“เจ้าคนเสเพล กล้าแอบมองข้ารึ!” ในยามนี้ดวงตาของหญิงสาวเย็นเยียบถึงขีดสุด แรงกดดันอันทรงพลังแผ่ออกมาจากร่างของนาง
“ปัง!” ฝ่ามือหนึ่งซัดเย่ฟานกระเด็นออกไป
เย่ฟานกระอักเลือดพุ่งออกมาคำหนึ่ง ร่างลอยละลิ่วไปกระแทกชายฝั่งอย่างหนัก ซี่โครงหักไปหลายซี่
“แข็งแกร่งนัก! หญิงสาวผู้นี้มีพลังถึงขั้นปราณวิเศษสวรรค์เป็นอย่างน้อย! นางแข็งแกร่งกว่าเซี่ยฉังมากนัก! ดูท่าคงหนีไม่พ้นแล้ว”
ในจังหวะนั้นเอง แสงวาบขึ้นในมือของหญิงสาว คลื่นน้ำซัดกระจายเป็นชั้น ๆ บดบังสายตาของเย่ฟาน
ร่างของนางทะยานขึ้นกลางอากาศ กระโปรงยาวสีแดงเลือดโอบคลุมเรือนร่างอวบอิ่มเย้ายวนไว้ นางจ้องเย่ฟานด้วยสายตาเย็นชา
เวลานี้ใบหน้าของเย่ฟานซีดขาว เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงเจตนาสังหารเย็นเยียบของหญิงสาวผู้นี้ เห็นได้ชัดว่านางเดือดดาลอย่างยิ่ง
ท่ามกลางความลนลาน เย่ฟานกลอกตาไปมา ก่อนกล่าวอย่างน่าสงสารว่า “แม่นาง โปรดไว้ชีวิตด้วย! ผู้น้อยมิได้เจตนาล่วงเกินจริง ๆ เพียงคิดจะอาบน้ำที่นี่เท่านั้น! อีกอย่าง... อีกอย่าง...”
เย่ฟานพูดตะกุกตะกัก คล้ายมีความลับบางอย่างที่พูดออกมาได้ยาก
“อีกอย่างอะไร? เจ้าเห็นร่างกายของข้าไปแล้ว ยังไม่สมควรตายอีกรึ?”
สีหน้าของเย่ฟานแสดงความเจ็บปวดอย่างยิ่ง แววตาซับซ้อนก่อนเอ่ยว่า “แม่นาง ต่อให้ผู้น้อยเห็นร่างกายของท่านก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะ... เพราะ... ที่จริงแล้วผู้น้อยเป็นขันที!”
ทันใดนั้นเย่ฟานก็ราวกับนักแสดงระดับจักรพรรดิมาสิง น้ำตาไหลพราก น้ำเสียงยังแหลมเล็กลงด้วย!
“ผู้น้อยมิกล้าปิดบังแม่นาง ตอนเด็ก ๆ ผู้น้อยถูกโจรภูเขาจับไป ไม่เพียงถูกใช้แรงงานอย่างหนัก ยัง... ยังถูกพวกมันตอนเสียแล้ว!”