ฤดูร้อนปี 1977 กลุ่มวัยรุ่นในเขตบ้านพักรัฐบาลแห่งเมืองหลวงกำลังเล่นไพ่ใต้ต้นไม้ใบดก
ท่ามกลางเสียงจักจั่น กลุ่มวัยรุ่นหัวเราะหยอกล้อกันเสียงดัง มีเพียงหลินหวยที่ไม่ได้ร่วมวง เขานั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ
พรุ่งนี้มีการสอบเข้าทำงานของโรงพยาบาลประจำเมือง ปกติหลินหวยก็อ่านหนังสืออยู่เสมอ แต่พอถึงช่วงโค้งสุดท้าย เขาก็ยังเคยชินกับการทบทวนบทเรียน เพื่อให้จำได้แม่นยำขึ้น
ตอนหลินเจียอวี้เดินมาจากบ้านตระกูลหลิน เธอก็เห็นภาพนี้พอดี
สายลมพัดเบา ๆ จนผมหน้าม้าของหลินหวยไหวระริก เขาตั้งใจอ่านหนังสือ ภาพลักษณ์ของปัญญาชนผู้สงบนิ่งชวนให้ใจเต้นแรง
ถ้าจะพูดกันตามตรง หลินหวยเป็นคนหน้าตาดีที่สุดในบ้านมาโดยตลอด
คนตระกูลหลินส่วนใหญ่ตัวไม่สูง มีเพียงเขาที่รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม
คิ้วของพ่อหลินเจี้ยนกั๋วหนาเข้ม ส่วนแม่โจวหงเสียมีคิ้วบางห่าง พี่สาวอย่างหลินเจียอวี้ก็มีคิ้วบางห่างเหมือนแม่
แต่หลินหวยกลับมีคิ้วดาบที่ดูสง่างาม
คิ้วดาบ ตาเป็นประกาย บุคลิกโดดเด่น
แม้ในวันที่อากาศร้อนที่สุด หลินหวยก็ไม่ชอบใส่เสื้อกล้ามตัวใหญ่ เขาสวมเสื้อแขนสั้นผ้าป๊อปลิน ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนก็สะดุดตาที่สุดอย่างแน่นอน
แต่หลินเจียอวี้เกลียดการเห็นน้องชายแบบนี้ที่สุด
เมื่อสามปีก่อน ตอนเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและลงชนบท หลินหวยบอกว่าเธอต้องเสียใจแน่ ตอนนั้นหลินเจียอวี้โกรธจนแทบคลั่ง สาบานว่าจะสร้างชื่อเสียงให้ได้ในชนบท
จินตนาการนั้นงดงาม แต่ชีวิตจริงในชนบทกลับขาดแคลนทั้งอาหารและเครื่องนุ่งห่ม แถมยังเหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจ
งานไร่นาหนักหนาสาหัสทำให้หลินเจียอวี้มอมแมมไปทั้งตัว ความทะเยอทะยานที่เคยมีพลันมลายหายไป
เมื่อรู้ตัวว่าเธอไม่เหมาะกับงานใช้แรง หลินเจียอวี้ก็เฝ้าหวังทุกวันว่าหลินหวยจะได้ลงชนบทเสียที
เธออยากให้น้องชายตัวสูงใหญ่คนนี้ไปชนบท ช่วยแบ่งเบางานไร่ของเธอ
ใครจะคิดว่าข่าวที่ได้รับกลับเป็นหลินหวยสอบติดสถานีอนามัยประจำเขต ไม่ต้องลงชนบท
ทำไมเธอต้องอยู่ชนบท ส่วนหลินหวยกลับได้ทำงานในเมืองด้วยล่ะ?!
ตระกูลหลินรักหลินเจียอวี้ที่สุดมาแต่ไหนแต่ไร ถ้าเป็นงานทั่วไปก็คงให้หลินหวยสละตำแหน่งไปแล้ว แต่งานที่สถานีอนามัยต้องมีความรู้ด้านการแพทย์ เธอทำแทนไม่ได้
หลินหวยจึงได้ทำงานในเมืองอย่างมั่นคง ส่วนหลินเจียอวี้ตรากตรำอยู่ชนบทถึงสามปี ผิวคล้ำแดด จนเมื่อเดือนก่อนถึงได้ใช้เส้นสายกลับเข้าเมือง
นับจากวันที่รู้ว่าหลินหวยไม่ต้องลงชนบท ความเกลียดชังก็ฝังรากอยู่ในใจหลินเจียอวี้
ทำไมเขาถึงได้ใช้ชีวิตสุขสบายในเมือง ส่วนเธอต้องทนทุกข์ทรมานในชนบท?
