ไฉ่ไฉ่หยุดมืออย่างรังเกียจ
อ้วก
ผู้ชายสารเลวนี่น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว
ชายคนนั้นเห็นเพียงว่าผีสาวตรงหน้าหายไป เจียเจียยกมือปิดจมูก ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วถามว่า “คุณลุง ทำไมฉี่รดกางเกงล่ะคะ”
ชายคนนั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ลำคอมีอะไรลื่น ๆ ไต่ผ่าน ราวกับถูกงูพันรัดไว้
เส้นผมของหญิงสาวมีน้ำหยดลงมา ไม่นานเสื้อผ้าของเขาก็เปียกชุ่ม
“ชะ...ช่วยด้วย!”
เจียเจียทำหน้างุนงง “คุณลุงเป็นอะไรไปคะ ไม่สบายหรือเปล่า หนูไปตามคุณตำรวจมาให้นะคะ”
หลิวเฟิงกำลังเล่นเกมถึงช่วงสำคัญ จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นเหม็นฉุนในอากาศ จึงรู้สึกรังเกียจขึ้นมา
ไม่คิดเลยว่าผู้ใหญ่จะขวัญอ่อนเหมือนกัน
ไม่ต่างจากแมวที่เขาฆ่าไปเมื่อสองวันก่อนเท่าไร
แมวตัวนั้นเหมือนลูกโป่ง พอเขาเหยียบลงไปทีเดียว ฉี่ก็พุ่งออกมา
น่าขยะแขยงชะมัด
หลิวเฟิงเดินเข้าไปหา “เฮ้ย ทำไมฉี่รดกางเกงล่ะ น่าขยะแขยงชะมัด เอาเงินมาให้ฉัน 500 หยวน แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร”
ขณะพูด เขาก็ก้มลงไปหยิบโทรศัพท์ของชายคนนั้น แต่กลับเห็นว่ามีเส้นผมพันอยู่ทั่วตัวชายคนนั้น ใบหน้าบิดเบี้ยวใบหนึ่งยื่นออกมาจากกลุ่มเส้นผม
“อ๊าก—!”
หลิวเฟิงกรีดร้อง แล้วหงายก้นลงไปนั่งกับพื้น
นี่ไม่ใช่ผีสาวที่ทรมานเขามาตลอดทั้งคืนหรอกหรือ
เธอ...เธอ...เธอตามมาด้วยได้ยังไง!
ผีสาวคลานลงจากตัวชายคนนั้น คว้ามือของหลิวเฟิงไว้ เสียงกร๊อบดังขึ้น หลิวเฟิงรู้สึกเจ็บแปลบที่แขน
“อ๊าก!!! ช่วยด้วย! เจ็บมาก แขนฉันหักแล้ว!”