พอพูดถึงแฟนหนุ่ม แหวนหยกบนนิ้วของเจียงเสี่ยวสุ่ยก็เปล่งแสงสีแดงวาบขึ้นมา
แสงสีแดงด้านในกำลังจะพุ่งออกมา แต่พอสัมผัสได้ถึงไออำมหิตบนตัวฟู่หมิงหยวน ก็หดกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเสี่ยวสุ่ยพูดแทนไฉ่ไฉ่ว่า «เธอไม่ให้พวกคุณบอกแฟนของเธอ»
ไฉ่ไฉ่กรีดร้องอยู่ในแหวน «ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ถ้าเขารู้ว่าฉันตายแล้ว ต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ จะปล่อยให้เขาเห็นเรื่องน่าขันแบบนี้ไม่ได้!»
ผู้ช่วยฉินกล่าวว่า «ไฉ่ไฉ่เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ แถมยังไม่มีญาติ ตามธรรมเนียมของเรา เราควรนำเงินชดเชยที่เดิมจะมอบให้เธอไปจัดตั้งกองทุนไฉ่ไฉ่ เพื่อคุ้มครองสิทธิของพนักงาน หรือไม่ก็บริจาคให้สภากาชาดครับ»
ไฉ่ไฉ่กระทืบเท้าอยู่ในแหวน «เงินของฉัน ฉันจะจัดการเอง! ตอนมีชีวิตอยู่ยังไม่เคยเห็นเงินสักบาท ตายแล้วยังต้องเอาเงินไปให้คนอื่นอีก ฉันน่าสงสารจัง!»
เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าวว่า «โอนเงินชดเชยเข้าบัญชีของเธอเถอะ เธออยากได้เงิน»
ผู้ช่วยฉินนึกถึงผีสาวในแหวนแล้วหนังศีรษะก็ชาวาบ «ท่านอาจารย์ เธอเอาไปใช้ไม่ได้อยู่ดีนี่ครับ»
«ใครบอกว่าฉันใช้ไม่ได้ ใครพูด! ใครก็อย่าคิดมาแตะเงินของฉัน! ฉันจะไปเข้าฝันแล้วใช้เงินไม่ได้หรือไง? สิงร่างผู้ช่วยฉินแล้วให้เขาช่วยใช้เงินให้ฉันสิ!»
เจียงเสี่ยวสุ่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง «ผู้ช่วยฉิน เธออยากเข้าสิงร่างคุณ»
ผู้ช่วยฉินนึกถึงประสบการณ์เมื่อคืนที่ถูกบังคับให้ใส่กระโปรงกับรองเท้าส้นสูง แล้วอดสั่นสะท้านไม่ได้
«ถ้าอย่างนั้น... เปลี่ยนเป็นเผาเงินกระดาษให้เธอดีไหมครับ?»
เสียงกรีดร้องในแหวนดังขึ้นอีกระดับ «ไอ้แซ่ฉิน อย่าคิดยักยอกเงินของฉันนะ! ฉันจะเอาเงินกระดาษไปซื้อบ้านหรือซื้อรถได้หรือไง? ฉันไม่สน ฉันไม่สน เงินชดเชยนั่นเป็นของฉัน!»