แค่คิดถึงน้องชายคนนี้ หลินเจียอวี้ก็เกลียดจนแทบคลั่ง
แต่ในตอนนี้ มุมปากของหลินเจียอวี้ยกขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองหลินหวยเจือความมุ่งร้ายเย็นเยียบ
ไม่น่าแปลกใจที่เธอไม่เคยชอบน้องชายคนนี้เลย...
ที่แท้เขาก็ไม่ใช่ลูกของตระกูลหลินตั้งแต่แรก!
·
หลินเจียอวี้เดินเข้ามาพร้อมความตื่นเต้นที่ซ่อนเอาไว้
เธอกอดอกพลางหัวเราะเยาะหลินหวย “เสแสร้งจริง ๆ คนอื่นเขาเล่นกันหมด มีแต่นายนี่แหละที่นั่งทำท่าอ่านหนังสืออยู่ตรงนี้”
หลินหวยเป็นหัวโจกของเด็ก ๆ ในเขตบ้านพักรัฐบาลมาตั้งแต่เล็ก พวกวัยรุ่นที่นี่ต่างก็ยอมรับนับถือเขา ทันใดนั้นก็มีคนช่วยพูดแทน
“พี่เจียอวี้ พี่หวยมีสอบพรุ่งนี้ เรื่องสำคัญกว่าครับ”
“ใช่ พวกเราเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย เขายอมอยู่เป็นเพื่อนก็ดีมากแล้ว”
หลินเจียอวี้ได้ยินแล้วไฟโทสะก็ลุกขึ้นในใจ แอบด่าพวกประจบสอพลอ
แต่ไม่นานเธอก็สงบลง—ตอนนี้พวกนั้นยกยอเขา ก็เพราะยังคิดว่าเขาเป็นคนตระกูลหลิน
พอความจริงเปิดเผย หลินหวยก็จะไม่เหลืออะไรสักอย่าง พวกนั้นไม่มีทางยกยอเขาอีกแน่!
หลินหวยมองสีหน้าของพี่สาวที่เปลี่ยนไปแล้วถอนหายใจ
เขาจนปัญญากับพี่สาวคนนี้จริง ๆ
ตอนนั้นเขาเตือนพี่สาวว่าการลงชนบทลำบาก ถ้าไปจริง ๆ คงปรับตัวไม่ได้ จึงบอกให้เธออย่าลงไป
ใครจะรู้ว่าหลินเจียอวี้ดื้อดึง ยืนกรานจะลงชนบทให้ได้
ต่อมาเมื่อพบว่าชีวิตชนบทลำบาก หลินเจียอวี้กลับมาชวนเขาให้รีบลงไปช่วยเธอ
แต่หลินหวยไม่ยอม
ตอนนั้นคนที่พอมีสมองหน่อยต่างก็รู้ว่าการลงชนบทลำบาก ยิ่งหลินหวยเป็นคนหัวดีอยู่แล้ว ยิ่งรู้เรื่องนี้ดี
หลินหวยคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับการไปทำงานในชนบท ทางที่ดีควรหาทางอยู่ในเมืองอย่างมั่นคง
เขาคอยรับปากส่ง ๆ กับหลินเจียอวี้ ขณะเดียวกันก็เตรียมตัวหาทางอยู่ในเมือง
หลังสอบติดสถานีอนามัย หลินหวยก็ไม่ต้องลงชนบท พี่สาวคนนี้ตอนแรกอยากให้เขายกงานให้ พอรู้ว่าทำไม่ได้แล้ว กลับยังอยากให้เขาขายงานทิ้งแล้วลงชนบทอีก!
แม้แต่แม่โจวหงเสียก็เคยแอบพูดกับเขาตามลำพัง
“เจียอวี้เป็นผู้หญิง อยู่ชนบทลำบาก ลูกลงไปอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้เหรอ? ขายงานนั้นทิ้งแล้วลงชนบทไปเถอะ”
“คิดดูสิ พอพวกลูกพี่น้องไปอยู่ชนบทก็จะได้ดูแลกัน ลูกช่วยแบ่งเบางานไร่ของเจียอวี้ได้บ้าง”
“ลูกเป็นผู้ชาย ผู้ชายก็ต้องมีความรับผิดชอบแบบผู้ชาย ลงชนบทไปเถอะ แล้วทำงานไร่แทนพี่สาวด้วย!”
ตอนนั้นหลินหวยคิดว่าแม่เสียสติไปแล้ว
หลินเจียอวี้อยากลงชนบทจนแทบคลั่ง พอรู้ว่าชีวิตที่นั่นลำบาก ก็ยังจะลากเขาลงหล่มไปด้วยหรือ?
