ฟู่เจียเจียหวาดกลัวจนวิ่งไปหลบอยู่หลังฟู่หมิงหยวน «พี่ใหญ่ นี่มันตัวอะไรกัน!»
ผีผู้ชายตนนั้นเปลือยเปล่า แต่กลับไม่รู้จักอาย ยังคงพยายามมุดเข้าไปในอ้อมกอดของคุณนายฟู่ไม่หยุด
ฟู่หมิงหยวนดึงเด็กสาวทั้งสองให้ไปอยู่ข้างหลังตน
คุณนายฟู่ถอยหลังด้วยความหวาดผวา «คุณ... คุณเป็นใคร?»
ผีผู้ชายร้องไห้โฮ «แม่ครับ ผมเป็นลูกชายสุดที่รักของแม่ไง ทำไมแม่จำผมไม่ได้แล้วล่ะ!»
«อ้วก!» ผู้ช่วยฉินอาเจียนไปพลางหลบไปอยู่หลังเจียงเสี่ยวสุ่ย «คุณหนูเจียง! อาจารย์เจียง! รีบช่วยท่านประธานของเราทีเถอะครับ นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย!»
เจียงเสี่ยวสุ่ยขยับนิ้วนับอย่างใจเย็น ก่อนเอ่ยว่า «อ้อ คนคนนี้ชื่อหวังจื้อ ตายเมื่อปี 1997 อายุ 45 ปี ตอนกำลังก่อเหตุลวนลามก็ถูกจับได้คาหนังคาเขา พอหนีก็ตกลงไปในบ่อส้วมจนจมน้ำตาย เพราะไม่อยากทนทุกข์จากการถูกตัดลิ้นและเผาด้วยเหล็กร้อน จึงเร่ร่อนอยู่ในโลกมนุษย์»
«เมื่อ 28 ปีก่อน เขาทำให้โจรที่แอบขโมยเครื่องเซ่นไหว้พระโพธิสัตว์ตกใจหนีไป จึงได้บุญมาบ้าง»
«ตอนนั้นคุณนายฟู่ตั้งครรภ์ลูกแฝด แต่ชะตาของเธอมีลูกได้เพียงคนเดียว อีกคนไม่มีทางรอดมาแต่แรก จึงไม่มีวิญญาณอยู่ในครรภ์ เขาเห็นว่าตระกูลฟู่ร่ำรวยและมีอำนาจ อาศัยบุญเพียงน้อยนิดนั้นแทรกเข้าไปในครรภ์ของคุณนายฟู่ หวังจะกลับชาติมาเกิด»
คุณนายฟู่ส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว «เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้»
«หลายปีมานี้ เขาอาศัยดูดเลือดและพลังชีวิตของคุณนายฟู่เพื่อประทังชีวิต แถมยังแปดเปื้อนกรรมหนัก ตอนนี้จึงอยู่ในโลกนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว»