สิบโมงเช้า หน้าต่างสำนักงานในเขตแห่งนั้นถูกเชื่อมปิดด้วยแผ่นเหล็ก แสงสว่างส่องเข้ามาไม่ได้ ภายในห้องเปิดไฟนีออนไว้
นอกจากฉือโยวโยวที่ถูกส่งเข้ามาแล้ว ยังมีชายหญิงวัยหนุ่มสาวอีกหลายคน
คู่รักคู่หนึ่ง เพื่อนสาวที่มาเที่ยวด้วยกันอีกคู่หนึ่ง และชายวัยกลางคนอีกคน
พวกเขาถูกโยนเข้ามาในห้องนานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่ว่าจะร้องตะโกนอย่างไร ก็ไม่มีใครเข้ามาสนใจ
ประตูเหล็กถูกล็อกจากด้านนอก
ฉือโยวโยวถูกชายสองคนนั้นวางยานอนหลับบนเครื่องบิน ตอนนี้เพิ่งค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
เธอขดตัวอยู่ที่มุมห้องด้วยความหวาดกลัว กระเป๋าเดินทางกับโทรศัพท์มือถือถูกค้นยึดไปหมดแล้ว ไม่มีทางติดต่อกับโลกภายนอกได้เลย
เมื่อนึกถึงข่าวช่วงนี้ที่รายงานว่าเขตหลอกลวงในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กำลังระบาดหนัก หัวใจของเธอก็ยิ่งหวาดหวั่น
ตอนนี้ทั้งตัวเธอเหลือเพียงยันต์คุ้มภัยที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ
“จูจู ขอร้องล่ะ ช่วยออกแรงอีกสักครั้งเถอะ ช่วยให้มีคนมาช่วยฉันออกไปที”
แม้ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่คำนวณจากเวลา ตอนนี้คงเลยสิบโมงเช้าของวันถัดมาแล้ว
เที่ยงวันนี้เป็นวันเกิดน้องชาย เธอรับปากว่าจะกลับไปฉลองวันเกิดกับเขา หวังว่าพ่อจะรู้ตัวเร็ว ๆ ว่าเธอหายไป แล้วหาทางมาช่วยเธอ
ความเป็นไปได้นั้นมีน้อยมาก พ่อไม่ค่อยกลับบ้าน พลังใจทั้งหมดทุ่มเทให้กับงาน
หลังกินมื้อเที่ยง พ่อก็จะไปบริษัท ส่วนแม่เลี้ยงคงบอกว่าเธอออกไปเที่ยวข้างนอกและไม่ยอมกลับบ้าน พ่อไม่มีทางรู้เลยว่าเธอถูกลักพาตัว
ยิ่งคิด หัวใจของฉือโยวโยวก็ยิ่งเย็นเยียบ