โชคดีที่พ่อยังมีเหตุผล อีกทั้งหลินหวยก็เป็นคนหนักแน่น ไม่ยอมขายงานเด็ดขาด เรื่องนี้จึงจบไป
แต่เห็นได้ชัดว่าหลินเจียอวี้แค้นหลินหวยเข้าแล้ว
ความเกลียดนั้นไม่ได้ลดลงหลังหลินเจียอวี้กลับเข้าเมือง ตรงกันข้าม มันเหมือนน้ำส้มสายชูที่หมักบ่ม ยิ่งนานก็ยิ่งเปรี้ยว
หลินหวยทำอะไรพี่สาวคนนี้ไม่ได้ เขาแค่หวังว่าจะแต่งงานเดือนหน้า แล้วย้ายออกจากบ้านนี้ไปให้พ้น
·
หลินหวยปิดหนังสือ พอเห็นหลินเจียอวี้มา เขาก็เลิกอ่าน
“พี่ พรุ่งนี้ผมสอบเข้าโรงพยาบาลประจำเมืองแล้ว ผมกำลังเตรียมสอบอยู่”
“งั้นนายก็ไม่ต้องเตรียมสอบแล้ว” หลินเจียอวี้พูดพลางหัวเราะเยาะ
“นายผ่านการตรวจสอบคุณสมบัติไม่ได้แน่ ไม่แน่ว่างานที่สถานีอนามัยก็รักษาไว้ไม่ได้ นายต้องลงชนบทไปเป็นเยาวชนมีความรู้!”
หลินหวยชะงัก การตรวจสอบคุณสมบัติไม่ผ่านหรือ? เป็นไปได้ยังไง?
ย้อนขึ้นไปถึงปู่ย่าตายายและตายายฝ่ายแม่ ไม่ก็เป็นนักปฏิวัติเก่า ไม่ก็เป็นชาวนายากจนมาสามชั่วคน
ส่วนพ่อแม่ พ่อหลินเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานการศึกษา แม่หลินเป็นผู้จัดการห้างสรรพสินค้า
หลินเจียอวี้เป็นเยาวชนมีความรู้ที่กลับเข้าเมือง ประวัติขาวสะอาด ส่วนตัวเขาเองก็เช่นกัน
เขาจะไม่ผ่านการตรวจสอบประวัติได้ยังไง?
หลินหวยคิดว่าพี่สาวคงไม่พูดขึ้นมาลอย ๆ ในใจจึงเริ่มกระวนกระวาย รู้สึกว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้
จวงรั่วเสวี่ยทนฟังคำพูดนี้ไม่ไหว เธอขมวดคิ้วเบา ๆ
“พี่เจียอวี้ ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบพี่หวย แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นน้องชายของพี่ พี่จะแช่งเขาแบบนี้ได้ยังไง?”
จวงรั่วเสวี่ยยังพูดไม่ทันจบ หลินเจียอวี้ก็ขัดขึ้นมา
“เขาไม่ใช่ลูกตระกูลหลินสักหน่อย เสี่ยวเสวี่ย อย่าพูดแทนเขา ต่อไปเธอเป็นสะใภ้ตระกูลหลิน แต่ไม่ใช่สะใภ้ของหลินหวย เธอจะเป็นสะใภ้ของน้องชายแท้ ๆ ของฉัน หลินเสวี่ยเหวิน!”
คำพูดของหลินเจียอวี้ทำให้ทุกคนตกใจ จวงรั่วเสวี่ยหน้าซีดเผือด เธอชอบหลินหวยมานานแล้ว
หลังคุณปู่ช่วยหมั้นหมายให้ เธอก็ดีใจมาก แล้วตอนนี้คู่หมั้นจะเปลี่ยนเป็นคนอื่นได้ยังไง?
หลินหวยผุดลุกขึ้นยืนในตอนนั้นเอง
หลินหวยสูงถึง 185 เซนติเมตร พอเขาลุกขึ้นเดินเข้ามา หลินเจียอวี้ก็สะดุ้งตกใจ
เธออดถอยหลังไปก้าวหนึ่งไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“นายจะทำอะไร? คิดจะต่อยฉันหรือไง? เมื่อกี้บ้านเรามีคนมาไม่ใช่เหรอ? ฉันบอกให้ก็ได้ นั่นคือน้องชายแท้ ๆ ของฉัน หลินเสวี่ยเหวิน นายไม่ใช่ลูกบ้านเรา! นายไม่ใช่เลือดเนื้อตระกูลหลิน วันนี้ไสหัวออกไปซะ”
หลินหวยเดินอ้อมหลินเจียอวี้ ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปข้างหน้า
“แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ?” นาน ๆ ทีจะได้มีโอกาสเล่นงานหลินหวย หลินเจียอวี้จึงรีบตามไปพูด
“อย่าหนีสิ นายต้องกลับบ้านกับฉัน วันนี้ฉันจะไล่นายกลับไปอยู่บ้านยากจนหลังนั้น!”
