ตอนผู้เช่าห้องร่วงลงไป เขาคว้าอะไรบางอย่างไว้ด้วยความลนลาน เจ้าของบ้านจึงถูกดึงตกลงไปด้วย
ผู้เช่าห้องตกลงบนกันสาดของร้านอาหารเช้าชั้นหนึ่ง บาดเจ็บไม่หนัก แค่ขาหัก ส่วนเจ้าของบ้านโชคร้ายกว่ามาก เลือดออกในสมองจนหมดสติ ต้องเข้าห้องไอซียูและรับการรักษานานกว่าสิบวันกว่าจะพ้นขีดอันตราย
หลังเจ้าของบ้านเกิดเหตุ แม่ของเขาก็ดูเหมือนจะมีปัญหาทางจิต เจอใครก็เอาแต่ถามว่าเคยเห็นกล่องกระดาษของเธอหรือเปล่า
เธอเก็บเงินไว้หกหมื่นหยวนในกล่องกระดาษข้างหัวเตียง จู่ ๆ มันก็หายไป
เธอสงสัยว่าคนในตึกขโมยกล่องกระดาษของเธอไป
ตอนกลางวัน พอคนอื่นออกไปทำงานกันหมด แม่เจ้าของบ้านก็จะนั่งอยู่ชั้นล่าง ถือมีดทำครัวด่ากราด สาปแช่งโจรที่เอาเงินของเธอไปให้ครอบครัวล่มจม ขโมยไปก็ไม่มีชีวิตได้ใช้ สาปแช่งให้คนในบ้านโจรทั้งสามรุ่นต้องพบเคราะห์เลือดตกยางออก แล้วยังด่าว่าลูกหลานบ้านนั้นเกิดมาไม่มีรูทวาร
หลังหวังเชี่ยนจากไปพร้อมเจียงเสี่ยวสุ่ย เธอยังหาที่พักไม่ได้ แต่กลับได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์เสียก่อน
เธอได้รับทุนช่วยเหลือการศึกษาระดับชาติ เงินสนับสนุนงานวิจัยที่ช่วยอาจารย์ทำก่อนหน้านี้ก็ได้รับแล้ว ทั้งยังมีทุนช่วยเหลือจากมหาวิทยาลัยอีก รวมเป็นเงินหกหมื่นหยวน
เงินก้อนแรกโอนเข้าบัญชีเธอแล้ว
อาจารย์จัดให้เธอไปแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยต่างเมือง และบอกให้เก็บข้าวของเตรียมตัวไว้ ทางนั้นจัดหอพักให้เรียบร้อยแล้ว
หวังเชี่ยนเพิ่งเสียพ่อไป ยืนอยู่ริมถนนอย่างมึนงงเล็กน้อย
เธอใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเข้าใจสิ่งที่อาจารย์พูด
เจียงเสี่ยวสุ่ยเพิ่งเปิดประตูรถแท็กซี่ หวังเชี่ยนก็เรียกเธอไว้ ก่อนจะก้มคำนับอย่างลึกซึ้ง “ขอบคุณนะ!”