บนเวที อิ่นเซี่ยงหน่วนเห็นภาพเบื้องล่าง ปลายนิ้วพลันออกแรงโดยไม่รู้ตัว จนกดพลาดไปหนึ่งโน้ต
นี่คือเวทีระดับนานาชาติ นักดนตรีที่ร่วมแสดงกับเธอล้วนเป็นยอดฝีมือ
ความผิดพลาดพื้น ๆ เช่นนี้ย่อมถูกจับได้ทันที
การเล่นพลาดบนเวทีเช่นนี้จะกลายเป็นรอยด่างพร้อยในเส้นทางนักดนตรีของเธอ
ความฮึกเหิมที่อิ่นเซี่ยงหน่วนสั่งสมมาพลันมลายไปครึ่งหนึ่ง การแสดงช่วงหลังจึงรวนไปหมด จังหวะดนตรีไม่ต่อเนื่องลื่นไหลแม้แต่น้อย ระหว่างนั้นยังเล่นผิดไปสองห้องเพลง ต้องอาศัยความเคยชินของกล้ามเนื้อล้วน ๆ
โน้ตสุดท้ายจบลง
เจียงเสี่ยวสุ่ยถอนหายใจอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถูกฟู่หมิงหยวนดึงตัวออกจากอ้อมกอด
“ที่สาธารณะนะ ระวังหน่อย”
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบ “อ้อ งั้นเรากลับโรงแรมกันเถอะ” เธอมองฟู่หมิงหยวนด้วยแววตาคาดหวัง
ฟู่หมิงหยวนตอบ “ไม่ได้”
ผู้ช่วยฉินอธิบายว่า “คุณเจียง งานเลี้ยงคืนนี้หลี่มู่จื่อก็จะไปร่วมด้วย ปล่อยเธอไว้ที่นี่คนเดียวคงไม่ดีนะครับ”
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ที่มาของหลี่มู่จื่อดี
ทะเบียนบ้านของหลี่มู่จื่อถูกยกเลิกไปแล้วตั้งแต่อยู่ในประเทศ
เขาไม่เข้าใจว่าเจียงเสี่ยวสุ่ยใช้วิธีอะไรทำให้หลี่มู่จื่อฟื้นคืนชีพได้
เพราะเคยเจอฟู่เหยียนมาก่อน ตอนนี้ความสามารถในการยอมรับเรื่องเหนือธรรมชาติของเขาจึงเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย
พูดตามตรง หลี่มู่จื่อดูเรียบร้อยน่ารัก ไม่ได้น่ากลัวเลย เพียงแต่ทุกครั้งที่ผู้ช่วยฉินเห็นเธอ ภาพศพที่เสียสภาพในห้องชันสูตรก็จะผุดขึ้นมา ทำเอาเขาหนาววาบไปถึงขั้วหัวใจ
จังหวะนั้นเอง เพลงบนเวทีก็จบลง อิ่นเซี่ยงหน่วนเตรียมเพลงไว้สองเพลง แต่เพลงที่สองยังไม่ทันเริ่ม เธอก็ยกไมโครโฟนขึ้นแล้วพูดว่า “เพลงต่อไป ฉันอยากเชิญผู้ชมสักคนในงานมาเล่นด้วยกันค่ะ”