ฉือโยวโยวรีบพูดว่า “พวกคุณจับเธอไปแล้ว จะปล่อยฉันได้หรือยัง! พวกคุณจับคนผิดแล้ว!”
ชายคนนั้นเคาะท้ายทอยเธอ “อย่าโวยวาย”
ฉือโยวโยวถูกตีจนเวียนหัวตาลาย มึนงงไปชั่วขณะ เธอร้องอย่างหวาดกลัวว่า “พวกคุณต้องการเงินใช่ไหม ฉันก็มีเงินนะ พ่อฉันให้เงินพวกคุณได้ รีบปล่อยฉันเถอะ”
ชายคนนั้นพูดอย่างรำคาญ “เธอพล่ามอะไรไม่รู้เรื่อง”
เจียงเสี่ยวสุ่ยแปลให้เขาฟัง “เธอบอกว่าพ่อของเธอมีเงิน ให้เงินพวกคุณได้ ขอให้ปล่อยเธอไป”
เธอพูดภาษาจีน แต่เพราะอัดพลังวิญญาณเข้าไปในเสียง จึงถ่ายทอดความคิดตรงไปยังสมองของอีกฝ่ายได้ ต่อให้ทั้งสองคนฟังภาษาจีนไม่รู้เรื่อง ก็ยังเข้าใจว่าเจียงเสี่ยวสุ่ยพูดอะไร
ชายคนนั้นไม่สนใจ ตบฉือโยวโยวฉาดหนึ่ง “หุบปาก”
“ถ้ายังโวยวายอีก ฉันจัดการเธอแน่”
ยังไงเป้าหมายสำคัญก็แค่ทำให้เธอหายตัวไป ขอเพียงตอนถึงไทยเธอยังมีลมหายใจอยู่ก็พอ
ต่อให้พ่อของเธอรวย ก็จะมีอิทธิพลสู้ตระกูลแคโรลีนได้หรือ
หากพวกเขาล่วงเกินตระกูลแคโรลีน ต่อไปก็ไม่ต้องอยู่ในแวดวงนี้แล้ว
แต่ถ้าทางบ้านเธอให้เงินได้ก็ดีเหมือนกัน จะได้กำไรเพิ่มอีกก้อน
ชายที่เป็นหัวหน้าจ้องเจียงเสี่ยวสุ่ย “บอกเธอให้พ่อโอนเงินห้าล้านยูโรเข้าบัญชีนี้ก่อนสองทุ่ม ไม่อย่างนั้นจะฆ่าตัวประกัน”
เจียงเสี่ยวสุ่ยถ่ายทอดคำพูดของเขาตามจริง
ฉือโยวโยวสบถอย่างหวาดกลัว “บ้านฉันจะมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง เงินหยวนห้าล้านยังอาจมีไม่ถึงเลย”
ถึงจะมี พ่อของเธอก็อาจไม่ยอมควักเงินออกมาช่วยเธอ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงินยูโร
เธอกรีดร้องอย่างหวาดกลัว พาลระบายความคับแค้นทั้งหมดใส่ผู้หญิงตรงหน้า “คุณไม่ใช่เหรอที่บอกว่าพวกเขาจับคนผิด คนที่ควรถูกจับคือคุณ ทำไมพวกเขายังไม่ปล่อยฉันอีก หรือว่าเป็นคุณที่คอยขัดขวางอยู่เบื้องหลัง!”