“อะไรนะ ฆ่าคนแล้วเอาศพไปทิ้ง? คุณตำรวจ พวกคุณต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ ลูกชายฉันบริหารกิจการใหญ่โต มีลูกน้องตั้งมากมาย แถมยังเป็นนักธุรกิจดีเด่น เขาจะฆ่าคนแล้วเอาศพไปทิ้งได้ยังไง” หญิงชราพยายามอธิบาย
หวังเผิงเฟยกระตุกมุมปาก ก่อนจะคล้อยตามคำพูดของแม่ “ใช่ครับ ผมไม่รู้เรื่องศพอะไรนั่นเลย”
ตำรวจมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ผลตรวจดีเอ็นเอยืนยันแล้วว่า ศพมีสายเลือดเดียวกับคุณ ลูกสาวคุณตายไปสองปีแล้ว แต่ยังหาร่างไม่พบ คุณไม่ร้อนใจบ้างเลยหรือ?”
“ลูกสาวอะไรของคุณ ลูกสาวผมถูกน้ำทะเลพัดหายไป ผมหามาสองปีแล้วยังไม่เจอเลย คุณตำรวจ พวกคุณเข้าใจผิดหรือเปล่า”
ตำรวจกล่าวว่า “ตอนพบศพลูกสาวคุณ มีถังน้ำมันที่บรรจุปูนซีเมนต์เต็มถังผูกติดอยู่กับร่าง จากการสืบสวนพบว่าถังน้ำมันใบนั้นเป็นของโรงงานคุณ ซึ่งถูกทิ้งไว้เมื่อสองปีก่อน เรากู้บันทึกเสียงตอนสุดท้ายของลูกสาวคุณจากนาฬิกาโทรศัพท์ได้”
“บะ...บันทึกเสียงอะไรครับ?”
ตำรวจสวมกุญแจมือให้เขาด้วยสีหน้ารังเกียจ “ลูกสาวคุณร้องไห้ขอร้องไม่ให้คุณกดหัวเธอ คุณคิดว่าสถานการณ์แบบไหนถึงทำให้เธอต้องร้องขอชีวิตแบบนั้น?”
“ผม...ผม...ต้องเป็นเมียผมแน่ วันนั้นเธอพาลูกไปเล่นที่ทะเล!”
ตำรวจตอบอย่างหมดความอดทน “มีอะไรค่อยไปคุยกันที่โรงพัก”
เสือยังไม่กินลูกตัวเอง ผู้ชายคนนี้ช่างเลวทรามจริง ๆ
พลเมืองใจดีแซ่เซียวคนหนึ่งพบโครงกระดูกเด็กเล็กอยู่ริมทะเล กระดูกถูกน้ำทะเลกัดกร่อนและมีสาหร่ายเกาะอยู่
ศพถูกมัดติดกับถังปูนซีเมนต์และถ่วงไว้ใต้ทะเล โดยพบอยู่ในร่องลึกใต้ทะเลแห่งหนึ่ง
มีการคำนวณตำแหน่งทิ้งศพไว้อย่างแม่นยำ ศพถูกทิ้งตรงรอยต่อของกระแสน้ำสองสาย แล้วจะลอยไปทางตะวันออกตามกระแสน้ำ ก่อนจะจมลงในร่องลึกใต้ทะเลในที่สุด