ฟู่หมิงหยวนลุกพรวดขึ้นกะทันหัน คนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ในห้องต่างสะดุ้งไปตาม ๆ กัน
“เกิดอะไรขึ้น?”
ฟู่หมิงหยวนเปิดประตูออก
อิ่นเซี่ยงหน่วนทรุดนั่งอยู่บนโซฟา เค้กบนโต๊ะน้ำชาถูกกินไปครึ่งหนึ่ง
“เสี่ยวสุ่ยอยู่ไหน?”
อิ่นเซี่ยงหน่วนหันขวับกลับมา พูดเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว “เธอ... เธอ...”
เมื่อนึกถึงคำเตือนของตระกูลแคโรลีน เธอก็กลัวจนไม่กล้าส่งเสียง น้ำตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่
ฟู่หมิงหยวนปรายตามองเธออย่างเย็นชา
ผู้บริหารหลายคนของฝ่ายจัดงานเดินออกมาจากห้องส่วนตัว ถามอย่างเป็นห่วงว่า “คุณฟู่?”
ฟู่หมิงหยวนเอ่ยเสียงเย็น “ตระกูลแคโรลีนพาภรรยาของผมไปจากถิ่นของพวกคุณ เรื่องนี้ไม่จบลงง่าย ๆ แน่ ความร่วมมือทั้งหมดที่คุยกันไว้เมื่อครู่ถือเป็นโมฆะ”
“คุณฟู่!” อีกฝ่ายร้อนใจ “อย่าเพิ่งวู่วามเลยครับ พวกเราจะส่งคนไปตามหาเดี๋ยวนี้ บางทีอาจเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดก็ได้”
ฟู่ซื่อครองความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดในแวดวงแฟชั่นของจีน หากฟู่ซื่อตัดความร่วมมือ พวกเขาก็แทบจะสูญเสียตลาดจีนทั้งหมด
นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อยากเห็นที่สุด
“คุณฟู่ต้องการให้พวกเราช่วยอะไร บอกมาได้เลยครับ พวกเราจะช่วยเต็มที่”
ตระกูลแคโรลีนอาจไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าถึงขั้นชี้เป็นชี้ตายที่นี่ หากกล้าตัดหนทางทำมาหากินของทุกคน ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับคนทั้งวงการ
ฟู่หมิงหยวนไม่สนใจพวกเขา ก้าวเดินต่อไปพลางสั่งผู้ช่วยฉินที่ตามหลังมา
“ตัดความร่วมมือทั้งหมดกับตระกูลแคโรลีน ฉันจำได้ว่าลูกชายคนเล็กของแคโรลีนถูกเนรเทศไปบราซิล ส่งคนไปรับตัวกลับมา”