“แม่นางตื่นแล้ว!” เย่ฟานเห็นสาวงามผู้เลอโฉมลืมตาขึ้น จึงรีบก้าวเข้าไปถามไถ่ด้วยความห่วงใย
“บาดแผลของข้า?” สาวงามผู้เลอโฉมรู้สึกตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงอาการบาดเจ็บภายในร่าง
ทุกครั้งที่พิษเย็นกำเริบ นางจะถูกทรมานจนแทบเป็นแทบตาย! และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ต้องทนรับพิษเย็นอันน่าสะพรึงกลัวที่ยากจะต้านทาน!
แต่ครั้งนี้เมื่อนางฟื้นขึ้นมา กลับรู้สึกว่าทั่วร่างไม่มีความผิดปกติใด ๆ ทั้งยังมีความอบอุ่นประหลาดแผ่ซ่านอยู่ภายใน
“แม่นาง เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าหมดสติไปกะทันหัน จึงลองตรวจชีพจรดู แล้วพบว่าภายในร่างของเจ้ามีพิษเย็นร้ายแรงอยู่!”
“หากไม่รีบจัดการ เกรงว่าอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต!”
“หรือว่าพิษเย็นของข้าเมื่อครู่เป็นเจ้า…ที่รักษาให้? เจ้าทำได้อย่างไร?” สาวงามผู้เลอโฉมมองเย่ฟานด้วยสีหน้าตกตะลึง
พิษเย็นของนางร้ายกาจอย่างยิ่ง แม้แต่ผู้อาวุโสผู้กลั่นยาบางคนจากขุมกำลังเบื้องหลังของนางก็ยังไม่อาจข่มมันไว้ได้!
“ทุกวันยามรุ่งสาง เจ้าจะตื่นขึ้นจากความฝัน พร้อมกับรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วร่างและปวดแขนขา ใช่หรือไม่?”
ดวงตาของสาวงามผู้เลอโฉมไหววูบ สีหน้าเผยความตกตะลึง “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“แล้วเจ้าก็มาที่นี่ทุกเดือน อาศัยน้ำจากบ่อน้ำเย็นข่มพิษเย็นในร่างไว้ ใช่หรือไม่?”
ดวงตาของสาวงามผู้เลอโฉมไหววูบอีกครั้ง เพราะสิ่งที่เย่ฟานกล่าวตรงทุกประการ!
“และแม่นางเองก็น่าจะรู้ดีว่า อายุขัยของเจ้าเหลือไม่ถึงสองปีแล้ว ใช่หรือไม่?”
สาวน้อย: “!@#$!”
“เจ้ารู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรกัน?” สีหน้าของสาวน้อยเย็นชาลงเล็กน้อย