อีกทั้งรูใหญ่ที่เธอมุดออกมานั้นก็ปรากฏขึ้นบนกำแพงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รอบ ๆ ไม่มีร่องรอยของสิ่งใดพุ่งชนเลย
กำแพงที่อยู่ดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว ทำไมถึงเกิดรูตรงบริเวณท่อระบายอากาศได้
หัวใจของเธอบีบรัดด้วยความเจ็บปวด ไม่รู้ว่าควรแสดงปฏิกิริยาอย่างไร
“ทำไมคะ? ทำไมเขาไม่มาหาฉันตรง ๆ ทำไมไม่บอกความจริงกับฉัน!”
เพื่อนบ้านบางคนพอจะเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง ต่างก็ทั้งหวาดหวั่นและทอดถอนใจ
“พ่อแม่ทุกคนก็รักลูกทั้งนั้น เขาคงไม่อยากให้เธอเสียใจ”
“ใช่ เขาไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว เธอไม่รู้ก็แล้วไปเถอะ ถ้ารู้เข้า คงร้องไห้แทบขาดใจ”
“ไม่รู้ก็ดี อย่างน้อยก็ยังมีความหวังอยู่ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงไม่บอกเหมือนกัน ฉันยอมให้ลูกสาวเกลียดฉันไปทั้งชีวิต ดีกว่าให้เธอยกโทษให้ฉัน แต่กลับไม่มีวันได้เจอฉันอีก ขอแค่เธอคิดว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอก็จะสบายใจ แล้วตั้งใจทำสิ่งที่ตัวเองต้องทำได้”
ทุกคนต่างทอดถอนใจ หวังเชี่ยนส่ายหน้า
พ่อของเธอไม่ใช่คนแบบนั้นเลย
เธอยอมฟังความจริง มากกว่าต้องไม่รู้อะไรเลย
เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าวว่า “บางทีเขาอาจลืมไปแล้วก็ได้”
หวังเชี่ยนเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย “ลืมไปแล้วเหรอ?”
“เขาวนเวียนอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว แรกเริ่มอาศัยไออาฆาตกับความยึดติดค้ำจุนตัวเอง แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า สำนึกของเขาก็ค่อย ๆ เลือนหายไป สุดท้ายก็สลายไป” เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าว “เขาอาจลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร เหลือเพียงความยึดติดที่คอยปกป้องคุณ”