ่อค้าลึกลับในเมืองเล็ก ๆ ชื่อเย่จ้าน ไม่กี่ปีก่อนได้เลือกคู่หมั้นให้เขาหลายสิบคน
หลิวหรูเยียนเป็นหนึ่งในนั้น บิดาของหลิวหรูเยียนเคยได้รับการช่วยชีวิตจากเย่จ้าน จึงได้ยกลูกสาวให้เย่ฟานเป็นคู่หมั้น
ตามความคิดของเขา ขอเพียงมีผู้หญิงมาก เงินทองก็จะหลั่งไหลเข้ามา
ไม่กี่ปีก่อน เย่จ้านส่งเขาและหลิวหรูเยียนมาที่สำนักซวนหลิง สั่งให้เขาตั้งใจฝึกฝน แล้วก็หายตัวไป
หลิวหรูเยียนรักสวยรักงาม เห็นแก่ประโยชน์ ทรยศต่อเขา เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของลูกศิษย์ในสำนักโจวมิงเซวียน
เย่ฟานถูกโจวมิงเซวียนทำลายตันเถียน กลายเป็นลูกศิษย์รับใช้ในสำนักซวนหลิง ฐานะตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว จนถึงขั้นที่ใคร ๆ ก็รังแกได้
ดังนั้นเขาจึงต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ไปคิดบัญชีกับไอ้คู่ชายหญิงชั่วช้าคู่นั้น
ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวชุดขาวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
“ซื่อเสวี่ย เจ้ามาทำไม?” คนตรงหน้าคือสาวใช้ของหลิวหรูเยียน ชื่อฟางซื่อเสวี่ย
ครั้งหนึ่งเย่ฟานเคยช่วยชีวิตนางไว้
“พี่เย่ฟาน ผู้หญิงพวกนี้ช่างเห็นแก่ตัวเหลือเกิน เห็นพี่สูญเสียพลังฝึกฝน ถึงกับมาถอนหมั้นเลยหรือ?”
“แล้วยังคุณหนูของข้าที่ทำเรื่องไม่ซื่อต่อพี่ ข้าจะไม่มีวันให้อภัยนางเด็ดขาด” ฟางซื่อเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เย่ฟานยิ้มบาง ๆ แล้วพูดอย่างอบอุ่น “ซื่อเสวี่ย ตอนนี้ข้าเป็นเช่นนี้ เจ้ายังมาอยู่ข้างข้า ทำให้ข้าซาบซึ้งใจจริง ๆ ไม่เป็นไร ทุกอย่างไม่สำคัญแล้ว”
ฟางซื่อเสวี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยนตอบ “เป็นเพราะพวกนางไม่รู้ความสามารถของพี่ใหญ่เย่ฟาน วันหนึ่งพี่ใหญ่เย่ฟานจะต้องทะยานขึ้นฟ้า กลายเป็นลูกศิษย์ที่ดีที่สุดของสำนักซวนหลิง”
“ขอบใจเจ้า ซื่อเสวี่ย” เย่ฟานพูดด้วยความซาบซึ้ง
ทันใดนั้นฟางซื่อเสวี่ยเปลี่ยนท่าที: “พี่เย่ฟาน ข้ามีสมบัติชิ้นหนึ่งอยากให้พี่ดู แต่ต้องหาที่ที่ไม่มีคน เรื่องนี้สำคัญมาก!”
“โอ้? สมบัติแบบไหนกัน?” เย่ฟานได้ยินก็เริ่มสนใจทันที
“งั้นเราไปเขาหลังกันเถอะ ที่นั่นไม่มีคน ปลอดภัยดี” ในแววตาของฟางซื่อเสวี่ยแวบหนึ่งของความเย็นชา แต่ซ่อนไว้ได้ดี
สำนักซวนหลิง เขาหลัง
เย่ฟานและฟางซื่อเสวี่ยมาถึงที่โล่งแห่งหนึ่ง
“ซื่อเสวี่ย เจ้าจะให้ข้าดูสมบัติอะไรกัน ลึกลับขนาดนี้?” เย่ฟานถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
ตอนนี้ฟางซื่อเสวี่ยหันหลังกลับ ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น ใบหน้าแสดงความดุร้าย: “เย่ฟาน เจ้าขี้แพ้ ข้าแยกทางกับเจ้าไปนานแล้ว ยังคิดจะเทียบกับพี่โจวอีกหรือ?”
