เซียวหนานซานหัวเราะเยาะเบา ๆ แต่ไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงยิ้มไม่ถึงดวงตาแล้วกล่าวว่า “คุณเจียงนี่เป็นพี่ชายที่ดีจริง ๆ”
เจียงปินเอ่ยอย่างมีนัยว่า “พอกันนั่นแหละครับ คุณเซียวก็ไม่เลวเหมือนกัน”
งานเลี้ยงเต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่น แขกเหรื่อต่างสนุกสนานกันถ้วนหน้า
ใกล้จบงาน ฟู่หมิงหยวนก็มารับเจียงเสี่ยวสุ่ยกลับ
เจียงปินกับฟู่หมิงหยวนออกไปคุยกันที่ระเบียงนานกว่าสิบนาที ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องจัดเลี้ยงพร้อมกัน
เจียงปินยิ้มแล้วถามว่า “เสี่ยวสุ่ยอยากไปอยู่ที่ไหน?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยมองฟู่หมิงหยวน แววตาเผยความปรารถนาอย่างชัดเจน แน่นอนว่ากลับไปกับสามีย่อมดีที่สุด ทว่าทันใดนั้นเธอก็นึกถึงปีศาจนกที่บ้านขึ้นมา
หรือจะหลบไปก่อนดีนะ
เจียงเสี่ยวสุ่ยกำลังจะเอ่ยปากบอกว่าจะกลับไปกับพี่ชายใหญ่ เจ้ากุยกุยก็จิ้มเธอจากในแขนเสื้อ “ห้ามปล่อยให้นกตัวนั้นอยู่กับราชันผี”
เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่พอใจ
เธอบอกว่า “พี่ใหญ่ ฉันจะไปรับลูกสาวกลับบ้านนะ พี่รอฉันก่อน”
เจียงปินชะงักไปเล็กน้อย เจียงเหยียนที่อยู่ด้านหลังแทรกเสียงเบาว่า “เธอเป็นคนคลอดเองครับ”
เจียงปินตอบว่า “ได้”
เจียงเหยียน: …
พี่ใหญ่ไม่คิดจะถามอะไรเลยหรือไง?
หลังส่งแขกกลับไปแล้ว ก็เหลือเพียงสามพี่น้องตระกูลเจียง
เจียงหมิงจู๋กับบอดี้การ์ดพาคุณย่าเจียงไปโรงพยาบาลก่อน
เจียงเหยียนอยู่ต่อ รวบรวมความกล้าแล้วถามว่า “พี่ใหญ่ บอกความจริงผมมาเถอะ จูจู…” หรือว่าเป็นลูกนอกสมรสของพี่กันแน่?
เจียงปินถามว่า “จูจูทำไม?”