ที่บ้านยังมีคนอื่นอีกเหรอ?
คุณพ่อมือใหม่อุ้มเด็กไว้ข้างหนึ่ง ส่วนมือที่บาดเจ็บถือรถหัดเดินกับถุงผัก ก่อนเข้าประตูใหญ่ เขาคุยกับยามสูงวัยอยู่สองสามประโยค แล้วฝากนมแพะไว้ให้
ฟู่ป๋อเหวินได้ยินเขาพูดว่า “คุณลุงจาง ลูกแมวที่คุณเก็บมาเมื่อวานอยู่ไหน เอานี่ไปให้พวกมันดื่มสิ”
ยามยิ้มแย้ม “โอ๊ย ยังอุตส่าห์จำได้ด้วย ขอบใจนะ”
ฟู่ป๋อเหวินลังเลอยู่บ้าง คนแบบนี้ทั้งมีเมตตา มีความยุติธรรม และกล้าช่วยเหลือผู้อื่น ดูไม่เหมือนคนไม่ดีเลย
ต่อให้เขาปิดบังอาชีพของตัวเอง ก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงถึงขั้นให้อภัยไม่ได้
กลับเป็นเขาเองที่ตามคนแปลกหน้ามาถึงบ้าน ดูไม่เหมาะสมเท่าไร
ระหว่างที่กำลังลังเล ชายคนนั้นก็เลี้ยวหายลับไปแล้ว
ฟู่ป๋อเหวินไม่มีเวลาคิด รีบตามไปก่อนค่อยว่ากัน
เขาเปิดแผนที่ของหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้ดู ที่นี่มีประตูเข้าออกเพียงแห่งเดียว แต่ทางด้านตะวันออกมีโรงเรียนอนุบาลอยู่ โรงเรียนมีประตูสองบาน บานหนึ่งหันเข้าหาหมู่บ้าน อีกบานหันออกถนน
ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนพอดี เมื่อครู่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลมีผู้ปกครองมารอรับเด็กอยู่เต็มไปหมด
เขาพบว่ามีชายท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หลายคนในหมู่บ้าน
ทุกคนสวมหูฟังอยู่ข้างหู ชายที่มาจากทั้งสี่ทิศกำลังบีบเข้าหากัน
เป้าหมายคืออาคารเตี้ยทางทิศตะวันตก
ฟู่ป๋อเหวินเรียนด้านสืบสวนคดีอาญา จึงมองออกทันทีว่าคนพวกนั้นหมายตาห้องชุดฝั่งตะวันตกสุดของอาคารทางทิศตะวันตก
ชายคนนั้นดูเหมือนไม่ทันสังเกตความผิดปกติด้านล่าง อุ้มเด็กเข้าไปในโถงบันไดแล้ว