หลินหวยขมวดคิ้วแล้วหยุดฝีเท้า “ตอนนี้ผมก็กำลังกลับบ้านอยู่”
“ฮึ งั้นก็ดี อย่าคิดหนี แล้วก็อย่าหวังให้พ่อแม่ใจอ่อน วันนี้ฉันจะไล่นายออกไปให้ได้!”
·
หลินหวยกับหลินเจียอวี้เดินจากไป เหล่าเพื่อน ๆ มองหน้ากันไปมา ส่วนหน้าของจวงรั่วเสวี่ยซีดขาว
“เสี่ยวเสวี่ย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม” เหอติงติงกระซิบกับเพื่อนสนิท “กลับไปพักก่อนนะ พวกเราจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเดี๋ยวมาบอกเธอ”
“ไม่ล่ะ” จวงรั่วเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอเรียนรู้จากหลินหวยว่าเวลาทำอะไรห้ามหลบเลี่ยง เธอต้องไปเห็นกับตาตัวเอง
จวงรั่วเสวี่ยมุ่งหน้าไปทางบ้านตระกูลหลินก่อน เหล่าเพื่อน ๆ ในเขตบ้านพักรัฐบาลก็พากันตามไป
·
เมื่อหลินหวยเดินมาถึงบริเวณใกล้บ้าน ก็เห็นพ่อแม่ตระกูลหลินยืนอยู่ตรงทางเข้าตึก
ระหว่างทั้งสองมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ เขาผอมโซจนเหลือแต่กระดูก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
คนนั้นก็คือหลินเสวี่ยเหวิน
หน้าตาของเขาคล้ายหลินเจียอวี้อยู่บ้าง เปลือกตาชั้นเดียวเป็นเอกลักษณ์ สืบทอดมาจากแม่โจวหงเสีย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนตระกูลหลิน
หลินหวยรู้สึกเจ็บแปลบในใจ ที่แท้เขาก็ไม่ใช่ลูกชายตระกูลหลินจริง ๆ
บนพื้นยังมีกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งที่แฟบแบน เห็นได้ชัดว่าคนตระกูลหลินเก็บข้าวของเตรียมไว้ให้เขา
หลินหวยโตเกินวัยมาตั้งแต่เด็ก เขารู้สึกว่าความผูกพันกับครอบครัวไม่ได้ลึกซึ้งนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดสับสนและเสียใจไม่ได้ พวกเขาจะไล่เขาออกไปวันนี้เลยหรือ?
·
หลินเสวี่ยเหวินมองหลินหวยเดินเข้ามา แววตาฉายแววสะใจ
ชาติก่อนเขาโง่เกินไป ถึงได้ปล่อยให้หลินหวยอยู่ในตระกูลหลิน
หลินหวยอาศัยทรัพยากรของตระกูลหลินก้าวหน้าไปทีละขั้น ส่วนเขาถูกอีกฝ่ายกดจนไม่มีวันเงยหน้าได้ตลอดชีวิต
เวลาทะเลาะกับภรรยา เธอมักเยาะเย้ยเขาอยู่เสมอ บอกว่าเขาเป็นคุณชายตัวจริงแท้ ๆ แต่กลับสู้คุณชายตัวปลอมไม่ได้
“ดูสภาพตัวเองสิ นายสู้หลินหวยไม่ได้แม้แต่เส้นผมสักเส้น!”
“นายยังกล้าเรียกตัวเองว่าคุณชายตัวจริงของตระกูลหลินอีกเหรอ? ถุย! คนนอกยังพูดกันเลยว่าหลินหวยต่างหากที่เป็นลูกตระกูลหลิน นายมันตัวอะไร!”
ทำไมถึงพูดกับเขาแบบนั้น?
ทุกครั้งที่ถูกพูดแบบนี้ ใจของหลินเสวี่ยเหวินก็ยิ่งบิดเบี้ยวขึ้น หลินหวยไม่ใช่คนตระกูลหลินแท้ ๆ แล้วทำไมถึงได้ใช้ทรัพยากรของตระกูลหลินก้าวหน้าไปทีละขั้น?
ชาตินี้เขาจะคว้าโอกาสไว้ วันแรกก็จะเตะหลินหวย—ไม่สิ เย่หวย—ออกไป ตัดเส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์ของเย่หวยให้ขาดสะบั้น
เขาคิดไว้แล้วว่าจะใช้เรื่องทางบ้านตระกูลเย่มาเล่นงาน ไล่เย่หวยออกจากตำแหน่งปัจจุบัน แล้วส่งเขาลงชนบท
ให้เย่หวยแต่งงานกับผู้หญิงชาวนาในชนบท กลายเป็นชาวนาตลอดชีวิต มีแต่ต้องแหงนหน้ามองเขาเท่านั้น!