“บอกตามตรง วันนี้ที่นี่คือที่ตายของเจ้า”
“พี่เซี่ย ท่านออกมาได้แล้ว”
เมื่อฟางซื่อเสวี่ยพูดจบ ชายหนุ่มชุดเทาคนหนึ่งก็เดินออกมาจากพุ่มไม้ข้าง ๆ
คลื่นพลังที่แผ่ออกจากร่างกายถึงขั้นหลอมกายชั้นเจ็ด
“เซี่ยปิน?” เย่ฟานจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ชายคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเขา เป็นอัจฉริยะอันดับห้าสิบสามของสำนักนอก และยังเป็นลูกน้องของโจวมิงเซวียนอีกด้วย
“ฮี่ฮี่! เย่ฟาน เจ้าขี้แพ้ ยังคิดจะไล่ตามเซียนหลิวอีกหรือ เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้เซียนหลิวได้รับความช่วยเหลือจากพี่โจว กลายเป็นลูกศิษย์ในสำนักไปแล้ว”
“ส่วนเจ้า วันนี้จะต้องตายที่นี่” เซี่ยปินแสดงความตั้งใจฆ่าอย่างเย็นชา แล้ววาบหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเย่ฟานทันที
บนกำปั้น แสงสว่างหนาแน่นพุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว ลมที่คมกริบหวีดหวิว หมัดหนึ่งพุ่งตรงไปที่ใบหน้าของเย่ฟาน
“ฮึ!” เย่ฟานไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลังภายในร่างกายไหลทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง พลังหลอมกายชั้นหกปะทุออกมาโดยไม่ลังเล หมัดหนึ่งตอบโต้กลับไป
“อะไรนะ? เย่ฟานฟื้นฟูพลังได้แล้ว?” ฟางซื่อเสวี่ยแสดงสีหน้าตกใจ
“ปัง!”
หมัดสองหมัดที่เปี่ยมด้วยพลังชนกันอย่างกะทันหัน คลื่นลมที่มองไม่เห็นแพร่กระจายออกไป
หมัดชนกัน ร่างของเย่ฟานยึดติดกับพื้นดินอย่างมั่นคง ต่อกรกับเซี่ยปินที่หลอมกายชั้นเจ็ด เขาสามารถกันการโจมตีทั้งหมดไว้ได้
หมัดสัมผัสกันแล้วแยกออกอย่างรวดเร็ว พลังมหาศาลทำให้ทั้งคู่ถอยหลังไปหลายก้าว
“เป็นไปได้อย่างไร?” ตอนนี้เซี่ยปินรู้สึกตกตะลึงอย่างมากในใจ
เขาคือหลอมกายชั้นเจ็ด ต่อให้เย่ฟานฟื้นฟูพลังได้ ก็แค่หลอมกายชั้นหก
กลับต่อสู้กับเขาได้สูสี
สีหน้าของฟางซื่อเสวี่ยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน แววตาจริงจังขึ้นมา
ชัดๆ ว่าเย่ฟานถูกพี่โจวทำลายตันเถียนไปแล้ว พลังฝึกฝนกลับฟื้นขึ้นมาได้ฉับพลันได้อย่างไร? และดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นด้วย
“เจ้านี่ ต่อให้เจ้าฟื้นฟูพลังได้ แล้วยังไง? วันนี้เจ้าก็หนีไม่พ้นความตาย” เซี่ยปินแสดงรอยยิ้มอันดุร้าย
พูดจบ ก็ก้าวยาวออกไป ฝ่ามือทั้งสองแกว่งไปมาซ้ายขวา เป็นมุมโค้งเฉพาะ
ภายใต้การเสริมพลังของพลังภายใน ฝ่ามือทั้งสองข้างเสียดสีกับอากาศตลอดเวลา เกิดเสียงลมหวีดหวิว
ฝ่ามือพลิกภูเขา วิชายุทธ์ขั้นสอง เมื่อใช้ อาศัยการเสริมพลังของพลังภายใน ฝ่ามือที่เปลี่ยนไปมาทำให้คู่ต่อสู้คาดเดาไม่ได้
เซี่ยปินตอนนี้ทิ้งความประมาทไปแล้ว ดังนั้นจึงใช้วิชาเอกของตัวเองทันที
เย่ฟานสูดหายใจลึก หลังจากได้ร่วมรักกับหญิงงามผู้เลอโฉม เขาตื่นรู้ร่างกายหยางบริสุทธิ์ ร่างกายแข็งแกร่งผิดปกติ หมัดหนึ่งตอบโต้ออกไป
“กร๊อบ!”
พลังอันแข็งแกร่งสองสายชนกันอย่างสนั่นหวั่นไหว เสียงกระดูกหักที่ชัดเจนดังก้อง ร่างของเซี่ยปินเหมือนว่าวที่ขาดเชือกปลิวกระเด็นออกไป
สุดท้ายก็กระแทกลงบนพื้นข้าง ๆ อย่างแรง เลือดสีแดงสดพุ่งออกจากปาก
“อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร?”
สีหน้าของฟางซื่อเสวี่ยซีดเผือดทันที มองชายหนุ่มในสนามด้วยความความหวาดกลัว ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง